ตอนที่ 2

#หลายวันต่อมา

@คอนโดโมจิ 

วันนี้ ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่โมจิเดินเปิดประตูคอนโดของเธอ เข้ามาในสภาพที่หมดแรง หลังจากที่เสร็จสิ้นกิจกรรมรับน้องในช่วงเย็นของทุกวัน เธอรีบคว้าผ้าขนหนูเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนที่เธอจะออกมาหาอะไรทานจนเสร็จ แล้วก็มานอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงนอนของตัวเองอย่างเหนื่อยล้า

“เด็กเฟรชชี่แบบฉัน ทำไมมันถึงได้อ่อมทุกวันแบบนี้ด้วยวะ”

หญิงสาวพูดบ่นออกมาเสียงแผ่ว และเอื้อมมือหยิบไอแพดขึ้นมาวางบนที่นอน ก่อนเธอจะเลือกเปิดดูซีรีส์เรื่องโปรดที่เธอดูค้างไว้ โดยที่มือข้างหนึ่งก็เลื่อนเปิดลิ้นชัก หยิบขนมกรุบกรอบที่ซื้อตุนไว้ขึ้นมาฉีกออกแล้วล้วงหยิบกินด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายลงในทันที

“กรี๊ด จินนี่โคตรหล่อทรงผัวแบบสุดๆ ทำไมฉันถึงไม่เจอคนหล่อแบบนี้บ้างนะ”

ในระหว่างที่โมจิกำลังนอนหวีดพระเอกหล่ออยู่ เสียงโทรศัพท์ของเธอก็สั่นดังขึ้นอยู่เป็นระยะๆ ทำให้เธอถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างรู้สึกขัดใจ 

...ครืด...ครืด…

“ใครโทรมาขัดจังหวะตอนนี้เนี่ย”

เธอบ่นอุบอิบและเอื้อมมือคว้าหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาดูหน้าจอว่าใครโทรมา แต่เมื่อเห็นเบอร์ที่โชว์ขึ้นหราก็เล่นทำเอาเธอถึงกับถอนหายใจออกมายาว ๆ อย่างรู้สึกเบื่อหน่าย

“ค่ะคุณแม่”

(โมจิ ตอนนี้ลูกกลับถึงคอนโดหรือยัง)

“ถึงแล้วค่ะ คุณแม่มีอะไรหรือเปล่า” โมจิพูดถามออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับกดปุ่มบนจอไอแพดเพื่อหยุดพักซีรีส์ในทันที

(พอดีแม่ซื้อขนมมาแล้วจะให้ลูกเอาไปฝากให้พี่ยูโรเขาน่ะ ตอนนี้ขนมอยู่กับพนักงานประชาสัมพันธ์ที่ด้านล่าง โมจิก็รีบลงไปรับขึ้นมาเก็บไว้หน่อยนะลูก)

“ทำไม คุณแม่ไม่เอาไปให้พี่ยูโรเองล่ะคะ มาใช้หนูทำไม”

(ก็ลูกเรียนอยู่มหาลัยเดียวกัน แค่เดินแวะเอาไปให้พี่เขาที่คณะหน่อยแค่นี้จะเป็นอะไรไป เผื่อว่าความใกล้ชิดและเจอกันบ่อย ๆ ลูกทั้งสองคนอาจจะสนใจกันมากขึ้นก็ได้)

“แต่พี่ยูโร เขาไม่ได้ชอบหนูแบบนั้นนะคะ และหนูก็ไม่ได้ชอบพี่เขาด้วย”

(แม่ถึงอยากให้ลูกเจอกันบ่อยๆไง ตอนนี้ลูกรีบลงไปเอาขนมข้างล่างเถอะ และ พรุ่งนี้ก็อย่าลืมเอาไปให้พี่เขาด้วยล่ะ ส่วนอาทิตย์หน้าแม่ตกปากรับคำกับคุณหญิงยุวดีไว้ จะพูดคุยเรื่องหมั้นของลูกกับพี่เขาด้วย ลูกก็ถือโอกาสขอติดรถพี่ยูโรมากินข้าวที่บ้านด้วยก็แล้วกัน)

“แต่คุณแม่คะ!”

โมจิที่กำลังจะพูดเถียงกลับ แต่ก็ถูกคุณแม่ของเธอกดตัดสายทิ้งอย่างกะทันหัน เธอก้มมองขนมในมือตัวเองและล้วงหยิบแผ่นมันฝรั่งชูขึ้นมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยความประชดประชัน

“คอยดูนะ ถ้าฉันเจอคนที่ใช่เมื่อไร ฉันจะเก็บเสื้อผ้าและหนีตามไปอยู่กับเขาเลย” 

โมจิ พูดจบก็ยกถุงขนมกรอกใส่ปากตัวเองเคี้ยวกินตุ้ยๆ อย่างระบายความหงุดหงิด ก่อนที่เธอจะขยับตัวลุกขึ้นแล้วลงไปยังด้านล่างของคอนโดในทันที 

#วันต่อมา 

@มหาวิทยาลัย K (ช่วงพักเที่ยง) 

“พี่ยูโรคะ” โมจิ เอ่ยเรียกลูกชายเพื่อนของคุณแม่ ด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ หลังจากที่เธอถูกคุณแม่ของเธอ บังคับให้เดินมาหาพี่ยูโรถึงคณะวิศวะเพื่อมาเจอหน้ากันและเอาของฝากมาให้

“มีอะไร” ยูโร พูดถามออกมาเสียงเข้มในขณะที่มือก็ยังนั่งเล่นโทรศัพท์อย่างไม่สนใจหญิงสาวตรงหน้า

“คือคุณแม่หนู ฝากของมาให้ค่ะ” โมจิ เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับยื่นถุงขนมยี่ห้อดังวางลงบนโต๊ะให้กับพี่ยูโร ก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วกลั้นใจถามออกมาอีกครั้ง

“แล้วอาทิตย์หน้า หนูอยากจะขอติดรถพี่ยูโรไปบ้านคุณป้าด้วยคนได้ไหมคะ” 

“ไม่ได้! กลับไปดิ แม่งน่ารำคาญชะมัด” 

“เฮ้ยไอ้ยู มึงก็พูดกับน้องเขาดีๆ หน่อยสิวะ มึงดูดิน้องมันจะร้องไห้แล้วนะเว้ย”

“แล้วกูต้องแคร์?”

ครืด...ครืด...

“ครับคุณแม่”

โมจิพูดจบก็เอาแต่ก้มหน้าลง ยืนฟังพี่ยูโรพูดคุยกับเพื่อนสนิทก่อนที่คุณป้ายุวดีจะโทรเข้ามาพร้อมกับเสียงของพี่เขาก็ดังขึ้นมาเบาๆ

“เลิกเรียนวันนั้นก็ไปรอที่หน้าตึกวิศวะก็แล้วกัน ถ้ามาช้าก็ไปเองไม่รอ”

“ค่ะๆ พี่ยูโร”

โมจิ รีบขานรับพร้อมกับแอบเบะปากมองบนให้กับท่าทางของพี่ยูโรเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังและก้าวเดินออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะเหลือบสายตามองหน้ากลุ่มของเพื่อนพี่ยูโร ที่นั่งหันหลังอยู่ทางด้านหน้าของเธอ เพราะรู้สึกอับอายและขายขี้หน้าตัวเองอย่างบอกไม่ถูก

#คณะสถาปัตย์

“นี่นังโมเมื่อไหร่ มึงจะกินอิ่มสักที พวกกูเห็นมึงกินแบบนี้แล้ว ก็กลัวว่าท้องจะแตกตายเสียก่อน” จอมใจ เอ่ยขึ้นอย่างนึกเป็นห่วง เพราะหลังจากที่โมจิเดินกลับมาจากคณะวิศวะด้วยท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยง เพื่อนของเธอก็เอาแต่นั่งกินเค้กที่เหมามาจากร้านคาเฟ่อย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่า เพื่อนจะหยุดกินสักนิด

“ก็กูเครียดและหงุดหงิด นี่หน่า พวกมึงจะให้กูทำยังไง” โมจิ พูดตอบในขณะที่มือก็ตักเค้กช็อกโกแลตที่ซื้อมาเข้าปากคำโต ราวกับต้องการดับอารมณ์ความหงุดหงิดของตัวเองด้วยการกิน

“มึงเครียดเรื่องอะไรวะ หรือว่าคุณหญิงแม่ของมึง จับหาคู่ให้มึงอีกหรือไง” ฟ้าใส เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

“ก็เออสิวะ โคตรน่าเบื่อเลย เมื่อกี้ก็ให้กูเอาขนมไปให้กับพี่ยูโรที่คณะวิศวะแถมกูยังโดนพี่เขาด่าและไล่ตะเพิดยังกับไล่หมา จนกูวิ่งหนีแทบไม่ทัน”

“พี่ยูโร แก๊ง BaD Kings ของคณะวิศวะน่ะเหรอ” จอมใจพูดถามขึ้นมาเบาๆ

“คงใช่แหละเพราะที่นี่คงมีคนชื่อ ยูโรเดียวที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆยังกับผู้หญิงเป็นเมนส์”

“เฮ้อ... มิน่าล่ะ มึงถึงได้กินเหมือนห่าลงขนาดนี้”

“กูเกิดมาเป็นลูกคนรวยขนาดนี้กูถึงไม่มีความสุขเลยวะ พ่อกับแม่ก็ชอบบีบบังคับกูให้ทำตามใจตัวเอง แล้วไม่เคยถามความรู้สึกของกูเลยสักนิด” 

“เอาน่ามึง อย่าไปคิดอะไรมาก ตอนนี้พวกเราก็เรียนมหาลัยแล้ว แค่พวกเรามีความรับผิดชอบต่อการเรียน กูว่าเรื่องอื่น มึงอยากจะทำอะไรก็ทำได้เลยนะ เพราะชีวิตมันเป็นของมึง โมจิ” ฟ้าใส พูดขึ้นแล้วยกมือโอบไหล่เพื่อนรักอย่างปลอบประโลม 

“จริง! แค่เราทำอะไร ที่ไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อน กูว่ามึงก็อย่าไปแคร์  รีบหาความสุขใส่ตัวค่ะเพื่อน และที่สำคัญตอนนี้เลิกกินได้แล้ว” จอมใจเอ่ยขึ้น อย่างเห็นด้วย พร้อมกับเอื้อมมือเก็บกล่องเค้กที่เพื่อนซื้อมาใส่ถุง เพราะกลัวว่าถ้าโมจิกินเยอะมากกว่านี้มีหวังได้อ้วกแตกออกมาอย่างแน่นอน

“ความสุขของกูคือ การกินนะพวกมึง”

“แต่มึงกินแบบนี้ ท้องมึงจะแตกตายก่อนนะจ๊ะ เพื่อนรัก”

“กูก็แค่ยังรู้สึกหงุดหงิด ที่แม่คอยเอาแต่หาจับคู่ให้กู”

“งั้นเอางี้ดีไหม มึงลองโหลด แอปหาคู่มาเปิดประสบการณ์ใหม่ๆ แบบประชดแม่มึงไปเลย ไม่แน่มึงอาจจะได้ผู้หรือได้แฟนจากแอปนี้ก็ได้นะ” ฟ้าใส พูดแทรกขึ้นมาอย่างคนออกความคิดเห็น พร้อมกับได้ยินเสียงของโมจิพูดปฏิเสธออกมาในทันที

“ไม่เอาอ่ะกูกลัว พวกมึงเล่นกันไปเถอะ”

“ก็แค่เล่นขำ ๆ มึงเอาโทรศัพท์มึงมาสิ เดี๋ยวกูโหลดให้ เผื่อมึงเบื่อๆก็ลองเล่นดู มันอาจจะช่วยคลายเหงาตามประสาสาวโสดอย่างพวกเราก็ได้นะ” 

“อือ...ตามใจพวกมึงก็แล้วกัน”

โมจิ พูดพร้อมกับพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจ แล้วล้วงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองยื่นส่งให้กับฟ้าใส เพื่อให้มันจัดการโหลดแอปให้ ก่อนที่เธอจะหันไปสนใจเค้กตรงหน้าที่พอจะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาบ้างในทันที