Home / โรแมนติก / แอปฯรักษาใจ / ตอนที่ 41-1 เป็นแฟนเธอ

Share

ตอนที่ 41-1 เป็นแฟนเธอ

last update publish date: 2026-10-11 09:08:18

เช้านี้ เป็นอีกวันที่ผมตื่นเช้ามาก เมื่อคืนตอนแรกคิดว่าคงตื่นเต้นดีใจจนนอนไม่หลับ แต่กลับไม่เป็นอ

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 47-2 คนที่ฉันเคยรัก

    ครืดดดด ครืดดดดหัวถึงหมอแล้วกำลังจะหลับตานอน แต่กลับได้ยินเสียงสมาร์ตโฟนที่กำลังสั่นอยู่ที่โต๊ะหัวเตียง ผมเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามาเป็นบุคคลที่ไม่สามารถปฏิเสธการรับสายได้“มีอะไรครับแม่ โทรมาดึกเลย”“ตาภีม นอนหรือยังลูก”“กำลังครับ แม่มีอะไรหรือเปล่า” ผมรู้สึกได้ว่าเสียงของแม่ มีความกังวลอยู่ในนั้น“คือแบบนี้จ๊ะ จริงๆ พรุ่งนี้ คุณพ่อจะต้องเข้าประชุมบอร์ดบริหารทั้งของโรงพยาบาลและก็รวมถึงความร่วมมือกับแผนกของลูกด้วย”“ครับแม่ แต่ผมบอกแล้วว่าช่วงนี้ผมให้หมอวัตรับผิดชอบเรื่องการประชุมทั้งหมด”“แม่รู้จ๊ะ ในส่วนของลูก แม่ไม่ก้าวก่าย เพียงแต่ว่า พรุ่งนี้คุณพ่อเข้าร่วมประชุมไม่ได้น่ะสิ พ่อเค้าห้ามแม่แล้วนะไม่ให้บอกลูก แต่แม่คิดว่าเรื่องใหญ่แบบนี้ไม่บอกไม่ได้หรอก”“มีเรื่องอะไรครับ คุณพ่อเป็นอะไร”“ไม่เป็นอะไรมากจ๊ะ ช่วงนี้โรงพยาบาลมีโปรเจคขยายอีกใช่มั้ยล่ะ พ่อโหมงานจนไม่ได้พักผ่อน เมื่อเย็นก็เลยวูบไปน่ะจ๊ะ แต่แม่ให้หมอจากโรงพยาบาลมาดูแล้ว

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 47-1 คนที่ฉันเคยรัก

    “อัยย์ เป็นอะไร เธอร้องไห้ทำไมเนี่ย ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าบอกชั้นสิ ไปหาหมอมั้ย” ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันได้รับข้อความที่คุณหมอออนไลน์ส่งกลับมาตอบเรื่องที่ฉันถามไปเมื่อตอนเย็น หลังจากอ่านจบและตอบคุณหมอกลับไป ฉันก็รู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอและน้ำตาก็ไหลออกมานิต้าที่ขับรถอยู่หันมาเห็นช่วงที่รถกำลังติดไฟแดง เธอคงตกใจมาก ที่จู่ๆ ฉันก็ร้องไห้สะอื้นขึ้นมา เธอรีบหยิบทิชชูส่งมาให้ฉัน ถามไถ่อย่างเป็นห่วงมาก“ไม่เป็นไรนิต้า กลับบ้านเถอะ ฉันไม่เป็นอะไร”“แน่นะ ไม่ต้องไปหาหมอใช่มั้ย หรือให้ฉันโทรบอกหมอภีมมั้ย”“กลับบ้านก่อนเถอะ เดี๋ยวเราโทรเอง”“เอางั้นเหรอ โอเคก็ได้ งั้นเธอหยุดร้อง ชั้นใจคอไม่ดีเลย”“อืม หยุดแล้ว เราจะหยุดแล้ว” ฉันยังคงพูดไปด้วยและมีเสียงสะอื้นเล็กๆ ไปด้วย แต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้ ไม่อยากให้นิต้าเป็นห่วงจนทำอะไรเว่อร์ๆ ลงไปตามสไตล์ของเธอกว่าฉันจะสามารถหยุดร้องไห้ได้จริงๆ ก็ตอนที่นิต้าเลี้ยวรถเข้าจอดที่หน้าบ้านแล้ว ฉันใช้มือทั้งสองข้างปาดน้ำใสที่ยังคง

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 46-2 หายไปจากชีวิตเธอ

    ผมเห็นสีหน้าของอัยย์แล้ว ดูออกว่าเธอคงยังไม่อยากจะเล่าเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดอาการประหลาดในครั้งแรกว่าเกิดอะไรขึ้น ผมจึงบอกกับทุกคนว่าเธอควรพักผ่อน และชวนทุกคนให้ออกมาที่ห้องรับแขก“รู้สาเหตุแบบนี้แล้ว มึงจะเริ่มรักษายังไงวะ ไอ้ภีม” ยังไม่ทันที่จะได้นั่ง ไอ้วัตก็เริ่มเปิดเรื่องถามขึ้นมาก่อน ระหว่างที่ผมเดินไปที่ตู้เย็นจะหยิบน้ำมาให้ทั้งคู่“กูคิดว่า ต้องรู้สาเหตุที่ทำให้เกิดอาการครั้งแรกหว่ะ ถึงจะแน่ใจว่าจะช่วยเธอยังไงต่อ”“ถ้าอัยย์คิดไม่ออกแบบนี้ ก็ทำอะไรไม่ได้สิคะหมอ”ผมผยักหน้าตอบนิต้า แต่ยังคงครุ่นคิดบางเรื่องอยู่ในหัว เพียงแต่ยังไม่สามารถบอกออกไปให้ใครฟังได้ คงต้องคุยกับอัยย์ให้แน่ใจก่อน คุยกันไม่นานไอ้วัตกับนิต้ารับหน้าที่ออกไปซื้อของกิน ส่วนผมนั่งรออยู่ที่โซฟาตอนนี้ฟ้าด้านนอกเริ่มหมดแสงลง ผมเดินเข้าไปดูอัยย์ในห้องนอน เธอตื่นแล้วนั่งพิงหัวเตียงอยู่ ในมือถือสมาร์ตโฟนและเอาแต่จ้องมองมัน“ตื่นแล้วเหรอ หิวมั้ย ไอ้วัตกับนิต้ากำลังออกไปซื้ออาหารเย็นมาให้นะ รอหน่อยแล้วกัน คงใกล้กลับมาแล้ว” ผมบอกไ

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 46-1 หายไปจากชีวิตเธอ

    ‘ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉันนี่ ฉันอยู่ที่ไหน’ ฉันนอนอยู่บนเตียงกว้าง ความกว้างมากกว่าหกฟุตแน่ๆ มันใหญ่กว่าที่ห้องฉัน ชุดเครื่องนอนเป็นสีทึบเหมือนกับสีของผ้าม่านทั้งหมด เฟอร์นิเจอร์ที่มีเพียงไม่กี่ชิ้นมีสีดำล้วน“อัยย์ เธอฟื้นแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง” ฉันมองสำรวจห้องได้ไม่เท่าไหร่ ก็ได้ยินเสียงภีม และหันไปเห็นเจ้าตัวเดินมาจากทางประตู ที่น่าจะเป็นประตูห้องน้ำ เพราะเขาถืออ่างน้ำใบเล็กมาด้วย“เราอยู่ที่ไหน แล้ว...” เมื่อเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ก่อนจะหมดสติไปได้ ฉันรีบยกสองมือขึ้นปิดหน้าทันที นี่มันจะน่าเกลียดขนาดไหนกันนะเนี่ย ภีมต้องเห็นหมดแล้วแน่ๆ“ไม่ต้องห่วง อาการเธอไม่เป็นอะไรมาก แค่รอยแดงนิดหน่อยแค่นั้น เราพามาที่คอนโดเรา เพราะไม่มีรหัสเข้าบ้านเธอ แต่ถ้าพาไปโรงพยาบาลจะเป็นเรื่องใหญ่ไปเปล่าๆ”“อืม ขอบใจนะ ไม่คิดเลยว่าอาการจะกำเริบขึ้นมาจริงๆ ถ้าไม่มีนายอยู่ด้วย เราคงแย่แน่ๆ”“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง” ภีมมานั่งลงบนเตียงข้างๆ ฉัน เขามองมาด้วยสายตาอ

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 45-2 อาการกำเริบ

    เมื่อถึงคราวที่ต้องหมุนตัว ฉันก็ทำได้ดีถึงจะไม่ได้พลิ้วสวยเหมือนนักเต้นรำที่ชำนาญ แต่ก็ไม่สะดุดขาตัวเองจนล้มขมำ แต่เพียงแค่ฉันจะมองกลับไปหาภีม เพื่ออยากจะเห็นสีหน้าของเขาที่มองมา อยากเห็นว่าเขาจะชื่นชมกับฉากเต้นรำของฉันมั้ยภีมส่งยิ้มกว้างกลับมาให้ฉัน ทำเอาใจฟูขึ้นมาอีกเป็นร้อยเท่า แต่เมื่อฉันเผลอเหลือบไปมองคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ผู้คนมากมายจ้องมาที่ฉัน หลายคนปรบมือแสดงความยินดี หลายคนชี้ให้คนข้างๆ มองมาทางนี้ ใบหน้ายิ้มแย้ม มีหลายคนที่ยกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพความประทับใจของตนเองไว้ แต่ภาพที่ฉันเห็นพวกเค้าทำแบบนั้นกลับทำให้หัวใจฉันแทบหลุด สายตาเริ่มพร่ามัว เหงื่อเริ่มออกตามกรอบหน้าและที่ฝ่ามือ ขาฉันหยุดนิ่งและไม่มีแรงจะก้าวเดินต่อ“อัยย์....” เสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนภาพทั้งหมดจะมืดลงเหมือนถูกปิดไฟ คือเสียงภีม เรียกฉันจากที่ไกล“อัยย์....” ผมรีบวิ่งเข้าไปหาเธอให้ไวที่สุด ทันก่อนที่เธอจะหมดสติล้มลงที่พื้น ไม่รอช้าผมช้อนตัวเธออุ้มท่าเจ้าสาวออกมาจากขบวนพาเหรด มีเจ้าหน้าที่ที่อยู่ระแวกใกล้เคียง เข้ามาถามเหตุการณ์เบื้องต้น และเดินนำ

  • แอปฯรักษาใจ   ตอนที่ 45-1 อาการกำเริบ

    “กลัวเหรอ” ฉันเงยหน้ามองภีม หลังจากที่เขาถามขึ้นมา“ก็ตกใจนิดหน่อย” ฉันตอบกลับ กำลังจะพยุงตัวขึ้นเพื่อกลับมานั่งเหมือนเดิม แต่ถูกเขาใช้มือข้างที่ว่างโอบไหล่และฝืนไว้ให้ยังอยู่ในท่าเดิม หน้าของฉันที่อยู่ใกล้หน้าอกเขา ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจมันเต้นแรงมาก“นายก็กลัวใช่มั้ยล่ะ ใจนายเต้นแรงมากเลย”“เปล่าซะหน่อย” เขาคลายมือข้างที่โอบไหล่ของฉันออกแล้ว ฉันจึงพยุงตัวเองขึ้นนั่งได้เหมือนเดิม ตอนนี้หน้าภีมแดงไปจนถึงหูเลย และคิดว่าหน้าฉันเองตอนนี้ก็คงจะไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่ จึงรีบหันหน้าออกไปมองด้านนอกอีกครั้งหลังจากนั้นเราสองคนอยู่ในความเงียบ กลายเป็นว่านั่งชิงช้าสวรรค์เพียงรอบเดียว พอกระเช้ากลับมาที่จุดเริ่มต้น เราทั้งคู่ต่างพร้อมใจกันขอลงซะอย่างนั้น“เราไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”“งั้นเดี๋ยวเราไปซื้อสายไหมที่เธอชอบมาให้ เสร็จแล้วเธอก็รอที่ม้าหินตรงนั้นแล้วกัน”“อืม” ฉันรีบวิ่งออกจากตรงนั้น ไปที่ห้องน้ำทันที อยากล้างหน้าให้มันหายร้อนซะที หลังจากนั้น ฉันกลับมานั่งรอที่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status