تسجيل الدخولمشاركة
ตอนที่ 1.
تاريخ النشر:
2025-04-27 14:32:09ตอนที่ 1
ภูมิ ราชพฤกษ์ นักธุรกิจมือทองผู้มีทรัพย์สินล้นฟ้า ยืนมองผ่านกระจกห้องทำงานไปยังโต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่เยื้องหน้าห้องทำงานของตนเอง
เจ้าของโต๊ะคือ ขวัญข้าว ศักดาชัย เลขาหน้าห้องของเขานั่นเอง
เขากับขวัญข้าวทำงานร่วมกันมายาวนานร่วมเวลาแล้วเจ็ดปีกว่า หญิงสาวรู้จักเขายิ่งกว่าที่เขารู้จักตัวเองเสียอีก
หรือพูดง่ายๆ ก็คือ หากชีวิตของเขาขาดขวัญข้าวไป ก็คงเหมือนกับคนที่พิการตาบอดไปข้างหนึ่งนั่นแหละ
ขวัญข้าวเริ่มทำงานกับเขาตั้งแต่เรียนจบ เพราะหลังจากที่หล่อนมาฝึกงานที่บริษัทของเขาแล้ว เขาก็จองตัวหล่อนมาทำหน้าที่เลขาหน้าห้องตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
แววตาคมกริบทอดมองไปยังร่างเล็กที่กำลังซบหน้ากับโต๊ะทำงานด้วยความไม่สบายใจ เพราะตั้งแต่ทำงานกันมา เขาไม่เคยเห็นขวัญข้าวแสดงความทุกข์ร้อนใจให้เห็นมาก่อนเลย
นิ้วแกร่งปล่อยม่านบังแสง และเดินไปยังประตูห้อง รู้แหละว่าไม่ควรจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของขวัญข้าว แม้ว่าเขากับหล่อนจะสนิทกันแค่ไหนก็ตาม แต่ตอนนี้ขวัญข้าว เลขาฯ คู่ใจของเขาดูเศร้าเหลือเกิน และเขาก็รู้สึกแย่ที่เห็นหล่อนเป็นแบบนี้
รอยยิ้มสดใส ดวงตาที่เปล่งประกายแห่งความจริงใจที่หล่อนเคยมอบให้เขามาตลอด ยามนี้มันถูกความโศกเศร้าที่หล่อนกำลังเผชิญหน้าอยู่กลบทับจนหมดสิ้น
ประตูห้องทำงานถูกเขาดันให้เปิดออก และเท้าใหญ่ก็ก้าวข้ามธรณีประตูออกไป
เสียงเปิดประตูของเขาทำให้คนที่นอนซบหน้ากับโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้น พอเห็นเขา ขวัญข้าวก็รีบป้ายหยาดน้ำตาทิ้ง และฝืนยิ้มให้กับเขา
“บอส... มีงานให้ข้าวทำใช่ไหมคะ”
เขาเดินมาหยุดใกล้ๆ กับร่างของหล่อน จ้องมองใบหน้านวลที่ยังคงมีร่องรอยน้ำตา
“คุณกำลังมีปัญหาใช่ไหมขวัญข้าว”
“เอ่อ...”
เขารู้ว่าหล่อนจะต้องปฏิเสธ จึงต้องดักคอต่อไปด้วยคำพูดรู้ทัน
“ผมมองออกมาจากห้องทำงาน และเห็นคุณร้องไห้”
“มะ... ไม่มีอะไรหรอกค่ะบอส”
ดูเถอะ เขาเห็นชัดเจนขนาดนี้แล้ว แต่เจ้าหล่อนก็ยังจะปากแข็งอีก
มือใหญ่วางบนโต๊ะทำงาน และโน้มหน้าข้ามโต๊ะเข้าไปใกล้คนที่ตาแดงก่ำ
“บอกผม ว่าเกิดอะไรขึ้น”
น้ำเสียงของภูมิทั้งนุ่มนวลและคาดคั้น
“ไม่... ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะบอส”
“คุณก็เห็นว่าผมงานยุ่งมาก คุณคงไม่ใจร้ายให้ผมต้องลงทุนไปหาความจริงด้วยตัวเองหรอกนะขวัญข้าว”
หล่อนช้อนตาขึ้นสบประสานกับดวงตาของเขา แววตามีแต่ความเศร้า
“ข้าวไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ บอส... อย่าสนใจข้าวเลยค่ะ”
“ผมจะไม่สนใจคุณได้ยังไง ในเมื่อคุณก็เหมือนอวัยวะส่วนหนึ่งของผม”
“บอส...”
นี่เขาจะรู้ไหมนะว่าคำพูดนี้ของเขาทำให้เลขาต่ำต้อยอย่างหล่อนหวั่นไหว อะไรที่พยายามซ่อนเอาไว้แทบจะทะลักออกมา
“เอ่อ...”
“ถ้าผมขาดคุณ ผมก็คงอยู่ไม่ได้ ดังนั้นถ้ามีปัญหาอะไร ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็กน้อย ก็ต้องบอกผม เพราะผมต้องการเป็นคนแรกที่คุณคิดถึงนะขวัญข้าว”
น้ำตาของหล่อนร่วงออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ รู้หรอกว่าภูมิใจดีกับหล่อนแบบนี้เพราะหล่อนคือเลขาที่เขาวางใจ แต่หัวใจไม่รักดีหวั่นไหวเหลือเกิน
ตลอดเวลาที่ทำงานร่วมกันมา ภูมิคงไม่เคยรู้ว่าหล่อนหวั่นไหวแค่ไหน ทุกครั้งที่ต้องใกล้กัน ทุกครั้งที่สบตากัน หัวใจของหล่อนก็เต้นโครมครามแทบจะกระดอนออกจากอกเสียทุกที
“ข้าว... ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะบอส”
“บอกว่าอย่าโกหกผมไง ตอบผมมา”
เขาจ้องหน้าหล่อน คาดคั้นทั้งน้ำเสียงและแววตาจนหล่อนต้องหลบตาเสียเอง
“ถ้าคุณไม่ยอมบอกความจริงกับผม คุณจะต้องถูกไล่ออก”
คนที่หลบตาอยู่ช้อนตาขึ้นมองเจ้าของคำขู่ด้วยความหวาดกลัว แววตาของภูมิบอกให้รู้ว่าเขาทำได้อย่างที่พูดจริงๆ
“ถึงแม้คุณจะเป็นเลขาฯ ที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน แต่ผมก็สามารถหาคนใหม่ได้ แต่คุณจะหางานใหม่ที่เงินดีแบบนี้ได้ยาก หรืออาจไม่ได้เลยนะขวัญข้าว คิดดูให้ดีๆ”
เขายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าของหล่อน
กลีบปากอิ่มสีแดงระเรื่อเม้มแน่นเป็นเส้นตรงหลายครั้ง จนเขาอดหวั่นเกรงว่าปากหนานุ่มของขวัญข้าวจะช้ำไม่ได้
“แค่บอกปัญหาที่ทำให้คุณร้องไห้กับผม แล้วผมจะช่วยคุณเอง”
ไม่มีใครช่วยหล่อนได้หรอก เพราะปัญหานี้มันใหญ่เกินไป
“บอส... ช่วยอะไรข้าวไม่ได้หรอกค่ะ”
“อย่าดูถูกความสามารถของผม”
“ข้าวไม่ได้ดูถูกนะคะ แต่ปัญหานี้มัน... มันใหญ่มาก... จนข้าวไม่รู้ว่าจะแก้ไขมันยังไง”
มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้า และวางทับบนฝ่ามือเล็กของหล่อน กิริยาของภูมิอ่อนโยน ไม่มีความจาบล้วงหยาบคายแม้แต่น้อย
“ขอให้เชื่อใจผมขวัญข้าว แค่คุณเล่าให้ผมฟัง ผมจะช่วยทุกเอง”
น้ำตาที่พยายามซ่อนเอาไว้ไหลออกมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่อีก
“บอกผมมา ผมช่วยคุณได้”
ดวงตาสบประสานกัน แววตาอ่อนโยนของภูมิทำให้หล่อนยอมที่จะพูดมันออกมาในที่สุด
“บอสน่าจะพอรู้อยู่แล้วว่าแม่ของข้าวติดการพนัน”
ใช่ เขาพอจะรู้ว่าครอบครัวของขวัญข้าวมีกันแค่สองคนคือขวัญข้าวกับแม่ที่ติดเหล้าและการพนันงอมแงม ดังนั้นเงินเดือนขวัญข้าวไม่เคยพอให้ผู้บังเกิดเกล้าผลาญ เขาพยายามช่วยด้วยการขึ้นเงินเดือนให้จนตอนนี้เงินเดือนของหล่อนสูงเทียบเท่ากับผู้จัดการโรงงานแล้ว แต่มันก็ยังแก้ปัญหาเรื่องมารดาของขวัญข้าวไม่ได้
أحدث فصل
แอบรักเลขา ตอนที่ 20. ตอนอวสาน
ตอนที่ 20. ตอนอวสานภูมิหอบหายใจระรัว ก่อนจะค่อยๆ ชักท่อนชายออกจากปากของหล่อน จากนั้นก็ล้มตัวลงมานอนเคียงข้าง กอดหล่อนเอาไว้แนบอก“น้ำเสียวผมอร่อยไหมข้าว”หล่อนอมยิ้มหน้าแดงระเรื่อ แต่ก็ผงกศีรษะตอบรับออกไป“ผมดีใจนะที่คุณชอบ...”เขาอมยิ้ม และเริ่มลูบไล้เนื้อสาวอีกครั้ง“ผมจะให้คุณกินมันทุกคืนดีไหม”หล่อนยิ้มเอียงอาย แต่ก็ยอมตอบออกไป“ค่ะ ข้าวจะดื่มกินน้ำเสียวของคุณทุกคืน”“โอ้... ทูนหัว... คุณร้อนแรงเป็นบ้าเลย”แล้วภูมิก็เหมือนทนไม่ไหว เขาพลิกกายขึ้นทาบทับ และก็ก้มลงดูดหัวนมของหล่อน ขบด้วยฟันแรงๆ จนหล่อนครางเสียว“อ๊า... อา... ภูมิ... ไหนว่าจะพาไปพบใครไงคะ... อ๊า... ซี๊ดดด...”“ขออีกรอบ... แล้วผมจะพาคุณไป... โอ้วววว เมียจ๋า... ผัวหิวเมียอีกแล้ว... อืมมม โอ้วววว...”ภูมิสำรวจตรวจตรากายสาวอย่างละเอียดลออ ด้วยปาก ฝ่ามือ และเรียวลิ้นอ่อนนุ่มความรู้สึกแสนมหัศจรรย์ก่อเกิดในหัวใจมากมายจนตอนนี้ครอบงำไปทั้งจิตวิญญาณ หล่อนเด้งเร่าๆ หยัดยกความเป็นหญิงให้ดุ้นชายเสียบแทงด้วยความกระตือรือร้น ปากก็วิงวอนให้เขาเคลื่อนไหวดุดัน“อ๊า... ซี๊ดดด อา... ภูมิขา... ผัวขา... เอาแรงๆ อ๊า... กระเด้าหอยเมียแรงๆ
แอบรักเลขา ตอนที่ 19.
ตอนที่ 19.วันนี้ภูมิพาหล่อนกลับไปหามารดา ซึ่งหล่อนเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า ตั้งแต่วันนั้นที่แม่ทำสัญญายกหล่อนให้กลับภูมิ ชายหนุ่มก็ส่งคนมาพาแม่ไปรักษาอาการเสพติดสุราที่โรงพยาบาล และก็หางานอดิเรกให้มารดาทำ เพื่อแก้ปัญหาการเข้าบ่อน ซึ่งตอนนี้มารดาก็มีสภาพที่ดีขึ้นจนผิดหูผิดตาแม่ไม่ได้เป็นผีพนันอีกต่อไปแล้ว และภูมิก็ยังให้สัญญากับหล่อนอีกว่า หากเขากับหล่อนแต่งงานกัน เขาจะอนุญาตให้หล่อนพาแม่เข้ามาอยู่ด้วยกันภูมิใจดีกับหล่อนเหมือนเดิม...น้ำตาของหล่อนไหลรินออกมาอาบแก้ม มันเป็นน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ“ยืนคิดอะไรอยู่ หื้อ...?”เขาสวมกอดหล่อนเข้ามาจากทางด้านหลัง ก่อนจะจับหล่อนให้หมุนตัวไปเผชิญหน้า“คิดถึงสิ่งดีๆ ที่คุณทำให้กับข้าวน่ะค่ะ”หล่อนยิ้มหวานให้กับเขา ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบปากหยักสวยภูมิยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะสอดมือใต้ท้ายทอย และก็เป็นฝ่ายจูบหล่อนเสียเองเขาจูบหล่อนเนิ่นนาน จูบราวกับจะสูบทั้งจิตวิญญาณไปจากหล่อน“ทูนหัว... ยังมีสิ่งดีๆ อีกมากมายที่ผมรอจะทำให้คุณ...”“ภูมิ... ทำไมแสนดีกับข้าวนักละคะ” หล่อนมองอย่างซาบซึ้งในน้ำใจ“ยังจะมีหน้ามาถามอีกหรือ...”เขาเอานิ้วมาแตะปลายจมูกของ
แอบรักเลขา ตอนที่ 18.
ตอนที่ 18.ชายหนุ่มจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของหล่อน และก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมา จูบร้อนแรงก็เกิดขึ้นเสียก่อน ภูมิหยอกเย้าบดคลึงกลีบปากนุ่มด้วยความหิวกระหาย สิ้นสากบุกรุกเข้ามาภายในที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำหวาน ดูดกลืนรัดรึงด้วยแรงเสน่หาจูบจนพอใจจึงคลายออก และก็กระซิบเสียงแปร่งพร่า“แล้วที่ผมทำอยู่นี่... มันไม่ใช่ความรักหรอกหรือ ขวัญข้าว...”“บอส...”“คุณไม่เคยสงสัยเลยหรือว่าทำไมผมไม่มีใครเลย ทั้งๆ ที่ผมก็หน้าตาดี”เขาไม่ใช่แค่หน้าตาดี แต่เขาหล่อมากต่างหาก...“ก็... บอสบอกว่ามีคนที่รักอยู่แล้ว...” หล่อนตอบเสียงแผ่วเบาเขาผงกศีรษะตอบรับ ในขณะที่มือใหญ่ซุกซนไปทั่ว ทั้งกายสาว โดยเฉพาะที่หน้าอกถูกบีบถูกขยำหนักหน่วงจนหล่อนเผลอครวญครางลายครั้ง“แล้วไม่คิดบ้างหรือว่าคนๆ นั้นอาจจะเป็นตัวเอง”ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนจะส่ายหน้าไปมา เสียวก็เสียว แต่สงสัยก็สงสัย“ไม่... เคยคิดเลยค่ะ”นี่ภูมิกำลังหมายความว่ายังไงกันนะ เขากำลังจะเฉลยใช่ไหมว่าคนที่เขารักคือใคร“คุณฉลาดเรื่องงานนะ แต่เรื่องความรัก ทำไมไม่เห็นฉลาดเลยล่ะ”“ข้าว...”“ผมรักคุณ ขวัญข้าว...”ในที่สุดเขาก็ตอบออกมา และมันก็ทำให้หล่อนถึงกับช็อกไม่
แอบรักเลขา ตอนที่ 17.
ตอนที่ 17.เขาหัวเราะข้างใบหู และก็ดันหล่อนให้แผ่นหลังชนกับกำแพงห้อง“ผมชอบเวลาคุณครางเสียว ข้าว... อืมมม คุณแฉะจังเลย... รอผมใช่ไหม”“อ๊า... ซี๊ดดด บอส... อ๊า... บอสขา...” หล่อนถูกล้วงลึกเข้าไปในกางเกงชั้นใน และนิ้วยาวก็ชอนไชเข้ามาทักทายกลีบเนื้ออ่อน“ภูมิ... ครางชื่อผม เวลาผมเอาคุณ... ข้าว... อืมมม หอยคุณตอดนิ้วผมแรงจังเลย...”เขาครางกระเส่า จงใจเอาท่อนชายที่กำลังโตวันโตคืนกระแทกเข้าหาเป็นจังหวะกายสาวร้อนวูบวาบ เนื้อตัวอ่อนระทวย และก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอ ที่จะทัดทานความหิวกระหายของภูมิได้อีก“อืมมม... ผมต้องการเอาเอ็นยัดเข้าตัวคุณเดี๋ยวนี้เลย... ข้าว... รู้ไหมว่าผมคิดถึงคุณทั้งวัน... อยากกลับมาหาใจแทบขาด...”เขาสลัดเสื้อผ้าออกจากตัวอย่างรวดเร็ว เผยความเป็นชายยิ่งใหญ่แก่สายตา“อยากทำให้คุณร้องครางเหมือนทุกคืนของเรา... อืมมม ผมรอไม่ไหวแล้ว...”“อ๊ะ... อ๊า... บอส...”เขาสอดแขนกำยำใต้ข้อพับขาของหล่อน ยกขึ้นให้หล่อนยืนด้วยขาข้างเดียว มือเล็กเกาะบ่าทรงพลังเอาไว้เพื่อพยุงตัวเอง ความเป็นหญิงถูกท่อนเอ็นร้อนและแข็งจดจ่อ“ผม... หิว... อืมมม โอ้วววว ฟิตเหลือเกิน...”ซวบบบบ“อ๊ะ... อ๊า... ซี๊ดดด บอ
แอบรักเลขา ตอนที่ 16.
ตอนที่ 16.ขวัญข้าวน้ำตาร่วง ยกมือขึ้นป้ายน้ำตาจากสองแก้ม แล้วจะเดินหนี แต่ดวงดาวตามมากระชากแขนเอาไว้“จำเอาไว้ ชั้นต่ำ ก็อยู่ส่วนชั้นต่ำ”“คุณดาวไม่มีสิทธิ์พูดกับคุณข้าวแบบนี้นะคะ” ป้าอิ่มออกโรงปกป้องขวัญข้าว“ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ ในเมื่ออีนี่มันก็แค่เลขาฯ กระจอกๆ ที่พี่ภูมิจ้างเอาไว้ใช้งานเท่านั้น ส่วนเรื่องบนเตียงก็น่าจะเป็นของแถมล่ะมั้ง”ความอับอาย ความอดสูถล่มแน่นหัวอกของขวัญข้าวท่วมท้น“ฉัน... ขอตัวค่ะ”ขวัญข้าวสะบัดแขนจนหลุดจากอุ้งมือของผู้ดีอย่างดวงดาว และก็เดินหนี แต่เสียงด่ากราดของดวงดาวก็ยังแว่วเข้ามาในหู“ถ้าไม่อยากเป็นเมียน้อย ก็ไสหัวไปจากที่นี่เลยนะ อีเลขาฯ จอมละโมบ”จากที่แค่ก้าวเร็วๆ ตอนนี้ขวัญข้าววิ่งเร็วขึ้น หล่อนต้องการพาตัวเองไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดดวงดาวพูดถูกทุกอย่าง หล่อนมันก็แค่เลขาฯ หน้าห้อง ไม่มีสิทธิ์ได้เป็นตัวจริงของภูมิหรอก เซ็กซ์ที่เกิดขึ้นมันก็แค่ของแถมเท่านั้นร่างอรชรทรุดลงนั่งกับพื้นภายในห้องพัก น้ำหูน้ำตาไหลพรากท่วมท้นหล่อนเจ็บปวดเหลือเกิน...กลีบปากอิ่มสั่นระริก น้ำตาไหลรินเป็นสาย มือเล็กยกขึ้นทาบทรวงอกเอาไว้ กดความเจ็บปวดที่กำลังแล่นทะลักอยู่ข้างใ
แอบรักเลขา ตอนที่ 15.
ตอนที่ 15.ความสัมพันธ์ของหล่อนกับภูมิเดินหน้าไปในทางที่ดีอย่างรวดเร็ว คงเพราะภูมิเป็นสุภาพบุรุษ เขาทำทุกอย่างให้หล่อนรู้สึกดีเสมอ และห่วงความรู้สึกของหล่อนทุกอย่าง ไม่เว้นแม้กระทั่งการบอกคนในบ้านถึงความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปของหล่อนกับเขาหล่อนมีความสุข แม้ลึกๆ แล้วจะต้องการมากกว่าการดูแลเอาใจใส่ตามหน้าที่จากภูมิก็ตามรัก...ใช่ คำนี้แหละที่หล่อนต้องการได้ยินจากปากของเขาขวัญข้าวยิ้มเศร้าๆ อดรู้สึกเกลียดชังความละโมบของตัวเองไม่ได้แค่ภูมิดีกับหล่อน เอาใจใส่หล่อน แค่นี้ก็ดีมากแล้วไม่ใช่เหรอ“คุณข้าวทานข้าวเช้าเลยไหมคะ”ขวัญข้าวที่ยืนเหม่อมองออกไปนอกระเบียงหน้าห้องพักของตัวเองสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะปั้นหน้าหันไปหาเจ้าของคำถาม“ไม่ดีกว่าค่ะป้าอิ่ม ข้าวต้องรีบเข้าบริษัทฯ”“คุณภูมิสั่งเอาไว้ว่าให้คุณข้าวพักผ่อนอยู่บ้านค่ะวันนี้”“แต่เช้านี้บอสมีประชุม แล้วข้าวต้องเข้าประชุมด้วย”ป้าอิ่มอมยิ้ม มองหล่อนอย่างเอ็นดู“คุณภูมิเธอจัดการได้ค่ะ คุณข้าวพักผ่อนอยู่บ้านนะคะ”“แต่ว่าข้าว...”“อย่าทำให้ป้าต้องถูกคุณภูมิดุเลยนะคะ”“บอสจะดุป้าอิ่มทำไมล่ะคะ”“ก็เพราะป้าไม่สามารถทำให้คุณข้าวอยู่บ้านพักผ่อนได้ยังไ
แอบรักเลขา ตอนที่ 14.
ตอนที่ 14.“อืมมม หวานจังข้าว... น้ำหอยข้าวหวานที่สุด อืมมม แพร่บบบบ”“อ๊า... ซี๊ดดด บอสขา... ได้โปรด... เอาข้าว... เอาข้าวแรงๆ เหมือนเมื่อคืน... อา...”คนตัวโตพึมพำด้วยแรงปรารถนา เขาตั้งใจจะทำให้ขวัญข้าวแตกใส่ปากสักสามสี่รอบ แต่ตอนนี้อดกลั้นไม่ไหวแล้วความเป็นชายของเขากำลังปวดร้าวทรมาน ความต้องการ
แอบรักเลขา ตอนที่ 13.
ตอนที่ 13.“เรื่องแบบนี้เกรงใจได้หรือ ไม่สนหรอก ยังไงผมก็ต้องรับผิดชอบคุณ”อ้อมแขนกำยำของภูมิโอบรัดรอบกายสาวแน่นมากยิ่งขึ้น จนหล่อนสัมผัสได้ถึงความแข็งชันของอะไรบางอย่างที่หน้าขา และจากประสบการณ์เมื่อคืน หล่อนรู้ดีว่ามันคืออะไร“ในเมื่อผมทำให้คุณมีมลทิน ผมก็ต้องรับผิดชอบดูแลคุณ”“บอส... ไม่ต้องทำถึ
แอบรักเลขา ตอนที่ 12.
ตอนที่ 12.หล่อนขัดเขิน เอียงอาย สองพวงแก้มแดงก่ำร้อนระอุจนรู้สึกได้“ผมขอโทษนะที่ทำคุณเจ็บ...”“มะ... ไม่เป็นไรค่ะบอส...”หล่อนอ้อมแอ้มตอบไปเสียงแผ่วเบาด้วยความขัดเขินเอียงอายภูมิโน้มหน้าลงจูบหน้าผากมน และก็มองหล่อนด้วยสายตาปานจะกลืนกิน“น่ารักจัง...”“...”“และก็น่ากินด้วย”“บอส...”“ผมขอกินคุณอ
แอบรักเลขา ตอนที่ 11.
ตอนที่ 11.“ครั้งแรกมันอาจจะเจ็บหน่อยนะข้าว... แต่ผมจะระวัง... จะพยายาม...”ท้ายประโยคนี้ของภูมิช่างกระเส่าเหลือเกิน“ค่ะบอส... ข้าว... ข้าวพร้อมแล้ว...”หล่อนผงกศีรษะขึ้นมองเอ็นชายที่กำลังคึกคะนองสุดขีดของภูมิมันใหญ่ยาวและดูหิวมากหล่อนจะรู้สึกยังไงกันนะ หากถูกเขาสอดใส่ความเป็นชายเข้าไปจนมิดด้า
قد تعجبك أيضًا
ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ64.6K وجهات النظر(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก111.9K وجهات النظرขย้ำรักเลขา NC-20
C465.7K وجهات النظرพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่580.9K وجهات النظرShadow of Love เงาแห่งรัก
หรงเย่า / นาย่า94 وجهات النظرคนเถื่อนปล้นรัก
นามปากกา ไขขวัญ64 وجهات النظرสวัสดีคุณสามีสุดที่ร้าย
ลายจันทร์3 وجهات النظرดามใจเจ้าเอย
Jes/JinMingZin/Quendaya/ThisDamnSoul40 وجهات النظر
