แอบรักเธออีกสักที ตอนที่ 3

แอบรักเธออีกสักที

ตอนที่ 3

         สิบห้านาทีต่อมา

         เพราะตอนนี้เป็นเวลาช่วงสาย หน้าตลาดยังคงมีคนเดินจับจ่ายซื้อของกันคึกคัก รถราหน้าสถานีรถไฟก็ยังคงหนาตา ฉันจอดจักรยานลงหน้าร้านข้าวมันไก่ที่มีป้ายตัวเบ้อเร่อเขียนกำกับเอาไว้ และวงเล็บพ่วงท้ายด้วยว่ารับจัดเลี้ยงโต๊ะจีน

            แม้ว่าอำเภอเราจะไม่ใหญ่มาก แต่เพราะนี่เป็นร้านข้าวมันไก่เจ้าดังเลื่องชื่อของจังหวัดทำให้มีคนมาเข้าคิวซื้อกันให้ควั่ก ทั้งยังมีกระบะสองสามคันจอดเทียบฟุตพาตอยู่หน้าร้าน ลูกจ้างร้านหลายคนกำลังกุลีกุจอขนเอาถุงใส่กล่องข้าวเหมือนกันกับที่พี่เหนือแวะเอาไปให้ที่บ้านเมื่อชั่วโมงก่อนขึ้นท้ายกระบะพวกนั้น

            นอกจากร้านข้าวมันไก่ขนาดใหญ่แล้ว ถัดออกไปข้างกันก็มีร้านขายน้ำเต้าหู ถัดออกไปอีกก็มีร้านขายโจ๊ก รวมถึงร้านรวงที่ตั้งแผงขายอาหารอยู่ริมฟุตพาต และถัดไปอีกก็คือถนนตัดเข้าตลาดสด

ฝั่งตรงข้ามกับตลาดเป็นสถานีรถไฟประจำอำเภอ ขบวนรถกำลังเคลื่อนตัวออกจากหน้าสถานี พร้อมกับเสียงประกาศออกลำโพงว่ารถไฟกำลังจะเคลื่อนขบวนไปยังสถานีถัดไปดังก้องได้ยินมาถึงตรงนี้

เอาเป็นว่าแถวนี้เรียกได้ว่าเจริญพอสมควรเทียบกับที่อื่น ๆ ในอำเภอเดียวกัน

            ฉันจอดจักรยานทิ้งไว้หน้าร้านเดินเข้าไปกวาดตามองหาคนที่ต้องการจะคุยด้วย และมันก็จริงอย่างที่พี่ปราณบอก นอกจากลูกค้าที่กำลังนั่งกินข้าวกันเนืองแน่น ที่โต๊ะตัวหนึ่งมีคนกำลังนั่งกดเครื่องคิดเลขด้วยท่าทางเป็นงานเป็นการ เงยหน้าขึ้นมาสั่งงานเด็กร้านบ้างเป็นบางที

            รายล้อมร่างสูงที่นั่งทำงานอยู่ มีสาว ๆ สองสามคนกำลังพากันโปรยยิ้มให้เถ้าแก่ร้านข้าวมันไก่ไม่ห่าง คนที่ว่าเองก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้าง พูดคุยตอบโต้กับบรรดาสาว ๆ บ้างเป็นบางที

            สาว ๆ ที่ว่าก็คุ้นหน้าคุ้นตาดี ถึงจะไม่ได้เจอมานานแต่ฉันก็จำหน้าแต่ละคนได้

            มด กับกระถินคือเพื่อนสมัยเรียนของฉันเอง เราเรียนชั้นเดียวกัน แค่เรียนคนละห้อง มดน่าจะทำงานอยู่ร้านเสริมสวยแถวนี้สังเกตได้จากการแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาด รวมถึงที่ข้อแขนมีไดร์เป่าผมอันใหญ่กอดไว้อยู่ ส่วนกระถินในชุดเอี๊ยมสีแดงเป็นลูกสาวของเฮียเล็กร้านขายน้ำเต้าหู้ข้าง ๆ ที่บอกไปในตอนแรก

            แม้ใจจะแอบกังวลขึ้นมาถึงขั้นเกือบจะหันหลังกลับแต่หนึ่งในสองคนนั้นคงจะบังเอิญหันมาเห็นฉันเข้าพอดี เสียงเล็กแหลมบาดแก้วหูที่ไม่ได้ยินมานานร้องตะโกนขึ้น เล่นเอาลูกค้าที่กำลังนั่งกินข้าวพากันหันมองมา

            “ปาย!!!”

            “นั่นปายจริง ๆ ด้วย!”

            “ปาย!”

            คงไม่ทันแล้วที่คิดจะหันหลังกลับ เพราะเสียงวี้ดว้ายของเพื่อนดังต่อเนื่องไม่หยุด ฉันหันกลับไปมองก่อนจะต้องเจอกับสายตาของใครต่อใครที่ยังคงจ้องมองมา และนาทีนี้คนทั้งร้านคงรู้แน่ว่าฉันชื่อปาย

            ฉันทำใจเดินเข้าไปทักทายเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนอย่างเลี่ยงไม่ได้ มดเอาแต่กรี๊ดกร๊าดไม่หยุด ในขณะที่กระถินรีบเข้ามาจับแขนฉันเขย่าอย่างดีใจ

            “โอ๊ย! ไม่ได้เจอกันตั้งนาน!”

            “ไม่คิดจะกลับมาบ้านบ้างเลย เพื่อน ๆ ถามถึงตลอดเลยนะ”

            “แล้วนี่กลับมานานหรือยัง?”

            “ปายสวยขึ้นนะเนี่ย”

            “แล้วพี่ปราณไม่มาด้วยเหรอ?”

            “จะ… ใจเย็น เราเพิ่งกลับมาเมื่อวาน”

            ฉันยกมือขึ้นห้ามแทบไม่ทันเมื่อสองคนเอาแต่รัวคำถามเข้าใส่ไม่หยุด มดถึงกับวางไดร์เป่าผมที่ก็ไม่อาจรู้ได้ว่าถือมาด้วยทำไมลงบนโต๊ะ กระถินเองก็ทำตาโตยื่นหน้าเข้ามากวาดสายตามองใบหน้ากันในระยะประชิด

            ทั้งสองเป็นคนเสียงดัง และวี้ดว้ายกระตู้วู้มาแต่ไหนแต่ไรฉันถึงเกือบจะถอดใจกลับไปตั้งแต่เมื่อครู่เพราะไม่อยากจะเป็นจุดรวมสายตา แต่ตอนนี้จำต้องมายืนตอบคำถามเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานแทน

            คนอื่นหันกลับไปกินข้าวต่อแล้ว คงจะชินกับเสียงแหลม ๆ ของสองสาวที่น่าจะประจำการอยู่แถว ๆ นี้เป็นปกติ แต่ก็มีอยู่คนที่กำลังมองมา

            พี่เหนือที่เมื่อครู่ก่อนยังนั่งก้มหน้าก้มตากดเครื่องคิดเลขตอนนี้กำลังยิ้มหล่อทอดสายตามองกันอยู่ เสียงกวนเอ่ยทักขึ้นเป็นครั้งที่สองของวัน

            “ไง… ไหนว่าลดความอ้วน?”

            “ปายไม่ได้จะมากินข้าว”

ฉันตอบกลับแทบจะในทันที และแน่นอนว่าการสนทนานี้มีอีกสองคนกำลังตะแคงคอฟังอยู่ด้วย ก่อนที่ทั้งคู่จะเอ่ยแทรกขึ้นแทบจะพร้อมกัน

            “แอบไปเจอกันมาเมื่อไร? ทำไมพี่เหนือไม่เห็นบอกมดเลย!”

            “นั่นสิ พี่เหนือไปบ้านปายมาเหรอ?”

“แล้วทำไมพี่ต้องบอกด้วยวะเนี่ย?” คนโดนยิงคำถามใส่หัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

“อาถิน! ลื้อกลับมาช่วยงานอั๊วสักทีซี มัวแต่ไปคุยกับอาเหนืออีอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน ไอ้ลูกคนนี้”

เสียงล้งเล้งที่ฉันจำได้ดีว่าเป็นเฮียเล็กเจ้าของร้านน้ำเต้าหู้ตะโกนเรียกลูกสาวเสียงดังเพราะมีลูกค้าหลายคนกำลังเข้าคิวซื้อน้ำเต้าหู้อยู่ คนถูกเรียกทำหน้างอแต่ถึงอย่างนั้นก็รีบกระแทกเท้าเดินกลับไปช่วยงานคนเป็นพ่อ พร้อมกันก็ส่งเสียงตอบแบบที่ได้ยินกันทั้งบาง

“ป๊าก็บ่นอยู่ได้ทุกวัน! ไม่อยากได้ลูกเขยหรือยังไง!”

“เชอะ! ทำเหมือนว่าจะได้เป็นเมียพี่เหนืองั้นแหละ” มดเองก็ทำหน้าบูดขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะหันมากระซิบบอกฉัน “พี่เหนือฉันจอง”

ฉันทำได้แค่ยิ้มให้เท่านั้น ใจไม่ได้คิดอะไร สาว ๆ ก็จองพี่เหนือกันทั้งอำเภอนั่นแหละ จังหวะเดียวกันลูกจ้างร้านก็เอาถุงใส่ข้าวมาส่งให้คนข้าง ๆ พอดี มดจ่ายเงินแล้วรีบคว้าเอาถุงข้าวนั้นไว้ โดยไม่ลืมหยิบไดร์เป่าผมมาถือไว้อีกรอบ

“ไปทำงานก่อน ฉันทำงานอยู่ร้านเสริมสวยฝั่งสถานีตรงนู้น อยากทำผมก็แวะไปนะ ไม่ก็มาเจอที่นี่ก็ได้มาทุกวัน” ประโยคหลังเพื่อนกระซิบเข้าที่ข้างหูสีหน้ากรุ้มกริ่ม ทว่าอีกคนกลับได้ยินด้วย

“ไม่ต้องมาทุกวันก็ได้” พี่เหนือพูดเสียงกลั้วหัวเราะ เล่นเอาคนบอกมาทุกวันหันไปทำตาโตใส่

“พี่ไล่ลูกค้าแบบนี้ได้ยังไง?”

“ไล่บ้าอะไร? มาเช้ากลางวันเย็นไม่เบื่อบ้างหรือไง?”

“เบื่ออะไร… นี่ขนาดมาสามเวลาหลังอาหารพี่ยังไม่ใจอ่อนเลย”

“ไปทำงานไป เดี๋ยวเจ๊แดงก็โทรมาตามที่พี่อีก”

“ก็ฟีลตามเมียไง”

“เมียบ้าไรมด?”

“ไปแล้ว เดี๋ยวโดนหักตัง”

มดเดินจากไปอีกคนทิ้งไว้แค่เสียงหัวเราะของคนที่บังเอิญได้ยินบทสนทนาชวนหัวเมื่อครู่ คราวนี้พี่เหนือหันมามองฉันแทน คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปากถาม

“ไม่กินข้าวแล้วมาทำไร?”

“พี่ปราณบอกว่าพี่กำลังหาพี่เลี้ยงเด็ก”

ฉันเอ่ยไปตรง ๆ ทิ้งตัวนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงกันข้าม พี่เหนือพยักหน้ารับรู้ทำท่าเหมือนคิดอะไรสักอย่างจนฉันแอบใจแป้วขึ้นมา กลัวก็แต่เขาจะรับคนอื่นทำไปเสียแล้ว ยิ่งได้เห็นว่าสองสาวเมื่อครู่รุกหนักแค่ไหนก็ยิ่งใจเสีย

บางทีอาจจะเป็นมดหรือกระถินที่ได้งานที่ว่าไป

“หรือพี่รับคนอื่นแล้ว?” ฉันอึกอักถามไม่เต็มเสียง แต่คนว่าจ้างกลับหัวเราะออกมาราวกับจะรู้ว่าฉันกำลังคิดถึงใคร

“สองคนนั้นไม่ทำหรอก”

“ทำไมอะ? ก็จีบพี่ทั้งสองคนนี่”

“พี่ชวนแล้ว”

“ฮะ?”

“สองคนนั้นบอกว่าพี่ใช้เวลาอยู่ที่ร้านมากกว่า”

“อ๋อ”

ฉันพยักหน้าเข้าใจได้ในทันที ถ้าเกิดรับงานที่ว่าก็จะเจอหน้าพี่เหนือแค่แป๊บเดียวน่ะสิ แต่ถ้าไม่ก็จะได้มาหาที่ร้านเช้ากลางวันเย็นแบบที่มดว่าเมื่อครู่ไง

“แล้วพี่ได้คนหรือยัง?”

“จริง ๆ ก็มีคนมาติดต่อหลายคนอยู่”

คนตรงหน้าหรี่ตาเล็กน้อยสีหน้าใช้ความคิด เพราะกลัวว่าคนอื่นจะได้งานไปฉันเลยอดไม่ได้ที่จะต้องพูดอะไรบางอย่างออกมา

“ก็ถ้าพี่หาคนไม่ได้จริง ๆ ให้ปายช่วยเลี้ยงก็ได้”

“…” ดวงหน้าหล่อหันมองกลับมา สีหน้าแปลกอกแปลกใจที่ฉันเสนอตัว

“และปาย… ไม่เอาตังเลยด้วย”

“…”

และพี่เหนือก็ยิ่งทำสีหน้าประหลาดใจหนักขึ้นไปอีกเมื่อเจอข้อเสนอสุดพิเศษที่ฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าตัวเองจะหลุดพูดออกไป

พอคิดขึ้นมาได้ว่ามันดูจงใจมากเกินไปหน่อยฉันเลยขยับตัวลุกขึ้นยืน พยายามแสดงออกเหมือนว่าไม่ได้คิดอะไร

“พอดีปายว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ”

“รีบปั่นจักรยานมานี่เพราะจะมาบอกแค่นี้?”

“ปายไม่ได้รีบเลย แต่โทรมาแล้วพี่ไม่รับ” ฉันอึกอักตอบเบนสายตาหนี ชี้ไม้ชี้มือไปทางจักรยานที่ว่าซึ่งจอดอยู่นอกร้าน “ร้านพี่ก็อยู่แค่นี้เอง ปายอยากออกกำลังกายเลยปั่นมา”

“ไม่รีบ…”

“อือ”

“แต่ออกมาทั้งชุดนอนเนี่ยเหรอ?”

“…”

คราวนี้ฉันก็ถึงกับคิดหาคำแก้ตัวไม่ทัน หลุบตาลงมองสภาพตัวเองที่ตอนนี้ก็อยู่ในชุดนอนจริง ๆ เสียงหัวเราะของพี่เหนือยิ่งทำให้ไม่กล้าเงยหน้าสบตา แต่ก็เห็นได้จากทางหางตาว่าเขาหยัดตัวลุกขึ้นยืน ส่งเสียงตะโกนเรียกใครสักคน

“วีระ!”

“ครับลูกพี่!”

ลูกจ้างร้านคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาท่าทางเป็นงานเป็นการ แม้อายุน่าจะมากกว่าเจ้าของร้านแต่กลับเรียกพี่เหนือว่าลูกพี่ ฉันหันกลับไปมองก็เห็นว่าเขากำลังสั่งงานเป็นจริงเป็นจัง ว่าใครจะเข้ามารับของกี่โมง หรือว่าต้องออกไปส่งของที่ไหนกี่โมงบ้าง

เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีก็สั่งงานยาวเป็นหางว่าวเสร็จ สงสารก็แต่วีระที่จดรายละเอียดแทบไม่ทัน พี่เหนือส่งต่อเครื่องคิดเลขให้วีระ เดินนำออกจากร้านไปก่อนจะหันมาพยักหน้าเรียกฉันที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“ไปกัน”

“ไปไหน?”

“ไปรู้จักหลานพี่ไง”

“สรุปว่า…”

“อือฮึ เราได้งาน”

เขาหันกลับไปแล้ว จังหวะถัดมาก็คร่อมมอเตอร์ไซค์คันเดิม หันมาเห็นว่าฉันยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมก็พยักหน้าเรียก

“เอ้า ไม่ไปรึไง? หรือจะปั่นจักรยานตามไป?”

“ปะ… ปายปั่นตามไป”

“เค”

พี่เหนือบิดรถออกไปแล้ว ในขณะที่ฉันยังต้องเก็บสติสตางค์ที่หล่นเรี่ยราดเพราะความตกใจของตัวเองอยู่อีกครู่ใหญ่ ก่อนจะวิ่งไปกระโดดคร่อมจักรยานถีบปั่นตามเขาไปอย่างรีบเร่ง

แสงแดดช่วงสายของวันแผดเผารุนแรงอย่างกับอยู่ในนรกก็ไม่ปาน แต่ฉันกลับคลี่ยิ้มกว้างออกมาได้โดยที่ไม่รู้ตัว