แอบรักเลขา

แอบรักเลขา

last updateDernière mise à jour : 2025-04-30
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
20Chapitres
1.3KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เมื่อบอสหนุ่มสุดหล่อแอบรักเลขาฯ หน้าห้องของตัวเอง เขาจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง “ว่าไงครับ ชอบตอนไหนที่สุด” สาวน้อยหลบตาอย่างเอียงอาย ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบออกไปเสียงแผ่วเบา “ตอน... บอส... เลียค่ะ” เขาครางกระเส่าอย่างถูกใจคำตอบ แต่ก็ยังคงเดินหน้าแกล้งหล่อนอีก “เลียตรงไหน” “บอส... อย่าแกล้งถามข้าวแบบนี้สิคะ” “ผมไม่ได้แกล้ง... อยากรู้จริงๆ ว่าชอบตอนผมเลียตรงไหน” “บอสน่ะ” “ถ้าไม่ตอบ ผมจะเลียทั้งตัวเลยนะ”

Voir plus

Chapitre 1

ตอนที่ 1.

Baru tiga minggu bekerja sebagai seorang pelayan, Binar malah memergoki tuannya sedang menuntaskan hasratnya seorang diri.

Hari itu, Binar yang biasanya hanya mengurusi lantai bawah, mendadak terpaksa mengantarkan sarapan ke kamar majikannya yang berada di lantai dua. Hal tersebut terjadi karena pelayan lainnya sedang sangat sibuk.

Biasanya, sarapan akan disiapkan di meja makan. Nyonya Celia akan duduk dengan wajah malas, sementara Tuan Bhaga sibuk membaca tablet dengan dahi mengernyit. 

Tetapi, sudah dua malam ini nyonya rumah tidak pulang.

“Duh, Tuan marah enggak ya kalau aku yang antar?” Binar bergumam sendiri, terlebih saat matanya sudah bisa melihat pintu kamar utama yang terbuka sedikit.

Dia membasahi tenggorokan dengan susah payah dan menghela napas. “Ayo, Binar. Kamu bisa.”

Namun, langkah Binar yang tadinya mantap, perlahan memelan ketika mendengar suara rintihan dari dalam kamar. Dia mengernyit. “Apa tuan sakit ya?”

Dia meletakkan nampan di meja terdekat dan kembali berjalan cepat. Tangannya membuka pintu dengan terburu-buru. “Tuan, ada apa—”

Seketika, napas Binar tertahan, matanya melotot, dan tubuhnya membeku saat melihat pemandangan di dalam kamar. 

Di atas tempat tidur, Baju Bhaga tersingkap ke atas, memperlihatkan otot perut yang terbentuk indah. Celananya melorot sampai paha dan kepalanya menengadah ke atas dengan mata terpejam.

Tangannya bergerak naik turun di antara kedua pahanya, dan dia melenguh penuh kenikmatan.

Melihat bibir pria itu terbuka dan mendesahkan uap panas, Binar tanpa sadar menggigit bibirnya sendiri. Tanpa berkedip, Binar memperhatikan tangan tuannya yang sedang memuaskan dirinya sendiri!

“T-Tuan…”

Saat suara terkesiap Binar terdengar, Bhaga menoleh dengan cepat. Dia terkejut setengah mati. Menunduk sesaat sebelum menarik apa pun di dekatnya untuk menutupi tubuh.

"KELUAR!" suara Bhaga meninggi, penuh malu dan amarah.

Sontak, Binar berbalik, tubuhnya gemetar. Tapi ada yang mengusik dadanya, mata yang sedang marah itu kelihatan kesepian.

Lupa akan sarapan yang belum diantar, Binar berlari turun. Dadanya saat ini berdebar cepat dan pikirannya berisik. 

Apa itu barusan?! Kenapa tuan sampai melakukan hal seperti itu? Kenapa tidak menunggu nyonya pulang?

Sampai di lantai bawah, Binar cepat berjalan menuju dapur. Memikirkan apa yang dia lihat tadi, mendadak dia kembali menggigit bibir dan menyandarkan tubuhnya pada dinding di samping lemari es.

“Aku bakal dipecat enggak ya?” Binar mengerjap. “Kalau dipecat, aku tinggal di mana?”

Pikiran Binar kembali pada masa kecilnya. Dia ditinggalkan oleh orang tua yang bercerai pada usia sepuluh tahun. Ayahnya pergi meninggalkan hutang, sedangkan ibunya yang tak tahan harus banting tulang akhirnya menikah lagi dengan pejabat desa dan melupakannya.

Sejak saat itu, Binar tinggal bersama neneknya. Dia sibuk sekolah dan berjualan kue basah yang akan dititipkan ke warung saat berangkat sekolah dan diambil saat pulang. Lalu saat lulus SMA, neneknya sakit keras, akhirnya berpulang di usia Binar yang ke dua puluh tahun.

Selama bertahun-tahun, dengan usaha jualan kue basah, Binar hanya mampu membayar bunga dari hutang ayahnya, dan tak bisa berkutik saat rumahnya disita penagih hutang. Hingga salah satu tetangga jauhnya, mengajak untuk ikut bekerja di rumah ini.

Tapi, baru tiga minggu bekerja, Binar justru membuat majikannya marah dengan menyaksikan adegan pribadinya.

Bayangan ekspresi tuannya tadi masih terbayang dan membuatnya gelisah.

"Binar! Kamu melamun lagi? Ini sarapan Tuan Bhaga, kenapa belum diantar?!" Maryam, kepala pelayan, menghampiri Binar dengan tatapan tajam.

“Ma-maaf, Bu. Saya lupa.” Dia membasahi tenggorokan dengan susah payah.

Tangannya yang memegang nampan berkeringat. Mengantar sarapan berarti harus bertatap muka dengan Tuan Bhaga lagi. Aduh, bagaimana ini, pikirnya.

"Lupa? Dasar anak baru. Cepat bawa ke kamarnya! Tuan sudah menunggu!" hardik Maryam.

Binar melirik ke arah ruang makan. Perutnya tiba-tiba mules. Dia tidak bisa. Tidak sekarang.

"Bu, em ... boleh... boleh saya minta tolong?" pintanya, suara bergetar takut. "Saya janji akan melakukan tugas apa pun. Saya... saya mules." Itu bohong, dan dari raut wajah Maryam, Binar tahu wanita itu tak percaya sepenuhnya.

Maryam mendengus, kesal tapi juga iba melihat wajah pucat Binar. “Dasar. Baiklah. Tapi sebagai gantinya, kau urus Ardan.”

Mendengar nama Ardan, beban di pundak Binar terasa sedikit lebih ringan.

Ardan. Anak Tuan Bhaga dan Nyonya Celia. Di rumah seluas dan semegah ini, bocah lima tahun itu adalah satu-satunya penghuni yang tidak membuatnya merasa terancam. Justru, dialah yang membuatnya betah.

Sayangnya anak itu justru yang paling kesepian. Binar pertama kali bertemu Ardan di taman belakang. Saat itu Ardan sedang main sendiri.

“Kenapa main sendiri, Tuan Muda?”

Ardan tak menoleh, tetap melanjutkan bermain, dan menjawab dengan malas. “Tidak ada yang mau main denganku.”

Binar tersenyum. “Kalau begitu saya temani ya?” tawarnya.

Ardan menoleh. “Benar?”

“Iya. Kapanpun Tuan Muda mau main, panggil saya saja. Oke?”

Suasana hati Binar sudah lebih baik setelah menghabiskan banyak waktu bersama Ardan. Ternyata, di balik sikap pendiam, Ardan adalah anak yang cerdas dan haus perhatian. Kemarin mereka melakukan banyak hal, mulai dari menggambar, main tebak-tebakan, dan bermain puzzle.

Untuk pertama kalinya, Binar mendengar suara tawa Ardan yang begitu hangat.

Keesokan harinya, sejak bangun tidur tadi, Ardan sudah mencari Binar. Kini mereka sedang di taman samping rumah.

“Ayo, Tuan Muda. Suap lagi, biar makin kuat,” bujuk Binar sambil menyuapi makan Ardan.

Ardan membuka lebar mulut, tapi matanya tidak lepas dari mainan barunya. Sebuah bola kristal berisi salju yang bisa berputar dan menyala dengan boneka kecil menari di dalamnya. Di sekelilingnya mainan lain berserakan, tapi Ardan tak peduli.

"Nanti saljunya turun banyak ya, Kak Bin? Seperti di TV," celetuk Ardan dengan mulut penuh.

"Bisa saja, asalkan Tuan Muda habiskan makannya dulu," jawab Binar sambil tersenyum.

Ardan mengangguk antusias dan mengunyah dengan lahap. Saat akan menyuap suapan terakhir, tangannya yang memegang bola kristal terlepas. Bola itu lepas dari tangannya, memantul di karpet tebal, dan menggelinding dengan cepat lalu melewati ruang keluarga.

"Yah!" seru Ardan, wajahnya berubah cemas.

"Jangan khawatir, Kakak ambilkan," tenang Binar. Dia meletakkan piring dan beranjak dari sana.

Dia mengikuti lintasan bola kristal itu yang ternyata berhenti persis di depan pintu ruang kerja Tuan Bhaga yang sedikit terbuka. Saat dia membungkuk untuk mengambilnya, suara itu tiba-tiba mengoyak kesunyian rumah yang biasanya hening.

Suara itu bukan desahan Tuan Bhaga seperti pagi itu, bukan juga teriakan Ardan yang ceria. Suara itu adalah perempuan yang dipenuhi amarah.

“BRENGSEK KAMU, BHAGA!”

Prang!

Diikuti suara barang-barang yang dilemparkan dan pecah.

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
20
ตอนที่ 1.
ตอนที่ 1ภูมิ ราชพฤกษ์ นักธุรกิจมือทองผู้มีทรัพย์สินล้นฟ้า ยืนมองผ่านกระจกห้องทำงานไปยังโต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่เยื้องหน้าห้องทำงานของตนเองเจ้าของโต๊ะคือ ขวัญข้าว ศักดาชัย เลขาหน้าห้องของเขานั่นเองเขากับขวัญข้าวทำงานร่วมกันมายาวนานร่วมเวลาแล้วเจ็ดปีกว่า หญิงสาวรู้จักเขายิ่งกว่าที่เขารู้จักตัวเองเสียอีกหรือพูดง่ายๆ ก็คือ หากชีวิตของเขาขาดขวัญข้าวไป ก็คงเหมือนกับคนที่พิการตาบอดไปข้างหนึ่งนั่นแหละขวัญข้าวเริ่มทำงานกับเขาตั้งแต่เรียนจบ เพราะหลังจากที่หล่อนมาฝึกงานที่บริษัทของเขาแล้ว เขาก็จองตัวหล่อนมาทำหน้าที่เลขาหน้าห้องตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาแววตาคมกริบทอดมองไปยังร่างเล็กที่กำลังซบหน้ากับโต๊ะทำงานด้วยความไม่สบายใจ เพราะตั้งแต่ทำงานกันมา เขาไม่เคยเห็นขวัญข้าวแสดงความทุกข์ร้อนใจให้เห็นมาก่อนเลยนิ้วแกร่งปล่อยม่านบังแสง และเดินไปยังประตูห้อง รู้แหละว่าไม่ควรจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของขวัญข้าว แม้ว่าเขากับหล่อนจะสนิทกันแค่ไหนก็ตาม แต่ตอนนี้ขวัญข้าว เลขาฯ คู่ใจของเขาดูเศร้าเหลือเกิน และเขาก็รู้สึกแย่ที่เห็นหล่อนเป็นแบบนี้รอยยิ้มสดใส ดวงตาที่เปล่งประกายแห่งความจริงใจที่หล่อนเคยมอบให้เขามาตลอด
Read More
ตอนที่ 2.
ตอนที่ 2.“ผมพอรู้”หล่อนฝืนยิ้ม แต่น้ำตาอาบสองแก้ม“แม่คุณคงติดหนี้พนัน เท่าไหร่ล่ะ ผมจะให้โบนัสล่วงหน้าคุณก่อน”หล่อนส่ายหน้าไปมา ความเสียใจอัดแน่นอยู่เต็มอกจนยากจะแม้แต่จะเปล่งคำพูด“แม่... ขายข้าวให้กับเจ้าของบ่อนที่แม้ไปติดหนี้ค่ะบอส”“ว่าไงนะ?”ภูมิแทบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของขวัญข้าวหล่อนช้อนตามองเขา ดวงหน้านวลอ่อนเยาว์อาบไปด้วยหยาดน้ำตา“ข้าว... ต้องเอาตัวไปขัดดอกให้กับเจ้าของบ่อนค่ะบอส”ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ไฟในดวงตาลุกโชน มือใหญ่กำแน่น“แม่คุณสิ้นคิดมากเลยนะ”“ตั้งแต่พ่อตายไป แม่ก็เริ่มติดเหล้า และเข้าบ่อน จนตอนนี้ชีวิตของแม่ก็คือบ่อนค่ะ”“แต่คุณไม่ได้ตกลงยินยอมใช่ไหมขวัญข้าว”“ข้าวไม่ยินยอมหรอกค่ะ แต่แม่ขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย ข้าวก็ไม่มีทางเลือก”“นี่อย่าบอกนะว่าคุณตกลงจะไปนอนกับไอ้เจ้าของบ่อนนรกนั่น”น้ำเสียงของภูมิเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและเดือดดาลขวัญข้าวผงกศีรษะตอบรับแทนคำพูดภูมิโกรธจนหน้ามืด จนต้องฟาดกำปั้นลงกับโต๊ะทำงานของขวัญข้าวหญิงสาวสะดุ้งตกใจ หน้าตาซีดเผือด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากนั่งตัวสั่น“พาผมไปพบแม่คุณเดี๋ยวนี้”“อย่าเลยค่ะบอส แม่ไม่มีทางเ
Read More
ตอนที่ 3.
ตอนที่ 3.“ลงรถเถอะ ผมอยากเจอแม่คุณใจจะขาดอยู่แล้ว”“บอสประชดใช่ไหมคะเนี่ย”หล่อนก้าวลงจากรถคันงามของเขา และเดินมาหยุดใกล้ๆ ร่างสูงใหญ่เมื่อมายืนใกล้กันแบบนี้ ยิ่งทำให้เห็นถึงความสูงที่แตกต่างกันศีรษะของหล่อนสูงแค่ริมฝีปากของภูมิเท่านั้นเอง แถมเนื้อตัวก็ยังเล็กกว่ามาก แค่เขาดีดนิ้วทีเดียว ร่างสาวก็คงปลิวไปไหนต่อไหนแล้วล่ะ“มองผมแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่าครับ”“เอ่อ... เปล่าค่ะบอส เราเข้าไปข้างในบ้านกันเถอะค่ะ”หล่อนรีบกลบเกลื่อนเมื่อถูกจับได้ว่าลอบมองเขา ภาวนาให้เขาไม่เห็นสายตาโหยหาที่แสดงออกไป เพราะภูมิคงไม่ดีใจนักหากรู้ว่าเลขาฯ ที่เขาใจดีด้วย บังอาจแอบรักเขา“อืม”หล่อนเปิดประตูรั้ว และเดินนำหน้าภูมิเข้าไปภายในตัวบ้านหล่อนภาวนาให้แม่ไม่อยู่ เพราะไม่ได้ต้องการให้ภูมิเจอกับแม่จริงๆหล่อนไม่ต้องการทำให้ภูมิเดือดร้อน แค่นี้เขาก็ร้อนใจเพราะหล่อนมากแล้วดวงตากลมโตเบิกกว้าง เท้าเล็กชะงักอยู่หน้าประตู เมื่อเห็นรองเท้าของแม่ถูกถอดเอาไว้ที่หน้าประตูบ้าน“แม่คุณน่าจะอยู่ข้างในนะขวัญข้าว”ใช่ แม่อยู่บ้าน ทั้งๆ ที่ปกติท่านจะต้องออกไปบ่อนแล้วหล่อนหันไปมองภูมิ ช้อนตาขึ้นมองเขา และวิงวอน“ข้าวว่า..
Read More
ตอนที่ 4.
ตอนที่ 4.ภูมิต้องมาเสียเงินโดยไม่ใช่เหตุ เพราะเลขาฯ อย่างหล่อน ในขณะที่แม่ก็เห็นแก่เงิน จนลืมไปว่าลูกสาวอย่างหล่อนก็มีชีวิตจิตใจเหมือนกัน“ตกลง เอาเงินมา”ภูมิยื่นเงินให้กับรำแพง และฝ่ายนั้นก็คว้าไปกอดเอาไว้อย่างหวงแหน“แล้วไหนสัญญาล่ะ ฉันจะรีบเซ็น จะได้ออกไปบ่อน”“อีกไม่เกินห้านาที คนของผมจะนำมาให้”“บอส...”หล่อนมองหน้าภูมิด้วยความแปลกใจ เขาระบายยิ้มอ่อนโยนให้“ผมสั่งให้ทนายร่างสัญญาตอนที่คุณไปเข้าห้องน้ำน่ะ ตอนนี้กำลังจะมาถึงแล้ว”“บอส... ไม่ควรลำบากเพราะข้าวเลย”“ผมต้องช่วยคุณสิ ในเมื่อคุณเป็นเลขาแสนวิเศษของผมนี่”หล่อนก็เป็นได้แค่นี้แหละ...หญิงสาวฝืนยิ้มให้กับภูมิ และก็พยายามห้ามปรามความละโมบที่กำลังก่อตัวอยู่ภายในอกให้ทุเลาเบาบางลง แต่ความอยากที่จะเป็นมากกว่าเลขาคู่กายของภูมิก็ยังมีอำนาจมากมายเหลือเกิน“บอส... ข้าวจะไม่รับเงินเดือนจากบอสอีก จนกว่าจะผ่อนใช้หนี้บอสหมดค่ะ”หล่อนพูดขึ้นหลังจากที่บนรถเงียบงันอยู่นานหลายสิบนาทีคนที่กำลังขับรถอยู่เอียงหน้ามามองหล่อน ใบหน้าหล่อคมสันเปื้อนรอยยิ้ม“เงินแค่หกแสนเอง อย่าคิดมากน่ะขวัญข้าว”“แต่ข้าวเกรงใจบอส...”หล่อนครางออกไปเสียงแผ่วเบา
Read More
ตอนที่ 5.
ตอนที่ 5.“มันมีลูกน้องหูตาเป็นสับปะรด ดังนั้นมันจะสืบได้ไม่ยากว่าคุณอยู่ที่ไหน ซึ่งผมเองก็ไม่อาจจะช่วยคุณได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”ความหวาดกลัวทำให้ขวัญข้าวเลือกที่จะยอมไปอยู่ใกล้ๆ ชายคนรัก“ค่ะ ข้าวจะย้ายไปอยู่ที่บ้านบอสค่ะ”รอยยิ้มพึงพอใจระบายเต็มใบหน้าหล่อคมสันของภูมิ“ดีมาก อยู่ใกล้ๆ กัน ผมจะได้ดูแลคุณได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงยังไงล่ะ”ดวงตาเลื่อนขึ้นสบประสานกับดวงตาคมกริบของภูมิ และก็เหมือนกับว่าโลกของหล่อนหยุดหมุน ทุกสิ่งรอบตัวหยุดเคลื่อนไหวหล่อนรักภูมิ...ยิ่งได้มองเขาใกล้ๆ จนเห็นรอยเขียวจางๆ จากการโกนหนวดแบบนี้ หัวใจของหล่อนก็ยิ่งยอมศิโรราบกองแทบเท้าใหญ่ของเขา“ดวงตาของคุณสวยจัง ผมเคยบอกคุณหรือยังขวัญข้าว”“เอ่อ... ยังค่ะ”สองพวงแก้มนวลแดงระเรื่อ และก็รู้สึกว่าตัวเองคล้ายกับลอยได้ เมื่ออุ้งมือใหญ่ยื่นมาโอบดวงหน้านวลเอาไว้ด้วยสัมผัสอ่อนโยนทำไมภูมิถึงได้ทำให้หล่อนหวั่นไหวแบบนี้ นี่เขาจะรู้ไหมว่าหล่อนแทบจะละลายอยู่แล้ว“งั้นผมจะบอกคุณบ่อยๆ ว่าดวงตาของคุณสวยเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้าเลย”“บอส...”“ปากคุณก็สวย”“เอ่อ... ไม่ใช่หรอกค่ะ ปากข้าวหนาไป”หล่อนเสหลบสายตาด้วยความขัดเขิน หัวใจเต้นแรง
Read More
ตอนที่ 6.
ตอนที่ 6.ภูมิเอียงหน้ามองขวัญข้าวเล็กน้อย ก่อนจะตอบคู่สนทนาเสียงนุ่ม“ขวัญข้าวคงหิวแย่หากผมทานดึกแบบเดิม”นี่เขาเปลี่ยนเวลารับประทานอาหารค่ำเพราะหล่อนอย่างนั้นเหรอ“บอสคะ... คือว่าข้าวรอได้ค่ะ บอสอย่าเปลี่ยนแปลงอะไรเพราะข้าวเลย”หล่อนพูดขึ้นด้วยความไม่สบายใจ แต่เขากลับยังยืนยันคำเดิม“มันคือความต้องการของผมน่ะ คุณแค่รับมันเอาไว้ก็พอ”หล่อนหน้าแดงระเรื่อ ก้มหน้าหลบสายตาของคนพูดเพราะป้าอิ่มอมยิ้ม ก่อนจะเอ่ยแซวออกมา“ปกติไม่เคยเห็นคุณภูมิพูดจาหวานๆ กับสาวคนไหนมาก่อนเลยนะคะเนี่ย”ยิ่งป้าอิ่มพูดแบบนี้ ขวัญข้าวก็ยิ่งขัดเขิน จนรู้สึกว่ามือไม้มันมีมากเกินความจำเป็น โชคดีที่ภูมิพูดแก้ตัวขึ้นเสียก่อน“ป้าอิ่มก็แซวผมเกินจริงไปได้”“นี่ยังไม่ได้ครึ่งความจริงเลยต่างหากค่ะคุณภูมิ”ป้าอิ่มยังคงแซวไม่เลิก จนภูมิหน้าแดงต้องรีบตัดบทขึ้น“เดี๋ยวผมรบกวนให้ป้าอิ่มพาขวัญข้าวขึ้นไปห้องพักด้วยนะครับ”“คุณภูมิไม่พาไปเองเหรอคะ แขกสำคัญนะคะ” ป้าอิ่มยังแซวไม่เลิก“พอดีผมจะไปห้องครัวน่ะ จะไปสั่งอาหารเพิ่ม” แล้วภูมิก็หันมองขวัญข้าว “ของโปรดคุณคือแกงเขียวหวานไก่กับผัดเผ็ดหน่อไม้ดองใช่ไหมครับขวัญข้าว”“เอ่อ... บอส
Read More
ตอนที่ 7.
ตอนที่ 7.ความจริงภูมิอยากจะตอบออกไปว่า เขารอหล่อนมานานแล้ว ทำไมจะรอต่ออีกสักสิบนาทีไม่ได้ แต่ก็ยั้งปากเอาไว้ได้ทันเขาเกรงแม่เลขาสาวจะตื่นกลัวเสียก่อน หากถูกรุกหนักๆ เข้าชายหนุ่มระบายยิ้มบางๆ หมุนตัวเดินไปยืนมองออกไปนอกระเบียงไม้ ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีดวงดาราประดับอยู่ยามนี้สวยงามกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ทั้งๆ ที่มันก็แผ่นฟ้าแผ่นเดิมที่เห็นเมื่อคืนคงเพราะ ค่ำคืนนี้เขามีขวัญข้าวมาอยู่ร่วมชายคาด้วยนั่นเองทุกวันเขาใกล้ชิดกับหล่อนที่ทำงาน แต่วันนี้ คืนนี้เขาใกล้ชิดกับหล่อนภายในบ้านหลังเดียวกัน มันช่างสุขใจเหลือเกิน“บอสคะ”เสียงหวานดังแว่วมาเข้าหู เขาเอี้ยวตัวหันไปมองด้านหลัง ก็พบว่าขวัญข้าวในชุดนอนลายหมีน้อยยืนอยู่ที่ปากประตูแสงไฟที่อยู่เหนือร่างของหล่อน ทำให้มองเห็นเนื้อตัวอรชรภายใต้ร่มผ้าได้รางๆเรือนร่างของขวัญข้าวบอบบางน่าทะนุถนอมเหลือเกิน เหมือนกับตุ๊กตาแก้วที่หากสัมผัสรุนแรงจะแตกหักคามือเขาจะถนอมหล่อน...“ครับ”“เอ่อ... บอสมีอะไรจะคุยกับข้าวเหรอคะ”เขาอมยิ้มมองข้ามหัวไหล่ของหล่อนเข้าไปภายในห้องพัก“เราเข้าไปคุยกันในห้องดีกว่าไหมครับ”“เอ่อ...”“หรือว่าคุณไม่ไว้ใจผม?”หล่อนไม่ไว้ใจต
Read More
ตอนที่ 8.
ตอนที่ 8.หล่อนอมยิ้มทั้งน้ำตา ไม่คิดว่าในเวลานี้ภูมิก็ยังจะมีกระจิตกระใจพูดเล่นได้“บอสล้อข้าวเล่นใช่ไหมคะ”เขาส่ายหน้าไปมา แววตาทอดมองมาลึกซึ้ง“ผมพูดจริงๆ แค่คุณเป่าเบาๆ ผมก็จะหายเจ็บแล้วล่ะขวัญข้าว”“บอส...”ดวงตาคมกริบตรึงสายตาของหล่อนเอาไว้อย่างแน่นหนาใบหน้าของขวัญข้าวแดงก่ำไปจนถึงไรผม ความคิดเตลิดโลดแล่นไปในทางที่ไม่ถูกไม่ควรจนเข้าขั้นกู่ไม่กลับร่างสาวร้อนผ่าวราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงพุ่งเข้าใส่ มันยากมากที่จะแกะสายตาจากความงดงามของภูมิ และก็ยากมากที่จะหายใจเป็นปกติได้ เมื่อจ้องตากับเขาแบบนี้“ข้าว... ไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลก่อนนะคะ”คราวนี้หล่อนขยับตัวอีกครั้ง จะเดินออกไปสงบสติอารมณ์ให้ห่างๆ เขา แต่มันก็เป็นเหมือนเดิม นั่นคือภูมิฉวยแขนเรียวเอาไว้ แต่คราวนี้ใช้แรงมากกว่าครั้งก่อนฉุดรั้ง ทำให้ร่างอรชรเสียหลักถลาเข้ามานั่งซ้อนตักโดยไม่ได้ตั้งใจ“อ๊ะ...!”หล่อนตกใจหน้าตาซีดเผือด รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากตักแกร่ง แต่ก็มีมือใหญ่โอบรัดรอบเอาไว้ไม่ให้เคลื่อนจาก“บะ... บอส...”การใกล้ชิดกันแบบนี้ ทำให้หล่อนรับรู้ได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นๆ ที่อยู่ภายใต้ชุดลำลองสีขาวที่ภูมิสวมใส่ได้อย่างง่ายดายร
Read More
ตอนที่ 9.
ตอนที่ 9.ภูมิประกบปากลงมาบนกลีบปากของหล่อน เขาค่อยๆ ขยับบดคลึงเชื่องช้าราวกับต้องการให้หล่อนได้มีเวลาเตรียมใจ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ต้นแขนเรียว ส่งผ่านความร้อนฉ่าเข้าสู่กายสาวมากมายหล่อนสะท้านยะเยือกไปทั้งร่าง ยิ่งยามนี้จุมพิตของภูมิเปลี่ยนจากความนุ่มนวลเชื่องช้ามาเป็นหนักหน่วงเรียกร้อง หล่อนก็ยิ่งล่องลอยเข้าไปในอีกมิติหนึ่งที่ไม่เคยพานพบมาก่อน“อ๊ะ... อ๊า...”หล่อนเผลอครวญคราง เมื่อรสจูบของภูมิดุดันขึ้น เขาทั้งขยี้ทั้งบดคลึงปากสาว และก็พุ่งลิ้นใหญ่เข้ามาในภายในโพรงปาก ไล่ต้อนกลืนกินลิ้นเล็กไร้เดียงสาด้วยความหิวกระหาย ไล่ต้อนคุกคามกลืนกินจนหล่อนไร้ทางต่อต้าน“อา... อ๊า... อา...”ความรู้สึกร้อนฉ่าแสนวิเศษเพิ่มทวีมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เสื้อผ้าถูกถอดหายไปในพริบตา สองร่างกอดรัดเสียดสีแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงเส้นขนหยิกหยาบที่ครูดไปมากับผิวสาว สร้างความร้อนฉ่าให้ทวีความรุนแรง จนหล่อนต้องส่ายเนื้อตัวไปมากับร่างของเขายิ่งขึ้น“อืมม หวานเหลือเกิน...”ภูมิครางใส่ปากหล่อน ขณะยังคงตามดูดกลืนกินปากสาวอย่างต่อเนื่อง ขยี้บี้บดราวกับจะกลืนกินปากของหล่อนเข้าไปเลยทีเดียว“อา... อ๊า... อา...”มันคือความรู้สึกแสนวิ
Read More
ตอนที่ 10.
ตอนที่ 10.เพราะไม่เคยถูกสัมผัสจากชายใดมาก่อนทำให้หล่อนต่อต้าน แต่ก็ทำได้อ่อนแรงเหลือเกิน เพราะนิ้วยาวที่สัมผัสกับกลีบเนื้ออ่อน สร้างความเสียวซ่านไปในทุกอณูเนื้อที่เคลื่อนผ่าน“อ๊า... อู๊ยยย อ๊า... บอสขา... อา... เสียววว ข้าว... ข้าวเสียววว อา...”หล่อนทรมานเหลือเกิน อยากให้ภูมิช่วยทำให้คลายจากความรู้สึกอึดอัดนี้เสียที“อ๊า... อา... ซี๊ดดด อา...บอส... ข้าวไม่ไหวแล้ว ข้าว... อ๊า... อา... ซี๊ดดดด”นิ้วแกร่งสัมผัสลงมาหาบนกลีบเนื้ออ่อนฉ่ำชุ่ม คลี่แย้มให้สองกลีบนางแหกกว้างออก ก่อนจะถูไถด้วยปลายนิ้วช่ำชองสาวน้อยครวญคราง หยัดร่างสูงเริงร่ารับสัมผัสสวาทด้วยความลุ่มหลง“อ๊า... ซี๊ดดด อา...”ที่เต้านมภูมิดูดอมหัวนมด้วยอุ้งปากร้อนจัด ขบกัดโลมเลียด้วยลิ้นและฟัน ส่วนข้างล่างเขาก็รุกรานด้วยปลายนิ้วช่ำชอง ทำให้หล่อนเด้งร่อนขึ้นหาไม่หยุด ปากอิ่มบวมช้ำเผยอครวญครางด้วยความเสียวตลอดเวลา“อ๊า... อู๊ยยยย ไม่ไหวแล้ว บอสขา... ข้าว... ข้าวต้องการ... อ๊า... อา... เสียววว”และในที่สุดหล่อนก็รู้สึกว่าร่างกายแตกระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ความรู้สึกแสนวิเศษที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตอาบไล้จนกายสาวสั่นระริกมันคืออะไรกัน
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status