ตอนที่ 9-1 สาเหตุที่แท้จริง

ปัจจุบัน

 

“ยัยอัยย์ ชั้นขอโทษน้า เมื่อวานชั้นติดลูกค้าสำคัญจริงๆ แล้วเป็นไงบ้าง โอ้ย…ดูตาเธอสิ แค่เจอพนักงานส่งของก็นอนไม่หลับเลยเหรอ” นิต้ามาหาฉันที่บ้านด้วยความเป็นห่วงเรื่องเมื่อวานที่ไม่มีใครรับของแทนฉัน

“อืม จริงๆ ตอนเจอก็ไม่เป็นไรนะ แต่ที่เรานอนไม่หลับ เพราะเราเอาแต่นึกถึงเสียงของพนักงานส่งของ เสียงเค้าคุ้นมากเลยนิต้า เหมือนคนนั้น”

“ฮะ เสียงเหมือนใคร อย่าบอกนะว่า…”

“ใช่ เสียงเหมือนผู้ชายคนนั้น เราเลยนอนคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนทั้งคืนเลยนิต้า”

“โอ๋ๆๆ ยัยอัยย์ ไม่เอาน้า มันผ่านไปแล้วนะ ไม่เอา ไม่คิดถึงมันอีก” นิต้า เข้ามากอดปลอบฉัน

“เราโอเคแล้วล่ะนิต้า เรารู้ว่ามันผ่านไปแล้ว” น้ำเสียงฉันยังคงสั่นเครือเล็กน้อย แต่ฉันจะผ่านมันไปได้

“ไม่เอาละ เปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า ไม่พูดเรื่องพนักงานส่งของละ แต่ชั้นอยากรู้เรื่องคุณหมอมากกว่า ยังไงยะ ส่งของมาแทบจะทุกวันเลย ยังไงกันแน่”

“ก็…หมอเค้าทำตามหน้าที่แหละ ถ้าเค้ารักษาคนไข้หาย ก็เป็นผลงานเค้าไง แถมเคสแปลกๆ อย่างเราด้วย”

“ชั้นว่ามันต้องมีอะไรนะ ดูของพวกนี้สิ มีแต่ของแพงๆ นี่ยังไม่ต้องนึกถึงผลไม้อะไรพวกนั้นอีก” นิต้า ยังคงตั้งข้อสงสัยกับของที่ได้รับมาจากคุณหมอ

“เราว่าไม่เป็นแบบนั้นหรอก ไม่เอาแล้ว ไม่คุยกับเธอดีกว่า เราไปเขียนบทต่อดีกว่า เดี๋ยวพ่อกลับมาต้องโดนเร่งแน่ๆ” ฉันเริ่มจะเขินเมื่อคิดตามสิ่งที่นิต้าพูด เลยตัดบทสนทนา แล้วหันไปเขียนบทละครให้พ่อต่อ

เขียนบทละครไปได้ไม่เท่าไหร่ กล่องข้อความเข้ามาจากแอปฯ ก็โชว์ที่ด้านล่างของหน้าจอ ฉันหันไปดูนิต้า เห็นเธอกำลังอ่านนิยายเล่มเดิมที่อ่านค้างไว้เมื่อวันก่อนอยู่ เลยหันมาเปิดดูข้อความอย่างเงียบๆ

ก็ฉันยังไม่อยากให้นิต้าเห็น กลัวเธอจะเอาไปมโนแล้วมาพูดเชียร์ ทำให้ฉันคิดไขว้เขวอีก ถ้าฉันคิดไปไกลแต่คุณหมอไม่ได้คิดอะไร ฉันคงหน้าแตกหมอไม่รับรักแน่

Doctors Online Chat

Doctor VP1 : “อรุณสวัสดิ์ครับ วันนี้อาการเป็นอย่างไรบ้างครับ ทานมื้อเช้า และทานอาหารเสริมครบแล้วหรือยังครับ”

Aiyarin : “อรุณสวัสดิ์ค่ะ อาการอื่นๆ ยังคงเดิมค่ะ อัยย์ทานอาหารเสริมและใช้ผลิตภัณฑ์ทุกอย่างตามที่คุณหมอบอกครบถ้วนค่ะ”

Doctor VP1 : “ดีมากครับ อย่าเพิ่งท้อนะครับ ผมสัญญาจะรักษาคุณจนกว่าจะหายดีแน่นอนครับ”

Aiyarin : “ขอบคุณคุณหมอมากๆ ค่า ^^”

Doctor VP1 : “ด้วยความยินดีครับ ^^ ผลตรวจ DNA น่าจะใกล้ออกมาแล้ว ผมจะรีบมาแจ้งนะครับ”

Aiyarin : “รับทราบค่า อยากรู้ผลเร็วๆ จังเลยค่ะ อัยย์อยากเริ่มรักษาเร็วๆ แล้ว อัยย์จะหายได้จริงๆ ใช่มั้ยคะ”

Doctor VP1 : “ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมสัญญาแล้ว ยังไงผมจะรักษาจนกว่าคุณอัยย์จะหายดีครับ ผมรับผิดชอบเอง”

 

ทำไมฉันรู้สึกหน้าร้อนๆ เมื่ออ่านประโยคนี้นะ >.< 

Aiyarin : “ขอบคุณ คุณหมอมากจริงๆ เลยค่ะ อัยย์จะรอฟังข่าวดีนะคะ”

 

“ไหนบอกไม่มีอะไรยังไง ยัยอัยย์ แหม ‘ผมรับผิดชอบเอง’ แบบนี้แหละ มีซัมติงแน่ๆ หึหึ” ไม่รู้นิต้ามายืนอยู่ด้านหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอเอ่ยแซวจนฉันตกใจสะดุ้ง

“ไม่ๆ ไม่….”

“อย่ามาปฏิเสธชั้น ยัยอัยย์ เธอหน้าแดงขึ้นกว่าเดิม แดงไปถึงหูเลยด้วย เธอก็คิดอะไรกะหมอใช่มั้ย”

ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำเพื่อดูกระจก และหนีจากการแซวของนิต้า ‘โอ้ย หน้าแดงขึ้นอีกแล้ว หูก็แดงจริงๆ ด้วย’ ฉันส่องกระจกสองมือประคองใบหน้าและตบเบาๆ พร้อมกับเป่าลมออกจากปาก เพื่อระบายความร้อน

ออกมาจากห้องน้ำ ฉันเห็นนิต้ากำลังนั่งอ่านนิยายอยู่ที่เดิม เธอเงยหน้าขึ้นมองฉัน สีหน้าแย้มยิ้ม แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันต่อ

ฉันเขินจนคิดคำพูดอะไรไม่ออก จึงเลือกที่จะเดินไปนั่งที่หน้าโน้ตบุ๊ก และพยายามรวบรวมสติเขียนบทละครต่อให้ได้ ‘ฉันจะมีสติได้ยังไงเนี่ยย’ ทุกครั้งที่ฉันหันไปมองที่นิต้า ก็จะเห็นเธอเงยหน้าขึ้นมาแย้มยิ้มให้ฉันทุกครั้งไป ‘ยัยเพื่อนตัวแสบ’

“สวัสดีค่ะ คุณหมอภีม มาไวเลยนะคะ”

“ครับ ผลเป็นยังไงบ้างครับ มีอะไรผิดปกติมั้ย”

“ผลออกมาดีนะคะ ความเสี่ยงโรคน้อยมากค่ะ สารก่อภูมิแพ้ก็ทั่วไปค่ะ ไม่มีอะไรน่ากังวล”

ผมเข้ามารับผลตรวจ DNA ของอัยย์ทันทีที่ได้รับแจ้งว่าผลออกแล้ว แต่ผลที่ได้รับมาทำให้ผมดีใจที่เธอไม่ได้มีความเสี่ยงโรคร้ายอะไร

แต่อีกด้านหนึ่งก็ทำให้ผมต้องคิดจนปวดหัว เพราะมันก็ไม่มีข้อบ่งชี้ถึงสาเหตุอาการป่วยของเธอเช่นกัน ‘ผมคงต้องเลือกรักษาไปตามอาการสินะ’