อารัมภบท

ณ ตึกอาคารพาณิชย์สามชั้น ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาลัย K ที่เปิดเป็นร้านสักลายขนาดกลาง และเจ้าของร้านสุดแบดบอยอย่าง  “เพลิงกันต์” หนุ่มหล่อ รวย ปากจัด นิสัยนักเลงไม่เกรงกลัวใคร เขาคือ หนึ่งในตัวตึงของแก๊ง Bad Kings คณะวิศวะ ที่ใครๆได้ยินชื่อ ก็ต่างพากันเกรงกลัวเป็นอย่างมาก

โดยร้านสักของเขา แห่งนี้กำลังเป็นที่นิยมของเหล่านักศึกษา และสาวๆรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่ เพราะมีข่าวลือว่า เจ้าของร้านสักที่นี่ โคตรหล่อและกร้าวใจ แถมหากว่าเขาถูกตาต้องใจสาวๆคนไหน เขาก็จะแถม เข็มสักใหญ่ของเขา ที่สาว ๆ ได้ลองแล้วต่างพากันซู๊ดปากแล้วพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “แซ่บถึงใจจนอยากกลับมาซ้ำ” เลยทำให้ร้านมีคิวการจองที่เนืองแน่นตลอดทั้งปี

ด้านในภายในร้านถูกจัดตกแต่งเป็นสตูดิโอเล็กๆ มีเคาน์เตอร์โซนต้อนรับและบนผนังก็ประดับไปด้วยภาพรอยสักตัวอย่าง ที่จัดตกแต่งวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ

และบรรยากาศภายในร้านตอนนี้ก็ปกคลุมไปด้วยความเงียบและความมืด จะมีเพียงแค่แสงไฟสลัวๆ จากชั้นบนสุดของอาคารที่จัดทำเป็นห้องพักส่วนตัวขนาดใหญ่ของเจ้าของร้าน พร้อมกับเสียงหวาน ของ “โมจิ” สาวน้อยตัวเล็ก ผิวขาวจัด ใบหน้าหวาน ที่ตอนนี้กำลังนอนแผ่หลาในสภาพเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ 

โดยที่มือทั้งสองข้างของเธอ ก็ถูกยกชูขึ้นและถูกมัดด้วยเข็มขัดผูกติดไว้กับหัวเตียง ในขณะที่ด้านล่างก็มีร่างหนาของเจ้าของร้านกำลังใช้ลิ้นร้อนของเขา ตวัดปาดเลียขึ้นลงบนกลีบดอกไม้งามของเธอ จนเธอต้องร้องครางกระเส่าดังออกมาอยู่เป็นระยะๆ

“อือ...พี่เพลิง อ๊ะ...” 

“น้ำไหลเยิ้มจนเต็มปากฉันขนาดนี้เธอคงเงี่xน มากเลยสินะ โมจิ” เพลิงกันต์ พูดขึ้นและแสยะยิ้มจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างดูแคลน จนเรียกแววตาที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจของเธอได้เป็นอย่างดี 

“พี่ ยะ อย่า...”  

“อย่าช้าเหรอ ฮึ...ได้สิเด็กร่าน...” 

เพลิงกันต์ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอีกครั้งในขณะที่นิ้วมือเรียวก็สอดแทรกเข้าหาความอ่อนนุ่มที่คับแน่นพร้อมกับขยับเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะโน้มตัวขึ้นและส่งลิ้นหนาตวัดดูดดึงเต้าคู่สวยอย่างตะกละตะกลาม ราวกับเขากำลังสนุกที่ได้ยินเสียงครางทรมานและใบหน้าเหยเกของเด็กสาวปากดีตรงหน้าที่กล้าขัดคำสั่งคนอย่างเขา 

“อ๊า...พี่เพลิง~ อื้อโมไม่ไหว”

โมจิ ร้องครางกระเส่าอยู่ในลำคอ พร้อมกับแอ่นหยัดสะโพกเข้าหาตอบรับนิ้วมือของผู้ชายตรงหน้าอย่างลืมอาย

ร่างกายร้อนรุ่ม หน้าท้องบิดมวนไปหมด จนมือที่ถูกมัดไว้ต้องยกจับขอบเตียงไว้แน่น เมื่อถูกหัวแม่มือของพี่เพลิงกันต์ กดคลึงยังติ่งอ่อนไหวจนความเสียวซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งตัว และเวลาไม่นานเธอก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาเบาๆพร้อมกับอาการกระตุกเกร็งและน้ำหวานที่ไหลทะลักออกมาจนเปียกแฉะไปทั้งที่นอน

“อ๊ะ...อ๊าย...” 

“น้ำแตกขนาดนี้ หายเงี่xนแล้วหรือยังเด็กร่าน”

เพลิงกันต์พูดถามขึ้นพร้อมกับถอดถอนนิ้วออกจากความอ่อนนุ่มก่อนใช้ปลายลิ้นปาดเลียน้ำหวานที่ไหลเปรอะเปื้อนมือของเขาราวกับคนโรคจิต 

“อือ...ไอ้พี่เพลิงบ้า ปล่อยฉันนะ!” โมจิ ที่ได้สติก็ร้องดิ้นออกมาอย่างกระดากอายตัวเองที่ดันเผลอใจให้กับคนนิสัยไม่ดีอย่างพี่เพลิงกันต์อีกแล้ว

“ฉันบ้ากว่านี้ได้อีกแน่ ถ้าขืนว่าเธอยังไปหาไอ้ยูโรเพื่อนของฉันอีก!”

“แต่พี่ไม่มีสิทธิ์ มาทำกับฉันแบบนี้นะ”

“ถ้าผัวอย่างฉันไม่มีสิทธิ์ แล้วใครล่ะที่มี”

เพลิงกันต์ กัดฟันเค้นเสียงพูดออกมาและยกมือบีบแก้มนุ่มนิ่มของโมจิอย่างแรงด้วยความรู้สึกหึงหวง โดยที่มืออีกข้างของเขาก็ขยับปลดตะขอรูดดึงกางเกงของตัวเองออกจากกายอย่างรวดเร็ว 

“ฉันจะทำให้เธอจำไว้ให้ขึ้นใจ ว่าต่อไปอย่าได้มาขัดคำสั่งของฉันอีก” เพลิงกันต์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง และก้าวขึ้นบนเตียงแล้วยกมือประคองความแข็งแกร่งที่แข็งร้อนพร้อมขยับขึ้นลงไปมาเบาๆ ราวกับผ่อนคลายอาการปวดหนึบของตัวเอง

“พะ พี่เพลิง อย่า...” 

โมจิ ร้องห้ามออกมาเสียงหลง ก่อนที่เธอจะถูกวงแขนแกร่งรั้งดึงเธอขึ้นมาแล้วจับตัวพลิกให้หันหลังคุกเข่าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใบหน้าหล่อของพี่เพลิงกันต์ที่โน้มลงมากระซิบที่ข้างหูจนเธอต้องหลับตาลงอย่างรู้ชะตากรรมว่าคืนนี้ตัวเองจะต้องเจอกับอะไร

“ถ้าคืนนี้ฉันทำให้เธอสลบคาค...ของฉันไม่ได้ฉันจะยอมคลานเป็นหมารอบมหาลัยเลย โมจิ!” 

...สวบ!!...