ตอนที่ 11 ประชดประชัน

“ฉันจะทำไงดีตังค์ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาตาลี ฉันรักนาตาลีมากแกก็รู้ เป็นไอ่พีร์ฉันยังยอมรับได้ แต่นี่เลิกกับฉันไปเลย ฉันเสียใจ ว่ะตังค์”

“แกใจเย็นๆ นะนนท์เดี๋ยวฉันลองคุยกับคุณนาตาลีอีกสักครั้ง เผื่อเธอจะเข้าใจ”

          “อืม...ขอบใจแกมากนะตังค์”

          ในขณะที่สองเพื่อนรักกำลังเปิดอกคุยกันอย่างออกรส ร่างสูงของเมธาวินก็ก้าวเข้ามาภายในร้านพร้อมกับคู่ขาอันดับหนึ่งของเขา ‘แพรวา’ ซึ่งวันนี้เธอมีเรื่องที่จะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว เธอบอกแบบนั้น เมธาวินเลยนัดเธอใกล้กับบริษัทของเขา เพื่อที่ไม่ต้องขับรถฝ่าจราจรอันติดขัดไปอีก

          “วิชญ์รับกาแฟมั้ยคะ” แพรวาหันมาถามชายหนุ่ม

          “ครับ”

          “อเมริกาโน่น้ำผึ้ง หวานน้อยสองที่”

เธอหันไปสั่งบริกร แพรวารู้ใจเมธาวินเสมอ แม้กระทั่งเมนูกาแฟเธอก็จำได้ว่าเขาชอบดื่มแบบไหน...

          “ไหนวันนี้แพรมีเรื่องอะไร ถึงนัดผมมา จริงๆ สุดสัปดาห์นี้ผมก็ว่าจะนัดคุณอยู่แล้วนะ”

          “แพรคิดถึงคุณค่ะวิชญ์ อยากเห็นหน้าคุณ”

แพรวาเอ่ยตามตรงไม่ปิดบัง เธอรักเขาไม่มีเหตุผลที่จะต้องอ้อมค้อม

          “...” เมธาวินนิ่งไม่เอ่ยอะไร เพียงแต่หันใบหน้าคมเข้มของเขาเฉมองไปทางอื่นเหมือนกับคนไม่รู้จะสรรหาคำพูดคำไหนมาเอ่ยกับเธอได้...แต่เมื่อสายตาของเขากวาดมองไป พลันสะดุดเข้ากับใครคนหนึ่งที่คุ้นตาเป็นอย่างมาก ‘นั่นมันตังค์นี่ มากับใครกัน’

          “ทำไมเงียบไปล่ะคะวิชญ์...วิชญ์ไม่ได้คิดถึงแพรเลยใช่ไหม ตลอดระยะเวลาห้าปีที่เราห่างกัน มันนานมากเลยนะคะ”

          “อืม...” สายตาของเมธาวินยังจับจ้องไปที่ชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเขานัก ‘เธอมีคนรักแล้วเหรอ ทำไมเขาไม่รู้มาก่อนแล้วไอ่ที่บอกว่ารักเขา ชอบเขาล่ะ เธอไม่ได้สนใจแล้วงั้นหรือ’

          “วิชญ์คะ...คุณได้ยินที่แพรพูดมั้ยคะ”

          “ครับ...ผมได้ยินครับ...คืนนี้คุณมาหาผมที่บ้านแล้วกันครับ ความคิดถึงของคุณจะได้หายซะที”

ภาพตรงหน้าเมธาวิน มันทำให้เขาตัดสินใจเอ่ยกับแพรวาออกไปแบบนั้น ทั้งที่ความตั้งใจแรกไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย...

          “คะ? วิชญ์พูดจริงๆ เหรอคะ”

แววตาของแพรวาเป็นประกายสดใสทันที เมื่อได้ยินประโยค จากชายหนุ่ม เธอเฝ้ารอสัมผัสเขามาเนิ่นนาน ห้าปีเชียวนะที่เธอกับเขาไม่ได้มีบทรักบนเตียงเลย...

          “ครับ...จะพูดเล่นทำไม คุณก็รู้จักผมดีนี่แพรวา ผมถึงใจสำหรับคุณเสมอ ถ้าคุณพร้อมจะรับ”

สายตาคมเข้มจ้องไปที่หญิงสาวนางหนึ่งที่กำลังโอบกอดคนรักเพื่อปลอบประโลม ‘ปากเธอบอกว่าชอบเขา แต่การกระทำของเธอมันตรงข้ามกับที่เห็น’

          อีกด้านหนึ่ง...

          “นนท์...แกจะยอมรับได้มั้ย ถ้าหากนาตาลีเลือกไอ่พีร์ ไม่ได้เลือกแก...ฉันถามเฉยๆ นะ”

          “อืม...ก็ต้องทำใจยอมรับแหละ...แต่ไอ่พีร์มันก็น่าจะโดนบอกเลิกเหมือนกันกับฉันนี่ สภาพมันก็คงไม่ต่างจากฉันเท่าไหร่หรอกตังค์ อย่างที่แกเคยล้อพวกฉัน ว่าอยู่กันยังไงสามผัวเมีย พวกฉันอยู่ได้และมีความสุขดีนะตังค์ แต่จะให้ฉันอยู่คนเดียวแบบนี้ฉันไม่ชินเลย ฉันทำใจไม่ได้ นาตาลีไม่เผื่อเวลาทำใจให้ฉันเลย”

          “อืม...แล้วถ้าหากคุณนาตาลีเลือกแก ไม่เลือกไอ่พีร์ล่ะ แกจะยังไงวะนนท์”

          “แกจะถามเพื่ออะไรวะตังค์ แกก็น่าจะรู้คำตอบแล้วนี่ ว่าฉันก็ไม่โอเคเหมือนกัน ที่ไอ่พีร์มันจะต้องเจ็บปวดแบบนั้น”

          “ฉันว่าแกกับไอ่พีร์ก็ต้องใจเย็นๆ กันอยู่นิ่งๆ สงบสติอารมณ์สักพักนะ ให้เวลาคุณนาตาลีได้คิดและจัดการบางอย่างไปก่อน บางทีเธออาจจะแค่สับสนนะนนท์”

          “ฉันก็หวังจะให้เธอคิดแบบนั้นแหละ ฉันเลยได้แต่นิ่ง”

          “ถ้าแกคิดแบบนี้ฉันก็สบายใจ...เอาล่ะ...กลับกันเถอะ”

          “อืม...ไปสิได้เวลาเลิกงานแล้ว”

          เท้าบางก้าวออกจากบริเวณที่เธอและชานนท์นั่ง ตมิสาเหลือบเห็นใครบางคนเข้าอย่างจังโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ความตกใจทำให้เธอสะดุดเกือบจะล้มถ้าไม่ได้มือของชานนท์คว้าเอาไว้ล่ะก็ ป่านนี้ เธอจ้ำเบ้ากับพื้นไปแล้ว

          “ตังค์!” เสียงทุ้มของชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายร้องเรียกตมิสาทันที สายตาเขาจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว เลยทำให้เขาตกใจกับสิ่งที่เห็นและหลุดอุทานชื่อของตมิสาออกมา ทำให้แพรวาหันมองทันที

          “พี่วิชญ์สวัสดีค่ะ”

ตมิสายกมือไหว้เมธาวิน ทันทีที่เธอประคองตัวเองได้ และหันมองหญิงสาวสวยคนหนึ่ง ซึ่งเธอก็คุ้นตาเป็นอย่างดี ‘คุณแพรวานั่นเอง’

          “สวัสดีครับคุณเมธาวิน”

ชานนท์ทักทายเจ้านายคนใหม่เช่นกัน

          “อ่อ...ยัยตังค์นี่เอง พี่จำเธอไม่ได้เลยนะตังค์ สวยขึ้นมาก”

          “สวัสดีค่ะพี่แพรวา”

ตมิสาทักทายคู่รักมาราธอนของเมธาวิน จริงๆ แล้วเธอไม่คิดมาก่อนว่า เมธาวินกลับจากต่างประเทศมาแล้วเขายังจะกลับมาคบกับแพรวาอีก ‘คุณแพรวาคือตัวจริงสินะ ที่เขาจะตกลงปลงใจ ระยะเวลา 11 ปีเป็นเครื่องพิสูจน์เป็นอย่างดี’

          “ตังค์...วันนี้โทรสั่งอาหารมื้อพิเศษ และจัดเตรียมการชุดดินเนอร์ให้พี่หน่อยที่บ้าน เดี๋ยวพี่จะพาแพรวาไป”

อะไรบางอย่างผลักดันให้เขาพูดและแสดงออกแบบนี้ออกไป เขาอยากเห็นสีหน้าของตมิสาว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรบ้าง

          “ค่ะ...คุณนัดกันกี่โมงดีคะ ตังค์จะได้กะเวลาให้พอดีค่ะ”

คำพูดที่ตมิสาเอ่ยออกไปฟังดูราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ แต่ภายในจิตใจของเธอนี่สิ มันร้าวรานสุดจะเอ่ย ‘ตมิสาก็ไม่ต่างกันกับเพื่อนชายของเธอทั้งสองคนเลยตอนนี้’

          “สักทุ่มนึง...หวังว่าวันนี้เธอคงไม่ไปไหนนะ เผื่อพี่เรียกใช้”

          “ค่ะ ไม่ได้ไปไหนค่ะ...งั้นตังค์ขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

ตมิสาคว้ามือของชานนท์ และจูงมือเพื่อนชายออกจากที่ตรงนั้นทันที โดยไม่ทันเหลียวหันกลับไปมองเปลวไฟในดวงตาของใครบางคนลุกโชนตามหลังเธอไป...