แอบรักเธออีกสักที ตอนที่ 5

แอบรักเธออีกสักที

ตอนที่ 5

            หัวใจฉันหล่นวูบครั้งแล้วครั้งเล่ากับคำบอกเล่าที่เหมือนไม่ได้คิดอะไรของอีกคน พี่เหนือไม่ได้ขยายความต่อ แต่ยื่นกระดาษแผ่นที่ตัวเองเพิ่งเขียนอะไรเสร็จส่งต่อมาให้

            “พี่จดเวลาเลิกเรียนของจ๋อมไว้ให้หมดแล้ว และก็เวลากลับบ้านของพี่ เบอร์โทรคนที่ร้านเผื่อว่าพี่ไม่รับสาย เราจะมาตอนไหนก็มาเดี๋ยวพี่จะเอากุญแจสำรองมาให้”

            เมื่อเห็นว่าเขาไม่คิดจะพูดถึงเรื่องจดหมายนั่นอีก ฉันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องหาเหาใส่หัว เปลี่ยนเรื่องคุยก็ดีเหมือนกัน

            “พี่จะให้ปายมาเริ่มงานวันไหน?”

            “พรุ่งนี้เลยก็ได้ถ้าสะดวก”

            “โอเค”

            “แล้วเรื่องกลับบ้านตอนกลางคืนเดี๋ยวพี่ไปส่ง”

            “ไม่ต้องหรอกบ้านปายอยู่แค่นี้เองปั่นจักรยานเอาก็ได้”

            “เอางั้น?”

            “สบายมาก ว่าแต่พี่จะให้ค่าจ้างจริงไหม?” ฉันเลิกคิ้วถามถึงเรื่องที่เจ้าบ้านว่าอีกครั้ง พี่เหนือหลุดขำออกมาทำหน้ารู้ทัน

            “จ้างดิ เห็นพี่เป็นคนยังไง?”

            “ก็นึกว่าเลือกปายเพราะปายไม่เอาค่าจ้างเสียอีก”

            “มีจรรยาบรรณเว้ย” น้ำเสียงติดจะขบขันเอ่ยสวนในทันที

            “ก็แล้วทำไมเลือกปาย?”

            “ไม่เลือกน้องสาวเพื่อนสนิทแล้วจะให้เลือกใคร?”

            เจ้าตัวไม่ตอบแต่เลิกคิ้วถามกลับแทน บทสนทนาของเราเป็นอันยุติลงแค่นั้นเพราะพี่เหนือหันไปเห็นว่าจ๋อมกำลังปีนโซฟาเพื่อที่จะเอาไอแพดบนชั้นวางของลงมา

            ฉันระบายรอยยิ้มค้างอยู่อย่างนั้น ทอดสายตามองคนซึ่งปกติแล้วเป็นคนอารมณ์ดีกำลังเก๊กท่าดุอีกครั้งใส่เด็กตัวกระเปี๊ยก ในใจก็ได้แต่คิดขึ้นมาว่าถ้าไม่ใช่น้องพี่ปราณ ฉันคงไม่มีวันได้เข้าใกล้เขาแบบนี้ ไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุบัน

            แต่ได้แค่อภิสิทธิ์น้องสาวเพื่อนสนิทก็ดีถมไป…

            กลับมาอยู่บ้านทั้งที มีอะไรให้กระชุ่มกระชวยหัวใจขึ้นมานิดหน่อยก็คงดี…

         วันต่อมา

         เมื่อคืนพี่ปราณไม่ได้กลับบ้านฉันเลยต้องอยู่บ้านคนเดียว มีเวลาจัดข้าวจัดของให้เรียบร้อย และสำรวจตรวจตราบ้านช่องโดยไม่มีใครมากวน

            ที่ไม่ได้กลับบ้านมาตลอดเจ็ดปีจะบอกว่าเป็นความตั้งใจก็ไม่ใช่เสียทีเดียว

ฉันแค่เป็นคนประเภทใช้ชีวิตแบบที่เรียกได้ว่าหาเรื่องยุ่งวุ่นวายให้ตัวเองอยู่ตลอด เรียนมหา’ลัยจบก็หาเรื่องไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่เมืองนอก เลยได้รู้จักกับพรีมจนกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกัน พอกลับมาไทยก็ชวนกันลงขันทำธุรกิจอย่างที่บอกไปในตอนต้น

            ในไทยไม่ค่อยมีเวิร์กช็อปแบบที่ใช้ศิลปะเข้าช่วยบำบัด เลยทำให้งานของเรายุ่งมากแทบไม่มีวันไหนที่ไม่มีคิวนัด อาจเป็นเพราะรับลูกค้าแบบเป็นส่วนตัวเลยทำให้ตารางงานยาวข้ามเดือนข้ามปี พอวันหยุดมาถึงก็หมดแรง นอนหลับข้ามวันข้ามคืนก็เคยมาแล้ว

            นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่ได้กลับบ้านมาเลยจนกระทั่งตอนนี้…

            ก็ใช่ว่าไม่คิดจะเจอหน้าครอบครัว พ่อแม่รวมถึงพี่ปราณมักจะบินไปหาฉันที่กรุงเทพฯ แทนที่จะรอ เพราะก็รู้ดีว่าฉันบ้างาน และงานก็ยุ่งเกินกว่าที่จะหาเวลาว่างได้ อันที่จริงทุกคนก็ไปหาแทบจะทุกเทศกาลมีก็แค่ระยะหลังมานี้ที่งานที่สวนคงจะยุ่งมากเลยไม่ค่อยได้เจอกัน ถึงอย่างนั้นความสัมพันธ์ของเราทุกคนก็ยังสนิทแนบแน่นเหมือนเคย

            พักผ่อนอยู่ได้หนึ่งคืนเต็ม เช้าวันต่อมาก็มีสายเรียกเข้าแต่ไก่โห่ พี่ปราณเป็นคนโทรมาบอกให้ไปรับอาหารที่ร้านพี่เหนือ เพื่อเอาเข้าไปส่งที่สวนเพื่อเลี้ยงคนงานรวมถึงเอ่ยปากชวนให้ไปเจอหน้าพ่อกับแม่ด้วย

            เพราะอยากจะรีบเจอหน้าพวกท่านเป็นทุนเดิม ทำให้ฉันตื่นตั้งแต่เช้ารีบแต่งเนื้อแต่งตัวก่อนออกจากบ้านตั้งแต่ช่วงแปดโมง

            ที่โรงรถหน้าบ้านมีกระบะจอดคลุมผ้าใบอยู่สองคันบ่งชัดว่าไม่ค่อยได้ใช้งาน ฉันเลือกเอาไอ้แดงคันเก่าที่เมื่อก่อนเราใช้บรรทุกทุเรียนไปขายออกมาขับ และพบว่ามันยังสตาร์ตติดได้อย่างน่าอัศจรรย์ แม้ว่าสภาพดูเหมือนจะไม่ได้ใช้งานมานานแล้วก็ตาม

            รถแล่นลิ่วไปตามถนนเส้นเล็ก ๆ ผ่านทุ่งนา ผ่านแม่น้ำสายหลัก ธรรมชาติรอบตัวสวยงามแบบที่ทำให้ยิ้มออกมาได้ไม่ยาก เพราะไม่เห็นภาพแบบนี้มานานมากแล้วทำให้จิตใจว่างเปล่าเหี่ยวเฉาเมื่อไม่กี่วันก่อนราวกับจะมีพลังมาช่วยเติมเต็ม ไอ้ที่เขาว่าธรรมชาติบำบัดก็คงจะประมาณนี้นี่เอง

            เวลาไม่ถึงสิบนาทีรถก็จอดสนิทลงที่หน้าร้านข้าวมันไก่เจ้าเดิม วันนี้ที่ร้านพี่เหนือดูยุ่งมาก เพราะลูกจ้างกำลังพากันขนข้าวกล่องขึ้นรถกระบะหลายคัน ก็คงจะไปส่งจัดเลี้ยงในตัวอำเภอ ไม่ก็ต่างอำเภอเหมือนอย่างเคย

            เจ้าของร้านเองก็นั่งกดเครื่องคิดเลขเหมือนเดิม แต่วันนี้ไม่มีสาว ๆ มาเฝ้า ห่างออกไปที่ร้านขายน้ำเต้าหู้ของเฮียเล็ก กระถินกำลังหัวเราะคิกคักกับลูกค้าผู้ชายที่มาต่อคิวซื้อน้ำเต้าหู้อยู่

            ฉันไม่แปลกใจอะไรนักกับภาพที่ได้เห็น ถึงกระถินกับมดจะชอบพี่เหนือแต่ก็แค่หมาหยอกไก่เท่านั้น สองคนนั้นแค่เป็นคนอารมณ์ดี และจีบคนหล่อไปทั่ว

ก็ถ้าถามว่าใครชอบเขาจริงจังที่สุดก็คงไม่พ้นตัวฉันเองในอดีต ที่โคตรจะหลงใหลแทบไม่เป็นอันกินอันนอน แม้ตอนนั้นจะเป็นแค่นักเรียนม.ปลายก็ตาม

            ฉันเดินมาหยุดลงตรงหน้าเถ้าแก่ร้าน ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อน

            “ปายมาเอาของที่พี่ปราณสั่งไว้”

            พี่เหนือพยักหน้าเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง สีหน้าเป็นจริงเป็นจังกำลังจดอะไรใส่กระดาษยาวเป็นหางว่าว ก่อนอีกอึดใจใหญ่จะตะโกนเรียกใครสักคน

            “สาธิต! วีระ!”

            “ครับลูกพี่!”

            วีระที่ฉันได้เห็นเมื่อวานเป็นคนวิ่งเข้ามาถึงก่อน ก่อนที่สาธิตจะวิ่งตามมา แม้ว่าทั้งคู่จะแก่กว่าพี่เหนือแต่ก็พากันเรียกเจ้าของร้านว่าลูกพี่เหมือนกันไม่มีผิด

ทั้งคู่หันมายิ้มกว้างให้ฉันแล้วพากันหันไปมองหน้ากันเองราวกับส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง ฉันยิ้มตอบพอเป็นพิธี และจังหวะนั้นเองพี่เหนือก็ลุกขึ้นสั่งงาน

            “สวนเฮียฮ้อยเอาปุ๋ยตามนี้ตอนเที่ยงให้คนเอาไปส่งด้วย บ้านเจ๊เล็กท้ายตลาดสั่งดินก้ามปูสองกระสอบว่างเมื่อไรก็ขนไปให้เจ๊แกด้วย ประมาณสิบโมงจะมีคนมารับของที่เตรียมไว้เมื่อวาน ยังไม่ได้เก็บตังจัดการให้เรียบร้อย…”

ว่าแล้วก็ยื่นกระดาษใบแรกให้สาธิตที่พยักหน้ารับพร้อมทั้งเดินเบี่ยงไปยังอาคารชั้นเดียวโดดเด่นห่างออกไปทางด้านขวาของตัวร้าน มีป้ายตัวเบ้อเร่อกำกับว่า ‘เกษตรภัณฑ์ อุปกรณ์การเกษตรครบวงจร’

“วันนี้มีออเดอร์ในอำเภอเมืองไหม?” พี่เหนือหันมาหาวีระต่อ

“ไม่มีนะลูกพี่ แต่ไปใกล้ ๆ อยู่เจ้านึง”

“มีออเดอร์ด่วนเข้ามาร้อยกล่องงานช่วงเย็น จัดการด้วย”

“รับทราบครับ”

สาธิตผละเดินไปแล้วส่งเสียงร้องบอกใครสักคนว่าให้เตรียมข้าวเพิ่ม พี่เหนือหย่อนเครื่องคิดเลขไว้ที่ชั้นติดผนังก่อนจะได้ฤกษ์หันมามองหน้ากัน สายตาเลื่อนสำรวจการแต่งกายฉันแว้บหนึ่งพร้อมทั้งกระตุกยิ้มมุมปาก

“โตเป็นสาวแล้ว”

“แหงดิ” แม้ว่าจะเขินอายกับสายตาเขาที่เลื่อนต่ำลงมองเรียวขาในชุดกระโปรงแต่ฉันก็ทำเป็นไม่สนใจ รีบเอ่ยถึงธุระอีกรอบ “พี่ปราณบอกว่าสั่งก๋วยเตี๋ยวหมูไว้ยี่สิบชุด”

“เตรียมไว้แล้ว” เจ้าตัวบอกพร้อมพยักพเยิดไปยังถุงใบใหญ่สองถุงที่ก็วางอยู่ก่อนแล้วบนโต๊ะตัวเดียวกับที่เขานั่งทำงานเมื่อครู่

ถึงจะเป็นร้านขายข้าวมันไก่ แต่ก็อย่างที่บอกว่าเขารับจัดเลี้ยงด้วยเลยมีอาหารให้เลือกมากกว่าแค่ข้าวมันไก่ วันนี้เลยได้เห็นเส้นเล็กเส้นใหญ่ น้ำซุปใส กับซุปต้มยำแทนที่จะเป็นข้าวกล่องเหมือนเมื่อวาน

“เท่าไร?”

“ค่อยไปเอาที่ไอ้ปราณ”

“อือฮึ งั้นปายไปละ”

ฉันคว้าเอาถุงมาถือไว้ และพบว่ามันค่อนข้างหนัก พี่เหนือยกยิ้มขำแล้วเป็นฝ่ายเดินมาบริการ ร่างสูงเดินนำไปก่อนพร้อมทั้งเอ่ยปากถามว่าเอารถคันไหนมา

“ไอ้แดงอะ”

“ไอ้คันนี้มันจะพังไม่ใช่เหรอ?”

“ฮะ?”

เราสองคนมาหยุดยืนลงตรงฟุตพาตหน้าร้าน ร่างสูงยืนทิ้งขาข้างหนึ่งสีหน้าไม่ศรัทธากับไอ้แดงที่ฉันขับออกมา ก่อนจะหันมาเอ่ยปาก

“เดี๋ยวพี่เอาไปส่งให้เองก็ได้”

“ไม่ต้องหรอก ปายว่าจะเข้าไปหาพ่อกับแม่ที่สวน”

“ไปด้วยไอ้แดงเนี่ยเหรอ? มีหวังน็อกกลางทางอะดิ”

“งั้นเดี๋ยวปายไปเปลี่ยนรถที่บ้าน”

“ไปรถพี่ก็ได้”

เจ้าตัวไม่พูดเปล่าแต่หมุนตัวเดินไปอีกทาง และอึดใจก็หยุดลงข้างมอเตอร์ไซค์คันเดียวกันกับเมื่อวาน ด้านหลังมีกระบะใส่ของสีเขียวแลดูเหมือนรถขนผัก พี่เหนือเอาถุงก๋วยเตี๋ยวใส่ในกระบะนั้นแล้วหันมาพยักหน้าเรียก

“มาดิ”

“สภาพมันไม่น่าไปรอดยิ่งกว่าไอ้แดงอีก” ฉันเองก็ทำหน้าไม่ศรัทธาพอกันจนเจ้าของมอเตอร์ไซค์หัวเราะ

“ดูถูก พนันได้เลยว่าไปถึงที่หมายปลอดภัยกว่าไอ้แดงของเราแน่”

“…”

ฉันได้แต่กลอกตามองบน ชำเลืองมองกลับไปยังรถกระบะสีแดงที่ก็ดูบุโรทั่งไม่น่าไว้วางใจอย่างเขาว่า รู้สึกคิดไม่ตกขึ้นมา ในขณะที่อีกคนก็สตาร์ตมอเตอร์ไซค์รอแล้ว

“มาดิ”

“ปายกลับบ้านไปเปลี่ยนรถดีกว่า”

“เสียเวลา แล้วไอ้รถอีกคันก็ไม่รู้ว่าจะใช้ได้รึเปล่าด้วยซ้ำ พี่ไม่เห็นไอ้ปราณมันจะเอาคันอื่นออกมาขับเลย”

“เหรอ?”

“เชื่อเหอะน่า”

            “ก็แล้วปายจะนั่งไปยังไง พี่ก็เห็นว่าวันนี้ปายใส่กระโปรง”

            ฉันบอกตามจริง เจ้าตัวชำเลืองมองอีกครั้งแล้วทำสีหน้ารำคาญใจก่อนจะถดตัวถอยหลังเพื่อให้เหลือที่นั่งตรงด้านหน้าตัวเอง และนั่นก็ทำให้ฉันเบิกตาโต

            “พี่จะให้ปาย…”

            “ตัวเล็กแค่นี้นั่งหน้าได้”

            “แต่…”

            “จะไปไหม? หาพ่อกับแม่อะ?”

            “น่าอายออก ปายโตแล้วนะ”

            “อายก็ไม่ต้องไป เดี๋ยวพี่เอาไปส่งให้เอง”

            “เดี๋ยวสิ”

            ฉันถึงกับรีบเดินไปประชิดตัวเมื่อเห็นว่าเขาตั้งท่าจะบิดมอเตอร์ไซค์ออกไปจริง ๆ พี่เหนือยกยิ้มขบขัน หรี่ตามองกันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย

            “ทำไม? เขินหรือไง?”

            “ใครว่าเขิน?” แหงสิ… ไม่เขินยังไงไหว…

            “ไม่เขินก็ขึ้นมา”

            ว่าแล้วก็พยักหน้าเรียกอีกรอบ แขนข้างหนึ่งทิ้งลงข้างลำตัวเพื่อเปิดช่องให้ฉันขึ้นไปนั่ง ก่อนจะขยับก้นไปด้านหลังอีกครั้ง ฉันเม้มริมฝีปากมองดูอย่างประหม่า

เราเอาแต่มองกันไปมองกันมาเกือบนาทีพี่เหนือก็เหมือนจะแกล้งกันด้วยการตั้งท่าจะออกรถอีกครั้ง คราวนี้ฉันเลยหลับหูหลับตาเบียดตัวเองขึ้นไปนั่งระหว่างข้อแขนของเขา

            สัมผัสจากข้างขาแนบแน่นแบบที่ทำเอาหน้าร้อนผ่าว คนด้านหลังหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงกวนประสาทบ่นพึมพำ

            “ก็แค่เนี้ย”

            แค่นี้บ้าบออะไร…

            มอเตอร์ไซค์เคลื่อนตัวออกอย่างช้า ๆ และเราทั้งคู่ก็ทันได้ยินเสียงวี้ดว้ายของกระถินที่คงจะหันมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี

พี่เหนือหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิมแต่ก็ไม่คิดจะหยุดรถลงแม้เราจะเห็นว่ากระถินถึงกับถือกระบวยตักน้ำเต้าหู้วิ่งออกมาจนถึงฟุตพาตส่งเสียงร้อง ‘พี่เหนือ!’ ‘พี่เหนือ!’ ไม่หยุดก็ตาม