แอบรักเธออีกสักที ตอนที่ 4

แอบรักเธออีกสักที

ตอนที่ 4

         สิบนาทีต่อมา

         จักรยานชะลอช้าก่อนจะหยุดลงที่หน้าบ้านไม้สองชั้นขนาดกลาง ไม่เล็ก แต่ก็ไม่ใหญ่เกินไปนัก ฉันหย่อนเท้าลงกับพื้น ทว่ายังคงนั่งนิ่งอยู่บนจักรยานอีกครู่หนึ่ง สายตาสอดส่องมองหาเจ้าของบ้านที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน

เห็นก็แต่มอเตอร์ไซค์คันที่พี่เหนือขี่นำมาก่อนล่วงหน้าแต่ไม่ยักเห็นเจ้าของ โรงรถมีกระบะที่สภาพราวกับไม่มีใครใช้งานจอดอยู่ ผ้าใบคลุมหลังคารถเต็มไปด้วยเศษใบไม้แห้ง

            ก่อนที่สายตาจะเบนมองไปยังตู้จดหมายสีเหลืองสดมีกังหันอันเล็ก ๆ ตกแต่งอยู่ด้านบน มันยังดูเหมือนเดิมแต่ก็เก่าลงตามกาลเวลา

            ลมเย็นพัดโชยมาทำให้คลายร้อนลงได้เล็กน้อย มีแก้วเจ้าจอมต้นใหญ่ให้ร่มเงาบริเวณหน้าบ้านทั้งยังออกช่อดอกบานสะพรั่งสวยจนต้องแหงนหน้าขึ้นมอง

            ฉันทิ้งจักรยานพิงรั้วบ้านเอาไว้ก่อนจะเดินเข้าไป ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กเล็ก ๆ คนหนึ่งดังแว่วมา แต่ยังไม่ทันได้เข้าไปทักทายคนที่จะต้องทำความรู้จัก เพราะคิดถึงความหลังทำให้เบี่ยงเดินไปด้านหลังตัวบ้านแทน

            เดินมาจนสุดทางด้านหลังตัวบ้าน ห่างจากชานเรือนมีคลองธรรมชาติเส้นเล็กตัดผ่าน สายน้ำไหลเอื่อย ๆ ผิวน้ำเป็นประกายล้อกับแสงจากดวงอาทิตย์ ประกอบกับเสียงนกร้องดังอยู่ทั่วไป ต้นจากขึ้นเรียงติดกันอยู่อีกฟากหนึ่งของลำคลอง มองดูเขียวสดทำให้รู้สึกสดชื่นตามไปด้วย

ฉันได้แต่ยืนนิ่ง ยิ้มกับตัวเองในความสงบเงียบที่ไม่ได้สัมผัสมานาน รู้สึกคิดถึงความหลังขึ้นมา เมื่อก่อนบางครั้งฉันกับพี่ปราณก็แวะเอาทุเรียนที่สวนมาส่งให้บ้านพี่เหนือบ่อย ๆ และระหว่างที่รอพี่ปราณคุยกับเพื่อน ตัวฉันก็ชอบมานั่งทอดอารมณ์ทำตัวเป็นนางเอกมิวสิกวิดีโออยู่ตรงนี้

อันที่จริงฉันกับพี่เหนือสนิทสนมกันพอสมควร อภิสิทธิ์หนึ่งเนื่องด้วยฉันเป็นน้องสาวของพี่ปราณ แต่แม้จะใกล้กันแค่นี้ ฉันก็ได้แค่แอบมองเจ้าตัวอยู่ในมุมเล็ก ๆ โดยมีฉากบังหน้าคือสถานะน้องสาวเพื่อนสนิทเขาแค่นั้นเอง

“หลังจากนี้ก็ได้มายืนมองทุกวันแล้ว”

น้ำเสียงกลั้วหัวเราะดังขึ้นจากทางด้านหลัง รู้ได้ในทันทีว่าเป็นเจ้าของบ้าน พี่เหนือกำลังยืนกระดกน้ำดื่มอยู่ตรงชานเรือนทอดสายตามองไปยังธรรมชาติเขียวชอุ่มตรงหน้า

“ที่ถนนใหญ่มีเปลมาขาย เราอยากได้มานอนเล่นแถวนี้ไหม เดี๋ยวพี่จัดการให้” ว่าแล้วก็หันรีซ้ายขวามองดูลู่ทางตามปากว่า

“ไม่ต้องหรอก ปายก็มาแค่ตอนเย็นเอง”

“เข้ามาก่อน ร้อนจะตายชัก”

“อืม”

ฉันเดินเข้าตัวบ้านผ่านชานเรือนที่ว่าโดยมีพี่เหนือนำเข้าไป ในบ้านโปร่งโล่งสบายเพราะนอกจากโครงบ้านที่เป็นไม้แล้ว รอบด้านของตัวบ้านก็เป็นกระจกใสมองเห็นความเขียวสดของสวนโดยรอบได้เต็มตา หน้าต่างหลายบานเปิดอ้ารับลมธรรมชาติโดยไม่จำเป็นต้องเปิดพัดลม หรือเครื่องปรับอากาศให้เปลืองไฟ

บ้านหลังนี้แปลกตาไปเล็กน้อย ข้าวของเครื่องใช้ดูน้อยลงกว่าแต่ก่อน มีความเป็นระเบียบมากขึ้น ที่พี่ปราณบอกว่าตอนนี้พ่อกับแม่ของพี่เหนือไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วเห็นจะเป็นเรื่องจริง เป็นบ้านที่เหมือนจะอยู่อาศัยแค่คนเดียว

ก็ถ้าไม่นับร่างเล็กกระจ้อยของใครคนหนึ่งซึ่งกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา เด็กชายอายุราว ๆ เจ็ดแปดขวบตัดผมทรงกะลาครอบ เรือนร่างเล็กทว่าอุดมไปด้วยเนื้อแน่นอ้วนป้อม หน้าตาน่ารักน่าชัง ไม่แม้แต่จะชายหางตามองคนมาเยือน

เสียงเล็กร้องออกมาในหลายจังหวะ สายตาจดจ้องอยู่กับไอแพดในมือ และนี่ต้องเป็นหลานคนที่ว่าของพี่เหนืออย่างแน่นอน

เจ้าของบ้านยืนเท้าสะเอวส่ายหัวไปมา มองคนที่กำลังหัวร้อนกับเกมอยู่ครู่ก็หันมาหรี่ตามองฉัน สีหน้าเกรงใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น

“นี่จ๋อมหลานพี่เอง”

“อือ”

“จ๋อม”

“ว่าไงอาเหนือ?”

“เดี๋ยวเหอะ”

ร่างสูงของพี่เหนือเดินเข้าไปดึงไอแพดออกจากมือของจ๋อมทันทีที่เห็นว่าคนเป็นหลานไม่คิดจะขยับตัวลุกขึ้น ทำเพียงแค่เลิกคิ้วถามเท่านั้น แต่พอโดนแย่งไอแพดไปก็รีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งทันที

นัยน์ตาใสแป๋วจ้องมองคนเป็นอาด้วยสีหน้าสำนึกผิดขึ้นมาเสียอย่างนั้น พี่เหนือเอาของที่ยึดมาวางไว้บนชั้นวางของ ยืนเท้าสะเอวมองเด็กตัวเล็ก ๆ ด้วยทีท่าดุขึ้นเล็กน้อย

“อาสอนว่ายังไง?”

“อาเหนือสอนว่าต้องพูดครับ”

“แล้วไงอีก?”

“เวลาผู้ใหญ่คุยด้วยต้องตั้งใจฟัง”

“?”

“ครับ”

“ดีมาก”

ฉันได้แต่เม้มปากกลั้นยิ้มเมื่อเห็นโมเมนต์อาหลานที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อนแบบนี้ พี่เหนือที่ปกติแล้วเป็นคนเอะอะโผงผางกวนประสาทยิ้มเก่งหัวเราะง่าย ตอนนี้กลับกำลังวางท่าเข้มแบบที่ไม่เคยได้เห็น

“ไม่เห็นจะต้องดุหลานเลย” ฉันเดินเข้าไปจนใกล้ ส่งยิ้มใจดีให้จ๋อมที่คงจะเพิ่งหันมาเห็นกัน

“แฟนอาเหนือเหรอครับ?”

“แฟนบ้าไรจ๋อม?”

พี่เหนือหลุดหัวเราะออกมาแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างกันกับคนเป็นหลาน ในขณะที่ฉันพยายามจะไม่สนใจคำปฏิเสธโดยเร็วพลันของเขาเมื่อครู่ที่ว่าฉันไม่ใช่แฟน พี่เหนือคงจะไม่ได้คิดอะไรรีบเอ่ยปากแนะนำฉันให้จ๋อมรู้จัก

“นี่คนที่จะมาช่วยดูแลจ๋อมเวลาที่อาไม่อยู่บ้านไง สวัสดีอาปายเขาสิ”

“สวัสดีครับอาปาย” ดวงหน้าเล็กยกยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกสีชมพู ฟันหน้าซี่เล็กหลอเกือบทั้งแถบ

“สวัสดีจ๋อม”

ฉันพยายามทำตัวเป็นกันเองด้วยการเดินไปนั่งลงข้างกัน จ๋อมหันมาเอียงคอมองเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาอาแท้ ๆ อีกครั้ง

“ไม่ใช่อาต่ายแล้วเหรอครับ?”

“…”

จังหวะนี้เองคนหล่อที่ถูกหลานตั้งคำถามถึงกับยิ้มค้าง พี่เหนือชำเลืองตามองกันเล็กน้อยแล้วทำทีหัวเราะเสียงดัง

“อาต่ายเขาไม่ว่างแล้ว ตอนนี้เป็นอาปายแทน”

“แต่เมื่อวาน…”

“เหอะน่า”

คนทำตัวมีพิรุธส่งสัญญาณให้เด็กตัวเล็กเลิกถามด้วยการตีหน้าดุ ถึงจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรแต่ก็พอจะเดาสถานการณ์ได้นิดหน่อย ฉันคงไม่ใช่คนแรกที่ได้งานนี้แน่นอน

“คนชื่อต่ายเคยมาเลี้ยงจ๋อมก่อนหน้านี้เหรอ?”

“แค่มาดูงาน พี่ยังไม่ได้ตอบรับจะจ้างใคร” พี่เหนือยักไหล่เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ฉันก็แอบเกรงใจคนที่ว่าเลยรีบเอ่ยปากถามต่อ

“ปายมาแย่งงานคนอื่นเขารึเปล่า?”

            “ต่ายบ้านอยู่ไกลมาก ถ้ารับงานจริงแล้วตอนมืดค่ำจะกลับยังไง?”

            และเพราะเหตุผลข้อนี้เองทำให้ฉันไม่จำเป็นต้องสงสัยอะไรอีก เพราะถ้าเทียบกัน บ้านฉันอยู่แค่หลังสถานีรถไฟเท่านั้น ปั่นจักรยานสิบนาทีก็ถึงกัน ต่อให้เลิกมืดค่ำก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรมากนัก

            “แล้วเรื่องค่าจ้างเดี๋ยวพี่เขียนสัญญาให้” พี่เหนือหยัดตัวลุกขึ้นยืนเดินไปหาอะไรสักอย่าง แต่ฉันก็รีบเอ่ยท้วงขึ้น

            “ปายบอกว่าไม่ต้องจ่าย…”

            “ไม่ต้องได้ไง? ไอ้ปราณรู้คงกินหัวพี่พอดี”

            “พี่ก็ไม่ต้องบอกพี่ปราณสิ”

            “ไม่บอกได้ไง ก็มันเป็นคนบอกว่าเราจะมาทำงาน”

            “…”

            พี่เหนือไม่ได้สนใจกันแล้ว แต่กำลังค้นหาของที่คาดว่าน่าจะเป็นปากกากับกระดาษ ขณะเดียวกันฉันก็มองไปรอบ ๆ ตัว ชั้นวางของขนาดใหญ่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้แบบผู้ชายไม่ต่างอะไรกับของใช้ของพี่ปราณ

            แต่ที่มันสะดุดตาเหลือเกินก็คือซองอะไรสักอย่างที่กองซ้อนกันเป็นตั้งอยู่ที่ชั้นบนสุด สีสันของมันสะดุดตาโดดออกมาจากของชิ้นอื่น ๆ

            แค่เห็นลวดลายลายการ์ตูนคุ้นตาฉันก็ต้องเบิกตาโตรู้สึกตกอกตกใจขึ้นมา เพราะเพิ่งจะเห็นลวดลายแบบเดียวกันเมื่อเช้านี้ที่โต๊ะเขียนหนังสือของฉันเอง

ก็ซองจดหมายพวกนั้นไง…

            จดหมายที่ฉันเคยส่งให้เขาแบบไม่เคยลงชื่อเลยสักฉบับ…

            ถึงจะไม่กล้าฟันธงลงไปว่าซองจดหมายที่กำลังเห็นอยู่ในขณะนี้เป็นของฉันเอง แต่ก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้เหมือนกันว่ามันอาจจะใช่

            และถ้ามันเป็นของฉันจริง… ก็แสดงว่าเขาไม่ได้ทิ้งมันไป…

            “มีคนส่งให้สมัยเรียน”

            อาจเพราะกำลังช็อกอยู่ทำให้ไม่ทันได้สังเกตว่าตอนนี้พี่เหนือเดินกลับมาแล้วพร้อมกระดาษกับปากกาในมือ สายตามองตามทิศทางการมองของฉันก่อนจะละสายตากลับมาพร้อมทั้งพึมพำบอกด้วยสีหน้าแย้มยิ้มอย่างคนอารมณ์ดี

            “จดหมายรัก”

            “เหรอ?” ฉันตอบรับออกไปได้แค่นั้น พยายามจับสังเกตอาการคนตรงหน้าแต่ก็ไม่ได้มีอะไรที่ดูแปลกไปแม้แต่น้อย

            พี่เหนือดูเหมือนจะไม่รู้ว่าจดหมายรักที่ว่า… คนส่งให้เขาคือฉันเอง…

            ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งที่เดิมจรดปลายปากกาเขียนอะไรสักอย่างลงแผ่นกระดาษไม่ได้สนใจจะพูดถึงหัวข้อเดิมต่อ

มันไม่แปลกที่เขาจะมีคนส่งอะไรประเภทนี้ให้ เพราะเจ้าตัวก็รู้ดีอยู่แล้วว่าตัวเองเป็นที่หมายปองของบรรดาสาวค่อนโรงเรียน เลยไม่ได้เห็นทีท่าเขินอายหรืออะไรประเภทนั้น

ฉันชำเลืองมองไปยังซองจดหมายพวกนั้นอีกครั้งด้วยความรู้สึกประหม่าหนัก กลัวขึ้นมาว่าเจ้าของมันจะรู้ต้นทางคนส่ง ทั้งที่ก็ไม่มีทางรู้ได้เลยเพราะฉันเองไม่เคยลงชื่ออย่างที่บอก

ถึงรู้ว่าไม่ควรทำตัวมีพิรุธเพราะเรื่องพวกนั้นมันผ่านมาตั้งแต่ปีมะโว้ แต่สุดท้ายก็ห้ามปากเอาไว้ไม่ทัน

            “พี่…”

            “หืม?”

คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามไม่ได้เงยขึ้นมอง ยังคงตั้งหน้าตั้งตาจดอะไรใส่แผ่นกระดาษ และฉันก็รู้สึกอยากจะตีก้นตัวเองแรง ๆ สักทีที่คันปากหนักจนสุดท้ายห้ามใจไม่ไหวต้องเอ่ยปากถามออกไป

“พี่เก็บอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?”

“หมายถึงจดหมาย?”

“อืม”

คราวนี้เขาเงยหน้าขึ้นมาพร้อมทั้งวางปากกาลง ริมฝีปากผุดยิ้มเล็กน้อย ชำเลืองมองกลับไปตรงนั้นอีกครั้งก่อนจะหันกลับมายักคิ้วด้วยสีหน้ากวน

“เก็บดิ จะได้ย้ำเตือนว่าคนมันหล่อ”

“โห หลงตัวเองโคตร”

ปากฉันก็พูดสวนออกไปแบบนั้น แต่จริงแล้วถึงขั้นถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก็ถ้าเหตุผลหลงตัวเองแบบนี้ไม่มีอะไรน่าสงสัยเท่าไรนัก อาจจะไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าใครคือเจ้าของตัวจริง

“ไม่ได้หลงตัวเอง อันที่จริงมีเป็นกระบุง”

คนหล่อยักไหล่ทำหน้าภาคอกภูมิใจ รอยยิ้มคลี่กว้างกว่าเดิม ฉันได้แต่หัวเราะออกมาเพราะนิสัยเจ้าตัวไม่ได้เปลี่ยนไปเลยจากเมื่อก่อน ทั้งน้ำเสียงกวน ๆ ทั้งรอยยิ้มแบบนั้น แต่ก็โล่งใจได้ไม่ถึงนาทีเพราะประโยคถัดมา

“แต่ก็ไม่ได้เก็บหมดหรอก”

“หืม?”

“ก็เก็บไว้แค่ของคน ๆ นึง” น้ำเสียงเรื่อย ๆ เอ่ยต่อ รอยยิ้มกว้างยังคงประดับบนใบหน้า นัยน์ตาสุกใสเป็นประกาย ในขณะที่ใจฉันกระตุกวูบอีกครั้ง

“คนเดียว?”

“อืม แค่คนเดียว”

“…”

“ซ้ำคนส่งยังไม่เคยลงชื่อเลยสักฉบับเดียว”