ตอนที่ 8 เสียเธอไปแล้วจริงๆ

วาเลนไทน์ปีสุดท้ายของชีวิตนักเรียนมัธยมของฉัน ผ่านไปอย่างยากลำบากมากจริงๆ

เย็นวันนั้น ภีมมายืนรอที่ป้ายรถเหมือนทุกวัน เหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพียงแต่ฉันไม่สามารถจะทำแบบเขาได้ ฉันหลบหน้าเขาด้วยการเดินไปขึ้นรถที่ป้ายรถก่อนจะถึงป้ายหน้าโรงเรียน และฉันยอมที่จะขึ้นแท็กซี่แทนที่จะเป็นรถเมล์เหมือนทุกวัน

หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์ก็ถึงช่วงฤดูแห่งการสอบ เรื่องของฉันจึงได้รับความสนใจน้อยลงไปจนเงียบไปเอง เพราะทุกคนกำลังอยู่ในช่วงเคร่งเครียดกับการสอบ โดยเฉพาะเด็กม.6 อย่างพวกฉันที่ต้องเตรียมเรียนต่อในมหาวิทยาลัย

ทุกๆ วันเช้าและเย็น ภีมยังคงนั่งรถเมล์ที่ป้ายเดิม เวลาเดิม แต่ฉันขอให้พ่อขับรถรับ-ส่งแทน จนกระทั่งวันสุดท้ายของการเรียนที่นี่ หลังจากนี้ ฉันเลือกไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ภาคเหนือ แทนการเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ตามที่เคยตั้งใจไว้

หลังจากรู้ผลประกาศจากทางมหาวิทยาลัยไม่นาน ฉันติดต่อหอพักนักศึกษาและเตรียมตัวเดินทางทันที

“แม่ต้องคิดถึงหนูแน่ๆ เลยลูกอัยย์ ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก กลับมาบ้านบ่อยๆ นะคะ ถ้าหนูไม่ไหวรีบบอกแม่นะ แม่จะให้พ่อไปรับกลับทันทีเลย” ระหว่างแม่ช่วยเก็บกระเป๋าเตรียมเดินทาง แม่พูดวนอยู่แบบนี้เป็นหลายสิบรอบแล้ว

“ค่ะแม่ แม่ไม่ต้องห่วงอัยย์นะ อัยย์อยู่ได้ค่ะ อัยย์จะโทรหาแม่ทู้กวันเลย แม่อยู่บ้านกับพ่อสองคนก็สวีตกันได้เต็มที่เลยนะคะ”

“เดี๋ยวเถอะ เด็กคนนี้นี่ สวีต สะเวิดอะไร ดูพูดเข้า…แม่เป็นห่วง หนูไม่เคยไปค้างที่ไหนนานเกิน 2 คืนเลยนะ แล้วนี่จะกินจะอยู่ยังไง ไม่เอาละ แม่ไปเก็บของดีกว่า แม่ตามไปส่งหนูที่หอพักเลยดีกว่า”

“แม๊…แม่คะ ไม่ต้องไปหรอกค่ะ หนูยังไม่รู้เลยว่าจะได้ห้องยังไง เอาไว้หนูไปจัดการติดต่อเข้าหอพักเรียบร้อยแล้ว ค่อยโทรมาบอกให้แม่ตามไปเที่ยวดีมั้ยคะ”

กว่าเราจะตกลงกันได้ ก็เก็บของเกือบจะเสร็จ วันรุ่งขึ้นทั้งพ่อและแม่ไปส่งฉันที่สนามบิน แต่ระหว่างที่รถขับผ่านป้ายรถ ฉันเหลือบเห็นเขาคนนั้น นั่งอยู่ที่นั่น ‘ทำไมเขามานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ’

‘เธอเลือกแล้วนะอัยย์ ว่าจะไปจากที่นี่ อย่างน้อยก็ช่วง 4 ปีที่เรียนมหาวิทยาลัย เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วนะภีม เราขอบคุณนายมาก ที่ดูแลเราอย่างดีกับเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา แต่ถ้าเราเป็นคนไม่มีค่าในสายตานายขนาดนั้น เราก็คงไม่อยู่เป็นภาระสายตานายแล้วล่ะ “ลาก่อนนะภีม ขอให้นายเจอคนที่คู่ควรกับนายนะ” เราเองที่ไม่คู่ควร’

กว่าฉันจะแยกจากพ่อกับแม่ที่สนามบินได้ ก็ตอน Final Call นั่นแหละ เกือบจะตกเครื่องแล้วเชียว

ใช้เวลาบนเครื่องแค่ชั่วโมงกว่าก็ถึงสนามบินปลายทาง ‘ที่นี่แหละยัยอัยย์ เธอจะเริ่มต้นใหม่ที่นี่ สู้ๆ นะยัยอัยย์ เธอทำได้’ ฉันนั่งรถต่อไปอีกไม่นานก็ถึงมหาวิทยาลัย และรีบเข้าติดต่อห้องพักนักศึกษาทันที เพราะฉันมาเข้าพักก่อนที่จะเริ่มปีการศึกษา จึงยังไม่มีใครมาเข้าพัก และรูมเมตฉันก็ยังไม่มีเช่นกัน

ช่วงเวลานี้แหละ ฉันได้มีสมาธิกับการแต่งนิยายใหม่ซักที ก่อนนี้เอาแต่เที่ยวเล่นมานานแล้ว แต่ฉันยังโชคดีมาก ที่มีสำนักพิมพ์สนใจติดต่อมาให้ฉันร่วมตีพิมพ์นิยายที่มียอดอ่านหลายพันที่ฉันเคยลงไว้ในเว็บที่ลงประจำ นิยายที่ตีพิมพ์แล้วได้รับการตอบรับพอสมควร ทางสำนักพิมพ์จึงติดต่อขอให้แต่งเรื่องใหม่เพื่อส่งตีพิมพ์

สุดท้ายแล้วตั้งแต่วันวาเลนไทน์วันนั้น ผมก็ไม่ได้เจออัยย์อีกเลย นี่ก็หลายเดือนแล้ว ทั้งๆ ที่ผมยังคงไปรอเธอที่ป้ายรถทุกวัน ทั้งที่บ้านและที่หน้าโรงเรียน นอกจากทำอย่างนี้แล้วผมก็ไม่รู้จะใช้วิธีไหนแล้ว โทรไปเธอก็ไม่รับสาย ข้อความก็ไม่อ่าน

ผมยอมรับว่าผมรู้สึกผิดมาก และพลาดมากกับสิ่งที่ผมพูดออกไปวันนั้น ผมควรจะกล้าหาญกว่านี้ 

ผมควรเคารพความรู้สึกตัวเอง แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อตอนนั้นผมก็รู้สึกน้อยใจอัยย์อยู่เหมือนกันที่เธอไม่รับดอกไม้จากผม แต่ผมก็ไม่มีโอกาสจะถามเหตุผลจากเธอ และก็ไม่มีโอกาสขอโทษเธออีกแล้วสินะ

หลังประกาศผลสอบ ผมติดคณะแพทย์มหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพฯ ตามที่ตั้งใจไว้ ผมยังคงมารออัยย์ที่ป้ายรถหน้าบ้านเธอทุกวัน เพื่อหวังจะได้เจอเธอบ้าง

พยายามหาทางติดต่อเธอก็ไม่ได้ เพื่อนๆ ของเธอก็ไม่มีใครรู้ข่าวเธออีกเลยหลังสอบเสร็จ ‘ผมคงเสียเธอไปแล้วจริงๆ สินะ’ ผมแม่งโคตรเศร้า 

ช่วงนั้นผมแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคน กลางคืนเมา เช้าไปเฝ้ารอเธอที่ป้ายรถ บ่ายกลับมาสลบที่บ้าน แล้วค่ำก็ออกไปเมาอีก ผมอยู่แบบนี้จนวันที่เปิดภาคเรียน แต่ผมก็ไม่เคยเจอเธอเลย

“นายๆ ปีหนึ่งใช่มั้ย คณะแพทย์ทางนี้ป่ะ” ผมออกจะภวังค์เมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งมาแตะไหล่ผมแล้วถามขึ้นมา

“ใช่ ตึกนี่แหละ คณะแพทย์” ผมเงยหน้าขึ้นแล้วตอบกลับไป ดูจากท่าทางการแต่งตัวคงเป็นปีหนึ่งเหมือนผม และก็เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากคนหนึ่งเลย

“งั้น เราขอนั่งกับนายได้ป่ะ นายชื่อไรอะ เราชื่อวัต นิสิตแพทย์ปีหนึ่ง”

“เรา ภีม แพทย์ปีหนึ่งเหมือนกัน”

“เยี่ยมเลย งั้นเราเป็นเพื่อนกันนะ เราไม่มีเพื่อนมาเรียนด้วยเลยหว่ะ ดันเสือกติดหมอคนเดียวในกลุ่ม คนอื่นแม่งหนีไปต่อนอกหมด” วัตทำหน้าเซง บ่นกับผม แล้วก็เริ่มใช้คำพูดเหมือนเราสนิทกันมาก่อนแล้ว

“เออได้ ไม่ต้องพูดสุภาพก็ได้ กูก็ไม่ได้มีเพื่อนมาเรียนเหมือนกัน”

“ดีเลยหว่ะ ไอ้ภีม งั้นก็ไม่เกรงใจละนะ เห็นหน้าขาวๆ กูก็คิดว่าจะลูกคุณหนู ห้ามพูดคำหยาบ 555”

“-_- ตามสบายเหอะ”

“เออ..ว่าแต่ตรงนี้แม่งมุมดีหว่ะ มึงนี่ก็ใช่ย่อยนะ เลือกนั่งตรงนี้ เล็งสาวได้กี่คนแล้ววะ บอกก่อนเลย เพื่อนกันต้องแบ่งกันนะเว้ย”

“กูไม่ได้ตั้งใจแบบนั้น ไม่ต้องมาขอหรอก มึงเอาไปหมดเลย กูไม่สน” ผมไม่ได้คิดเรื่องคนอื่นเลยจริงๆ ผมยังลืมอัยย์ไม่ได้

“อะไรวะ ปีหนึ่งมันต้องเฟรชสิวะ ทำไมวะ อกหักจากสาวม.ปลายมาเหรอ” ผมทำหันมองมัน ทำหน้าเซงใส่ ไม่อยากให้มันพูดถึง

“แบบนี้มันต้องดื่มเพื่อลืมเธอเว้ย ไปป่ะ คืนนี้ไปที่ประจำกู กูเลี้ยงต้อนรับมิตรภาพหน่อย”

“ขอโทษนะคะ ตึกนี้ใช่คณะแพทย์มั้ยคะ” ผมยังไม่ทันตอบตกลงไอ้วัต ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาถามทางอีกแล้ว มันมุมดีของไอ้วัตตรงไหนวะ มีแต่คนถามทาง

“ใช่คร้าบ คนสวย ปีหนึ่งเหมือนกันเหรอครับ มานั่งกับพวกเราก็ได้นะ ไม่ต้องห่วงเลยอยู่กับพวกเราไม่มีใครกล้ายุ่ง” ไอ้วัตรีบตอบกลับไป แถมยังกระตือรือร้นที่จะปัดที่นั่งให้ผู้หญิงคนนั้นนั่งที่โต๊ะเดียวกับเรา

“ขอบคุณค่ะ งั้นเราขอนั่งด้วยนะคะ เราไม่มีเพื่อนเลยมาเรียนที่นี่คนเดียว” นี่มันที่รวมคนฉายเดี่ยวหรือไงวะ ผมคิดในใจ

“ยินดีเลยครับ ผมวัตนะครับ แล้วคนสวยชื่ออะไรเอ่ย”

“เราชื่อมินท์ค่ะ แล้ว….” เธอมองมาทางผม

“มันชื่อไอ้ภีม เพิ่งอกหักมา อย่าเพิ่งไปยุ่งกับมันเลย”

“อ๋อค่ะ อกหักก็แสดงว่าโสดแล้วสิคะ อยากได้คนดามใจมั้ยล่ะ มินท์ ช่วยได้นะคะ”

“….” ผมเอาแต่เงียบ แทบจะไม่ได้ฟังเรื่องที่ ไอ้วัต กับ มินท์ พูดคุยกัน ระหว่างที่นั่งรอเวลาที่รุ่นพี่จะเรียกรวมตัว

จบวันนี้ พบรู้สึกโคตรเหนื่อย เรียนแพทย์แต่ทำไมกิจกรรมมันถึงเยอะขนาดนี้วะ ทั้งคัดเลือก ดาว-เดือนของคณะ ทั้งนักกีฬา แล้วจะเชียร์ลีดเดอร์อีก นี่มาเรียนจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย

ถึงจะอยากหนีกิจกรรมพวกนี้แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะมันจะเป็นปัญหาตอนหลังอีก สุดท้ายผมต้องรับเป็นนักกีฬาบาส เพราะไม่อยากร่วมประกวดดาว-เดือน อะไรนั่น

ตำแหน่งเดือนเลยตกเป็นของไอ้วัต ส่วนดาวคณะคือมินท์ กลายเป็นว่าพวกเราสามคนกลายเป็นจุดสนใจไปโดยปริยาย

หลังจากที่รุ่นพี่ปล่อยเฟรชชี่กลับบ้าน ไอ้วัตก็รีบมาชวนผมไปร้านประจำของมันทันที แต่วันนี้ผมเหนื่อยมาก เลยขอผลัดมันไปเป็นวันอื่นแทน สุดท้ายพวกเราก็แยกย้ายต่างคนต่างกลับ