로그인“พี่ๆตกลงเป็นแฟนกันรึยังคะ?”น้องคนหนึ่งเอ่ยถามฉันกับซันพลางทำหน้าฟินระดับสิบ ไอ้ซันหันมามองฉัน
“เมื่อตอนวันเกิดพี่นางพี่ซันให้เกียร์พี่เจ้านางเหรอคะ?”พวกเธอรู้ได้ยังไงเนี่ย ฉันอุตส่าห์ไม่ใส่สร้อยเกียร์ที่ไอ้ซันให้ฉันแล้วนะ “เปล่าซันไม่ได้ให้อะไรพี่เลย”ฉันพูดแทรกก่อนที่ซันจะพูด ทำให้มันหันมามองหน้าฉันพลางทำสีหน้าตัดพ้อแต่แค่แวบเดียวเท่านั้น มันแสดงสีหน้าแบบนั้นแค่เเวบเดียวก็กลับมายิ้มแย้มแจ่มใสร่าเริงปกติ “อุ๊ย!ใกล้ได้เวลาแล้ว พี่ขอตัวก่อนนะ!”ฉันรีบพูดพลางรีบเดินไปขึ้นรถฝั่งคนขับทันที โดยมีไอ้ซันที่โบกมือบ๊ายบายน้องๆแฟนคลับและเดินมาขึ้นรถของฉันแต่เป็นฝั่งคนนั่ง ใช่แล้วละ วันนี้ฉันจะเป็นคนขับเอง เพราะฉันคนเดียวเท่านั้นที่สู้ฝีมือการขับรถของเฮียทั่นได้และครั้งนี้ฉันจะใช้ชื่อของไอ้ซันในการลงแข่ง เพื่อแย่งชิงอีแตงโม ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์เชียร์ใส่เสื้อผ้าสีแดงพริ้มเพราเกาะอกสั้นพลางส่งสายตาเชื้อเชิญเฮียทั่นที่นั่งอยู่บนบังลังฝั่งตรงข้ามกับที่ฉันอยู่ ข้างกายเขาในโรงจอดรถมีซุปเปอร์คาร์สีนำ้เงินรุ่นล่าสุดที่มีเครื่องยนต์ตัวใหม่ที่ค่อนข้างแรงจอดอยู่ ในประเทศไทยตอนนี้มีแค่คันเดียวและอีกคันกำลังจะมาในอีกสองวันข้างหน้า เพราะคุณพ่อของฉันซื้อให้เป็นของขวัญที่ฉันชนะเฮียทั่นในการแข่งครั้งที่แล้วในสนามของเฮียทั่น “เธอคิดว่าเฮียทั่นจะยอมยกแตงโมให้ฉันเหรอว่ะ ดูดิดูสายตาที่เฮียแกมองยัยแตงโมนมโตนั้นสิ!”ไอ้ซันพูดขึ้นในขณะที่ฉันขับรถสปอร์ตคันสีดำของฉันผ่านหน้าเฮียทั่น ฉันจึงหันไปมองก็พบว่าเฮียทั่นจ้องมองยัยแตงโมไม่วางตา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจและความอยากได้ ใช่แล้วล่ะสายตาของเขาฉันเห็นบ่อยมาก มากจนฉันเกิดความเบื่อหน่ายและรู้สึกหงุดหงิด “แล้วนายอยากได้มันรึเปล่าละ?” “ไม่อ่ะ ฉันอยากได้เธอมากกว่า”คำพูดของซันทำให้ฉันหันไปมองหน้ามันอย่างเคืองและห้ามปราม “ขอโทษคร๊าบ^_^”ซันยิ้มหวานให้ฉัน ฉันจึงส่ายศีรษะให้มันและหันกลับไปมองเฮียทั่นกับอีแตงโมต่อ ทั้งคู่ต่างมองหน้ากันและกันและยิ้มให้กัน ภาพนี้ฉันรู้สึกเจ็บปวดเหมือนเหตุการณ์เดจาวูเกิดขึ้นอีกแล้ว แต่มันผิดแค่ผู้หญิงไม่ใช่คนเดิม “เขาเป็นพี่ชายเธอ เธอควรจะจำคำนี้ให้ขึ้นใจนะเจ้านาง”ซันเอ่ยบอกฉันด้วยนำ้เสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงนั้นสิ เขาเป็นพี่ชายฉันและฉันก็เป็นน้องสาวเขาผิดกันแค่คนละแม่แล้วทำไมถึงไม่คนละพ่อด้วยล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นบางทีฉันกับเฮียทั่นคงจะเป็นแฟนกันก็ได้ไม่ผิดใช่ไหม “ฉันบอกตัวเองทุกวันซัน แต่เรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้ใช่เปล่าว่ะ!”ฉันบอกซันไปและค่อยๆนำรถเข้าจอดที่ประจำตำแหน่งในการปล่อยตัวลงสู่สนามแข่ง อีแตงโมมันก็คงจะไม่ใช่คนดีอะไร ถ้าเกิดมันเป็นคนดีจริงๆมันคงจะไม่มาอยู่ที่นี้และเอาตัวเองเป็นเดิมพัน แต่จะว่าไปไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็คงจะอยากได้ทั้งตัวและหัวใจของเฮียทั่นกันทั้งนั้นแหละ เพราะเฮียของฉันทั้งหล่อทั้งรวยทั้งเก่งอีกตั้งหาก ใครไม่อยากได้ก็คงจะแปลกและที่ท้าทายไปกว่านั้นคือ เฮียทั่นไม่เคยรักใครและเขาคงจะไม่รู้จักความรักก็เป็นได้เขาคงจะคิดว่าเขาเป็นคนที่เลิศเลอไม่ว่าใครๆก็อยากได้เขา พวกเธอเสนอมากเขาก็แค่สนองให้พร้อมกับให้เงินพวกเธอไปช้อปปิ้งกันอย่างสบาย “เจ้านางสู้ๆนะ^_^”ซันเอื้อมมือมันมาจับมือฉันที่วาวอยู่บนพวงมาลัยรถและออกแรงบีบเบาๆเพื่อให้กำลังใจฉัน รถของฉันติดฟิล์มมืดดำทำให้คนที่อยู่ข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็น “ขอบใจนะไอ้เพื่อนรัก^_^”ฉันเอื้อมมืออีกข้างไปวางบนมือของไอ้ซัน มันก็ยิ้มบางๆให้ฉัน คนอย่างฉันรักเป็นและรู้จักกับความรัก และฉันเองก็รู้ว่าฉันรักใคร แต่มันผิดที่เรา รักกันไม่ได้......... ปื้นนนนนน ปื้นนนนน “พร้อมนะ พร้อมนะ”ฉันมองไปที่จุดปล่อยรถในการแข่งที่มีหญิงสาวร่างเพียวบางที่มีสวมชุดเกาะอกที่โชว์หน้าอกหน้าใจของเธออย่างสายตาหมั่นไส้ อีแตงโมงมันได้รับเชิญจากเฮียทั่นให้มาเป็นคนปล่อยรถแข่งห้าคันลงสนามแข่ง “ก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย”ซันเอ่ยขึ้นทั้งๆที่สายตามันก็จับจ้องผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่วางตา เหอะสวยตรงไหนก็งั้นๆแหละยะ! “เฮียทั่นจะทำอะไรวะ?”ฉันเอ่ยขึ้นเมื่อร่างสูงโปร่งของเฮียทั่นเดินลงจากรถซุปเปอร์คาร์ตรงดิ่งเข้าไปหาร่างของแตงโมที่อยู่ตรงกลางรถฉันกับรถของเฮียทั่น พร้อมกับคว้าเอวของแตงโมเข้ามาหาตัวของเขาอย่างไวทำให้ร่างกายของสองคนนั้นแนบชิดกัน แตงโมหน้าเหวอนิดหน่อยแต่พอรู้ว่าเป็นเฮียทั่นหล่อนก็ยิ้มเขินๆอย่างมีจริตจะก้านใส่เฮียทั่น “ตอแหลชิบหาย!!”ฉันสบถคำด่าทอออกมาอย่างไม่สบอารมณ์พลางกำพวงมาลัยแน่นกัดริมฝีปากตัวเองแน่น จนเหมือนฉันรู้สึกได้ว่าริมฝีปากของฉันแตกแล้ว เพราะรู้สึกได้ถึงรสชาติของเลือดสดๆ “เหี้ย!เฮียทั่นแม่งสุดจัด!!”ไอ้ซันตะโกนเสียงดังอย่างชื่นชมเมื่อเฮียทั่นไปก้มหน้าลงไปประกบริมฝีปากของนังแตงโมอย่างไว และจูบของเฮียทั่นที่มอบให้นังแตงโมช่างร้อนแรงเรียกเสียงกรีดร้องของผู้คนทั่วทั้งสนามได้เป็นอย่างดี วิธีนี้คือการสร้างความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของการมัดจำของเฮียทั่นนะ บ่งบอกได้ว่าของรางวัลคืนนี้ต้องตกไปเป็นของเขาแน่นอน มั่นใจอะไรขนาดนั้น! “เดี๋ยวพอรถเข้าเส้นชัยแล้วมึงลงไปทำแบบนี้กับอีแตงโมบ้างนะแต่ขอแบบร้อนแรงกว่านี้”ดวงตาของฉันจ้องบุคคลสองคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา ดวงตาที่แข็งกร้าวของฉันบ่งบอกอารมณ์ของฉันได้เป็นอย่างดี นำ้เสียงที่เยือกเย็นของฉันทำให้ไอ้ซันกลืนนำ้ลายลงคอดังอึกใหญ่ “เธอมั่นใจขนาดนั้นเลย นั้นเฮียไททันสิงห์สนามแข่งเลยนะเว้ย!”ไอ้ซันพูดออกมาเหมือนมันไม่เชื่อว่าฉันจะชนะเฮียทั่นได้ “พนันกันป่ะล่ะ?”ฉันหันไปมองไอ้ซันพลางกรีดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“ก็เกือบพลาดไปเหมือนกันครับ โชคดีที่มีตำรวจมาช่วยไว้ได้ทัน”ผมตอบเธอไปตามความจริง เพราะผมเกือบจะโดนคิลฆ่าตายซะแล้วแต่โชคดีที่มีคุณตำรวจผ่านมาเจอผมและให้ความช่วยเหลือผมไว้ได้ทันซะก่อนและตอนนี้คิลก็โดนตำรวจจับกุมไว้แล้ว และรอบๆบ้านนี้ก็โดนตำรวจคลุมไปหมดแล้วชายชุดดำนับพันโดนตำรวจเข้าจับกุมเพราะนายของพวกมันโดนข้อหากักขับหน่วงเหนี่ยวและซ่อนเร้นอำพรางศพฆ่าผู้อื่นโดนเจตนา “ไม่ร้องนะครับต่อไปชีวิตของเราทั้งคู่จะมีแต่ความสุข”ผมยื่นมือไปเช็ดนำ้ตาให้เธออย่างแผ่วเบา เธอก็มองหน้าผมและยิ่งร้องไห้ออกมาอย่างหนัก “ถ้าเจ้านางไม่มาที่นี้ เจ้านางอาจจะไม่ได้เจอเฮียทั่นอีกเลย เฮียทั่นคงจะตายจริงๆ”เธอพูดไปพลางสะอื้นไห้ไปด้วย ผมก็ยิ้มและเช็ดนำ้ตาให้เธอไปด้วยเช่นกัน “ก็เพราะฟ้าสั่งให้เรามาเจอกัน และสั่งให้เจ้านางมาช่วยเฮียยังไงล่ะครับ^_^”ผมบอกเธอไปตามความคิดของผม เธอก็ยิ้มให้ผมผมก็ยิ้มให้เธอและค่อยๆพยุงร่างของเธอให้ลุกขึ้นยืน “แล้วเท็กซัสละคะ?” “ลูกอยู่ไหน?”เธอเอ่ยถามผมมาด้วยร้อนรนใจ ผมกผมมองหน้าเธอด้วยความร้อนรนใจไม่ต่างจากเธอ “เท็กอยู่นี้!^_^”เสียงเล็กแหลมที่คุ้นหูผมทำให้ผมรีบหันไปมองยังทิศทางที่ม
“ใช่พี่ชายฝาแฝดของฉันเอง”เขาตอบฉันกลับมาด้วยความชื่นชมในแววตา อะไรของเขา การฆ่าคนตายนี้น่าชื่นชมเหรอ“และตอนนี้ก็คงจะถึงเวลาที่ทั้งเธอและลูกชายของมันต้องลงไปนอนในหลุมศพนั้นอีกแล้ว”เขาบอกฉันมาทั้งแววตาและน้ำเสียงของเขามันคือพวกโรคจิตชัดๆนี่ฉัรกำลังคุยอยู่กับคนบ้าเหรอเนี่ย แต่เอ๊ะลูกชายของมัน?หมายความว่าอะไร“ไม่ต้องทำหน้างง ฉันจะเล่าให้เธอฟังเอง”เขาบอกฉันมาเหมือนเขาจะเข้าใจว่าฉันคิดอะไรอยู่ และที่ตรงนั้นทีหลุมศพที่เพิ่งจะถูกขุดขึ้นมาใหม่สองหลุมด้วยกัน“นั้นคือพี่ชายของฉันเป็นพ่อของไอ้ไททันยังไงล่ะ และที่DNAของมันเหมือนกับของฉันก็เพราะว่าฉันเอาโครงกระดูกของพ่อมันไปตรวจและเอาไปยืนยันให้ไอ้โง่พ่อของแกได้ดูยังไงล่ะและที่ฉันให้เลือดไอ้ไททันได้เพราะฉันกับพ่อของมันมีทุกอย่างที่เหมือนกันที่จริงฉันก็อยากจะให้มันตายตามพ่อของทันไปแต่ในพินัยกรรมของไอ้ทรานส์ยกสมบัติทุกอย่างให้ไอ้ไททันลูกของมัน!!”เขาเป็นเสียงตวาดออกมามันเต็มไปด้วยความเจ็บความผิดหวังและความเกลียดผสมปนเปกันไปหมด“คุณไม่ใช่พ่อของเฮียทั่น?”ฉันมองหน้าเขาด้วยความตกใจ ฉันค่อยๆถอยหลังหนีเขา นี้มันผิดแผนที่ฉันวางไว้ทั้งเลยนะเนี่ย“ใช่ ฉลาดดี
คฤหาสน์ของพ่อไททัน..08:00น.เจ้านาง พรรณนิชา...“วันนี้เฮียมีงานเช้า เฮียต้องรีบไป”ฉันเงยหน้าจากเท็กซัสขึ้นไปมองหน้าเฮียทั่นที่เขากำลังยืนผูกเนคไทอยู่ ฉันจึงยิ้มให้เขาและลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา“มาค่ะ เดี๋ยวเจ้านางผูกให้^_^”ฉันบอกเฮียทั่นไปเขาก็ยิ้มและพยักหน้าให้ฉัน ฉันจึงยื่นมือไปผูกเนคไทให้เขาอย่างชำนาญ“เดี๋ยวตอนเที่ยงเฮียจะกลับมาทานข้าวด้วยนะครับ”“ค่ะ”ฉันอมยิ้มจนแก้มแทบปริเพราะเมื่อคืนหลังจากที่เฮียทั่นเคลียร์อะไรๆลงตัวกับคุณพ่อของเขาแล้ว เขาก็พาฉันกับเท็กซัสขึ้นมาพักยังห้องนอนของเขาและฉันก็เป็นคนบอกให้เฮียทั่นแทนตัวเองว่าเฮียเพราะเขาแทนตัวเองว่าผมหรือฉัน ฉันว่ามันดูห่างเหินแปลกๆ“เดี๋ยวเจ้านางลงไปส่งนะคะ^_^”“ครับ^_^”เราทั้งคู่ยิ้มให้กัน เฮียทั่นก็เดินไปหาเท็กซัสที่นอนหลับใหลอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่“พ่อไปทำงานก่อนนะครับคนเก่ง ฟอดกดฟอด”เฮียทั่นบอกลูกเสร็จเขาก็ก้มหน้าลงไปหอมแก้มอวบๆของลูกชายตัวน้อยของเราด้วยความรัก ฉันก็มองและยิ้มตาม ความรู้สึกที่อบอุ่นและอิ่มเอมใจของฉัน มันช่างวิเศษกว่าๆที่ผ่านๆ“ไปกันเถอะคะ”“ครับ”เฮียทั่นขานรับฉันและเขาก็เดินมา
“รับทราบครับ”ลูกน้องของเฮียทั่นโค้งตัวให้ฉันพร้อมกับตอบคำถามของเฮียทั่นด้วยนำ้เสียงหนักแน่นฉันจึงยกแขนขึ้นมากอดอก อยากเล่นกับเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ “ดีมาก นี่คิลลูกน้องคนสนิทของผมเอง ถ้าคุณอยากได้อะไรก็บอกคิลได้เลย”เฮียทั่นหันมาบอกฉันฉันก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นใบหน้าที่เรียบร้อยอ่อนหวานทันที“ค่ะ รบกวนคุณคิลด้วยนะคะ”ฉันโค้งหัวให้คิล คิลก็โค้งหัวให้ฉันตอบ“อะไรกัน?”เสียงทรงอำนาจของใครคนหนึ่งที่ฉันจำได้ไม่มีวันลืมตะโกนเสียงดังมาจากทางด้านหลังของฉัน “คุณพ่อ!”เฮียไททันหันกลับมามองเสียงนั้นอย่างไวด้วยความดีใจ และเขาก็รีบเดินมาหาฉันและยิ้มให้ฉัน“คุณพ่อของฉันมาแล้ว เธอไปหาท่านกับฉันนะ^_^”“ค่ะ^_^”ฉันตอบเฮียทั่นไป เขาจึงยิ้มให้ฉันและหันไปยิ้มให้ลูกและเขาก็จับมือฉันเดินไปหาพ่อของเขา “คุณพ่อครับ^_^”“ใคร?”พ่อของเฮียทั่นเอ่ยขึ้นพลางส่องสายตาเหยีดๆมองมาที่ฉันกับเท็กซัสด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ถึงความไม่พอใจ ฉันจึงหันไปมองเฮียทั่นและทำสีหน้าเศร้าใส่เขาและยื่นเเขนไปกอดแขนเฮียทั่นทำท่าเหมือนกำลังหวาดกลัว ส่วนเท็กซัสก็ยิ้มจนตาปิด“นี่เจ้านางและเท็กซัสครับ พวกเขาเป็นครอบครัวของผม”เฮียทั่นบอกพ่อของเขาพลาง
“ฉันชื่อเจ้านางนะคะ ส่วนลูกของฉันชื่อเท็กซัสค่ะ^_^”เธอเอ่ยบอกผมในขณะที่ผมวางร่างของลูกชายตัวน้อยของเธอลงนอนบนที่นอนในห้องนั่งเล่น เด็กน้อยหลับตาพริ้มอย่างคนอ่อนล้า เขาคงจะตกใจจากเหตุการณ์ร้ายๆเมื่อกี้นี้“ส่วนพ่อของลูกฉันชื่อ.....”เธอเงียบไปและค่อยๆเดินตรงเข้ามาหาอย่างช้าๆตึกตักๆๆผมกระพริบตาถี่รัวใจของผมก็เต้นแรงโครมครามพรึบ“ชื่อ ชื่อ”เธอเอื้อมมือมาคล้องคอผมและยื่นหน้าขึ้นมาที่ข้างหูผมและเอ่ยชึ้นด้วยนำ้เสียงกระเส่า ทำเอาผมขนลุกซู่เลย“ชื่อ ไททันคะ”เธอกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูผมพร้อมกับกดปลายจมูกโด่งของเธอลงมาที่ซอกคอขาวๆของผม แต่เดี๋ยวนะ พ่อของลูกเธอชื่อไททันอย่างงั้นเหรอ? ผมมองหน้าด้วยแววตาเบิกโตขึ้นด้วยความตกใจ“ฟอดดดด ฟอดดด”“คะคุณ”ผมเอ่ยเรียกเธอด้วยนำ้เสียงสั่นเครือและยื่นมือมาจับแก้มตัวเองที่โดนเธอหอมไปด้วยความเขินอาย“ก่อนที่คุณจะประสบอุบัติเหตุเราเคยคบและรักกันมาก่อนค่ะและเด็กคนนั้นก็คือลูกของคุณค่ะ”ประเทศเกาหลีบ้านพักของเจ้านางเจ้านาง พรรณนิชา....ต่อ.........“ผมกับคุณ?”เฮียไททันเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจเขาชี้มาที่ฉันและชี้ไปที่ตัวเขาเอง “ค่ะ ถ้าคุณไม่เชื่อจะพาเท็กซัสไปตร
“อย่าาาาาา”เธอร้องเสียงหลงเมื่อชายคนนั้นกำลังกดปลายแหลมของมีดลงไปที่คอขาวของเด็กน้อยผมไม่รอลั่นไกปืนพกอย่างไวปัง“เอือกก!”“เท็กซัส!!”เธอร้องเรียกลูกของเธอเสียงดังพร้อมกับถลาร่างของเธอเข้าไปรับร่างลูกชายของเธอที่กำลังจะตกลงสู่พื้นอย่างไวตามสัญชาตญาณของผู้เป็นแม่พรึบ“มามี้!!!”“เท็กซัส!”ทั้งสองแม่ลูกต่างพากันกอดกันและร้องไห้ออกมาอย่างหนักพรึบ“เป็นอะไรคะ?”เธอคนนั้นหันมาเอ่ยถามผมด้วยความเป็นห่วงที่ตอนนี้ผมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นดินอย่างคนหมดแรง ผมฆ่าคนอีกแล้ว คนบริสุทธิ์ต้องตายเพราะผมมากี่คนแล้ว“ผมไม่ได้ตั้งใจ”ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเธอด้วยแววตาสั่นไหวและนำ้เสียงที่สั่นเครือ เธอก็มองมาที่ผมพลางขมวดคิ้วงุนงงและเธอก็ค่อยๆอุ้มลูกของเธอมาตรงหน้าผม“คุณไม่ผิดเลยนะคะ คุณจำเป็นต้องทำเพราะช่วยฉันกับลูกอย่าคิดมากสิคะ^_^”เธอยื่นมือมาจับมือผมพลางออกแรงบีบเบาๆและพูดให้กำลังใจผม“เราเคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่าครับ?”ผมเอ่ยถามเธอไปในขณะที่เธอยื่นผ้าเช็ดหน้าของเธอมาซับเหงื่อบนใบหน้าให้ผมด้วยความไม่รังเกียจ เธอเป็นคนเดียวที่ไม่กลัวหรือเกลียดผม เพราะทุกทีที่ผมไปพอทุกคนรู้ว่าผมเป็นมาเฟียพวกเขาก็จะทำสีหน้าหวาดกล







