ตอนที่ 9-2 สาเหตุที่แท้จริง

Doctors Online Chat

Doctor VP1 : “สวัสดีตอนบ่ายครับ ทานมื้อกลางวันและอาหารเสริมแล้วหรือยังครับ” 

ผมรีบทักหาเธอทันที ที่กลับมาถึงห้องทำงาน หลังจากรับผลตรวจ DNA และฟังคำอธิบายอย่างละเอียดจากอาจารย์ที่ห้องแล็บแล้ว

Aiyarin : “สวัสดีตอนบ่ายค่ะคุณหมอ อัยย์ทานข้าว ทานอาหารเสริมเรียบร้อยค่า บอกแล้วไงคะ จะเชื่อฟังทำตามอย่างดีค่ะ ^^”

Doctor VP1 : “ดีมากเลยครับ อาการเป็นยังไงบ้างครับ”

Aiyarin : “เดี๋ยวนะคะ อัยย์ยังไม่ได้ดูกระจกเลย อัยย์รีบเขียนบทให้พ่ออยู่ค่ะ”

Doctor VP1 : “ถ้าสะดวกคุณอัยย์ถ่ายรูปส่งให้ผมช่วยดูด้วยดีมั้ยครับ ผมจะเทียบกับครั้งแรกด้วยครับ”

Aiyarin : “…..”

ผมใจเสียไปชั่วขณะ เมื่อขอให้เธอส่งรูปให้แต่เธอตอบกลับมาแบบนั้น ผมต้องรีบส่งข้อความไปอีก กลัวเธอจะหายไปอีก

Doctor VP1 : “ถ้ายังไม่สะดวกไม่เป็นไรครับ..”

Aiyarin : Picture Sent

หัวใจผมเต้นแรงขึ้น จนแทบจะทะลุออกมาจากกลางอก ผมดีใจมากที่เธอส่งรูปถ่ายล่าสุดมาให้ แสดงว่าเธอคงเริ่มไว้วางใจผมแล้ว ‘แต่ผมคนนี้คือ หมอเจ้าของเคสเธอ ที่ไม่ใช่เพื่อนชายคนนั้นของเธอ’ แต่ก็ยังดี ที่ผมยังได้เห็นหน้าเธออีกครั้ง

Doctor VP1 : “ขอบคุณครับ ^^ ดูสดใสขึ้นนะครับ”

Aiyarin : “จริงเหรอคะ คุณหมอ ^^”

Doctor VP1 : “หมอไม่โกหกคนไข้หรอกครับ”

Doctor VP1 : “งั้นผมแจ้งข่าวดีให้ทราบนะครับ ผลตรวจ DNA ออกมาแล้วนะครับ ไม่มีข้อบ่งชี้ที่เป็นอันตรายอะไรนะครับ แสดงว่าอาการที่เป็น เกิดจากการถูกกระตุ้นจากภายนอก และเป็นอาการที่เพิ่งเกิดขึ้นจากพฤติกรรมการใช้ชีวิตที่ผ่านมาครับ”

Aiyarin : “ยังไงคะคุณหมอ อัยย์ไม่ดื่ม ไม่ใช้สารเสพติดนะคะ แล้วก็ไม่เคย เอ่อ >,<”

Doctor VP1 : “ครับ งั้นผมให้คุณอัยย์เล่าให้ฟังอย่างละเอียดได้มั้ยครับว่า เคยมีอาการแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า แล้วก่อนมีอาการเกิดอะไรขึ้นครับ”

Aiyarin : “เคยมีอาการก่อนหน้านี้ครั้งหนึ่งค่ะ แต่ก็นานมากแล้ว ตอนนั้น อัยย์อยู่ปี 1 ค่ะ หลังจากงานเลี้ยงเฟรชชี่จบ วันรุ่งขึ้นก็มีอาการแบบนี้เลยค่ะ”

Doctor VP1 : “ครั้งนี้คืนก่อนหน้าที่จะมีอาการ คุณอัยย์ก็ไปงานเลี้ยงมาเหมือนกันใช่มั้ยครับ”

Aiyarin : “ใช่ค่ะ อัยย์ไปงานประกาศรางวัลกับพ่อแม่มาค่ะ”

Doctor VP1 : “แล้วระหว่างอยู่ในงาน คุณอัยย์ได้ทานหรือดื่มอะไรบ้างหรือเปล่า พอจะจำรายละเอียดได้มั้ยครับ”

Aiyarin : “ไม่เลยค่ะ อัยย์ไม่ทันได้ดื่มหรือทานอะไรเลยค่ะ คือ อัยย์อยู่ในงานได้ไม่นาน ก็มีอาการตื่นเต้น หัวใจเต้นแรง เหงื่อออกมือ เหมือนจะหน้ามืดค่ะ แล้วก็ไม่ได้สติไปเลยค่ะ”

Doctor VP1 : “แบบนี้ ผมสันนิษฐานได้ว่า อาการนี้อาจจะไม่ได้เกิดจากได้รับสารกระตุ้น แต่อาจจะเป็นอาการที่เกิดจากสภาวะทางจิตใจนะครับ”

Doctor VP1 : “แต่คุณอัยย์ อย่าเพิ่งกังวลไปนะครับ อาการแบบนี้สามารถเกิดขึ้นได้ทั่วไป จากสภาวะที่เคยได้รับความเครียดมากๆ จากเหตุการณ์ในอดีตจนร่างกายเกิดการต่อต้านบางอย่างออกมา ไม่ได้หมายถึงจะเป็นอาการป่วยทางจิตนะครับ”

Aiyarin : “ถ้าเป็นแบบนั้น อัยย์ต้องทำยังไงคะคุณหมอ จะรักษาได้มั้ยคะ หรืออัยย์ต้องพบจิตแพทย์หรือเปล่าคะ”

Doctor VP1 : “เบื้องต้น ผมขอเอาข้อมูลไปปรึกษากับแพทย์เฉพาะทางก่อนนะครับ แล้วจะแจ้งคุณอัยย์อีกครั้ง”

Aiyarin : “ค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากค่ะ ^^”

Doctor VP1 : “ระหว่างนี้ ทานอาหาร อาหารเสริมให้ตรงเวลา และทำจิตใจให้สบายนะครับ”

Aiyarin : “รับทราบค่า ^^”

เธอไม่ได้ป่วยเพราะได้รับสารพิษ หรือสารกระตุ้นอื่น แต่อาการของเธอเกิดจากสภาพจิตใจ เธอเจออะไรมากันนะ ทำไมถึงได้มีอาการแบบนี้ได้ คงไม่ใช่จากเหตุการณ์ตอนนั้นหรอกใช่มั้ย

ผมนึกย้อนกลับไปเมื่อวาเลนไทน์ปีนั้นที่ทำให้เธอหายไปจากผม ผมหวังอย่างยิ่งว่า นั่นจะไม่ใช่สาเหตุที่แท้จริง

“กูเห็น ไอ้ภีม มันเอาดอกไม้ให้ผู้หญิงแว่นคนนั้นที่ป้ายรถ แต่นางไม่รับเว้ย จัดว่าเด็ด” บ้าเอ้ย มีคนเห็นเหรอวะ อย่างงี้มันก็เห็นผมถูกปฏิเสธน่ะสิ

ทำไงดีวะ ถ้าพวกมันรู้ว่าผมให้ดอกไม้อัยย์ แบบนี้เธอคงโดนแซวแย่ ถ้าพวกมันไปยุ่งกับอัยย์ ถ้าพวกมันไปเกาะแกะเธอแล้วเห็นว่าเธอน่ารักขนาดนั้น ผมก็มีคู่แข่งเพิ่มน่ะสิ ผมต้องโกหกพวกมันยังไง 

“ไม่ใช่ละ มึงเห็นตอนไหน กูไม่ได้เป็นคนให้เว้ย เค้ามาให้กูต่างหาก กูเห็นหน้าตาเชยๆ ซีดๆ แว่นหนาเตอะ คงจะไม่มีคนสนใจ กูเลยสงสารเลยรับมาก็แค่นั้น ไม่ใช่คนสำคัญซะหน่อย”

ผมคิดอะไรไม่ออกจริงๆ ผมไม่อยากบอกแบบนั้น แต่มันคิดอะไรไม่ออกเลย พวกมันก็แซวไม่หยุด ถึงผมจะไอคิวสูงก็เถอะ แต่มีหลายปัญหาให้จัดการขนาดนี้ แล้วสภาพจิตใจผมก็ไม่ดีซะเลย เอาแบบนี้แหละวะ พวกมันได้หุบปาก

“นั่นไง มานั่นละ” ผมหันไปมองด้านหลังทันที ที่เพื่อนคนหนึ่งมันพูดขึ้นมา แล้วชี้เลยผมไปถึงด้านหลัง

“ไงจ๊ะน้องแว่น ดีใจมั้ยมีหนุ่มฮอตรับดอกไม้วันแห่งความรัก”

“โหห เห็นติ๋มๆ ใช้ได้เลยน้า หอบดอกไม้ช่อใหญ่สารภาพรักหนุ่มฮอตที่สุดในโรงเรียนเลย”

“ไงวะ ไอ้ภีม รับรักแล้วสิวะ รับช่อดอกไม้มาแล้วด้วยเนี่ย”

เวลานี้ หน้าผมชาไปหมดแล้ว ไร้ความรู้สึก อยากจะขยับตัว ขยับปาก ก็ทำอะไรไม่ได้ ผมทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

ผมหันไปเห็นอัยย์ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้เลยว่าเธอยืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมภาวนาให้เธอเพิ่งเดินมา และไม่ได้ยินการสนทนาก่อนหน้านี้

คำภาวนาของผมคงไม่เป็นผล เมื่อเธอมองหน้าผมเพียงแวบเดียว แล้วก้มหน้า รีบเดินผ่านไป ตอนนี้ผมหูดับไปแล้ว เห็นแต่หลายคนขยับปากพูดคุยชี้นิ้วไปทางเธอ แต่ผมไม่ได้ยินว่าพูดอะไรกัน

“ไปเถอะพวกมึง เดี๋ยวพ่อก็มาไล่ขึ้นห้องปกครองหรอก” ผมควรต้องรีบไปพาให้เธอออกไปจากพวกมัน แต่สิ่งที่ผมทำกลับกลายเป็น รีบบอกให้พวกมันออกไปจากเธอ ทุกอย่างมันผิดจากที่ตั้งใจไปหมด