ตอนที่2 โฉมงามตัวร้ายv.2

แต่เธอต้องมาใช้ชีวิตเป็นคุณหนูเจียงม่านผู้นี้จริงๆ น่ะหรือ

สตรีนาม เจียงม่าน ผู้นี้คือบุตรสาวเพียงคนเดียวของนายท่านเจียง เจียงถง เถ้าแก่หอสุราตระกูลเจียงแห่งเมืองฉางที่กำลังประสบปัญหาทางด้านการเงินจนเรียกได้ว่าเข้าขั้นวิกฤตอยู่ในขณะนี้

สวรรค์ เหตุใดส่งมาทั้งที กลับส่งให้มาอยู่ในร่างของคนที่ตอนนี้กำลังจะสิ้นเนื้อประดาตัวด้วยเล่า

"อึก ฮื้อ...กลั่นแกล้งกันเกินไปแล้วนะ"

ม่านไหมร้องตะโกนออกมาอย่างอัดอั้น ก่อนจะทรุดกายลงนั่งอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ปลงตกกับชีวิตที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ไม่สบายเสียที

แต่ก็เอาเถอะ คงต้องลองดูกันสักตั้ง อย่างน้อยๆ ก็ยังมีชีวิตและลมหายใจอยู่ แต่ต่อไปอย่าได้มาเรียกเธอว่าม่านไหมเชียว ไม่หันหรอกนะบอกเอาไว้ก่อน ให้เธอใช้ชีวิตเป็นเจียงม่านแล้วก็ให้เลย ไอ้ที่อยู่ๆ จะมาทวงร่างคืนก็อย่าได้ฝัน สิงแล้วสิงเลยไม่ออกหรอกนะ หึ

เสียงข้าวของตกแตกที่ดังมาจากข้างใน ตามด้วยเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ทำให้สองแฝดที่ยังคงถกเถียงกันอยู่นั้นดวงตาเหลือกลาน รีบพุ่งตัวเข้าไปในเรือนนอนของผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว ความห่วงใยว่าผู้เป็นนายนั้นจะได้รับอันตรายก็มีมาก ความกลัวว่าตัวเองจะเจ็บตัวก็มีอยู่ไม่น้อย แต่หากคุณหนูยังทำลายข้าวของอีก เกรงว่าต่อไปคงไม่มีสิ่งใดมาทดแทนให้อีกแล้ว

คุณหนูจวนของเรากำลังถังแตกนะเจ้าคะ

สองแฝดอยากจะตะโกนย้ำเตือนคุณหนูของพวกนางเกี่ยวกับเรื่องนี้เหลือเกิน แต่ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะยิ่งคลั่งกว่าเดิม จึงเลือกที่จะเอาตัวเข้าแลก เพราะหากผู้เป็นนายยังเอาแต่อาละวาดทำลายข้าวของอยู่เช่นนี้ เกรงว่าต่อไปจะไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนหรือแม้แต่เงินจะซื้อข้าวกิน

แต่ภาพที่ทั้งสองเห็นอยู่ตรงหน้านั้น ช่างดูไม่จืดเอาเสียเลย สองแฝดเผลอมองสบตากันอย่างโง่งม ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาร่างบอบบางของผู้เป็นนายอย่างระมัดระวัง สตรีผู้ที่ทรุดกายลงนั่งราบไปกับพื้น ขาทั้งสองกางออกกว้างเอนแผ่นหลังทอดกายพิงโต๊ะเครื่องแป้ง น้ำตาไหลพรากอย่างเสียกิริยา ใบหน้านองน้ำตานั้นดูแทบไม่ได้ ดวงตาปูดโปนบวมช้ำนั้นดูเหม่อลอย จ้องมองกระจกในมือไม่วางตา สตรีผู้นี้คือคุณหนูของพวกนางจริงๆ หรือ

"คะ คุณหนู" 

"คุณหนูเจ้าคะ"

นัยน์ตาแดงก่ำกลอกกลิ้งไปมา ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าจิ้มลิ้มของสาวน้อยทั้งสองที่หน้าตาเหมือนกันจนแยกไม่ออกกำลังจดจ้องมองมายังนางอย่างกริ่งเกรง ปลายนิ้วกลมป้อมของเด็กสาวที่นางสังเกตว่ามีไฝเม็ดเล็กอยู่บนริมฝีปากสะกิดลงบนหลังมือของนางเบาๆ 

"ลู่ลู่ ลี่ลี่"

เสียงแหบแห้งเอ่ยเรียกนามของทั้งสองที่อยู่ในความทรงจำของเจ้าของร่างแผ่วเบา ก่อนจะยกแขนเรียวเล็กของตนขึ้นจนทั้งสองพากันสะดุ้ง

"ตกใจอะไรกัน เข้ามาช่วยพยุงข้าที"

หญิงสาวใช้ชายแขนเสื้อที่ยาวลุ่มล่ามซับน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวกๆ ก่อนจะส่งค้อนให้เด็กสาวทั้งสองที่ยืนจ้องมองนางอย่างขลาดเขลาวงโต จะว่าไปนางกับเจียงม่านคนเก่านิสัยนั้นก็คล้ายคลึงกันอยู่ไม่น้อย ดูท่าจะขี้เหวี่ยงขี้วีนไม่แพ้กัน แต่นางก็หาใช่คนที่ไร้เหตุผล และไม่เคยรังแกคนที่อ่อนแอกว่า แต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้ผู้อื่นมารังแกเช่นกัน

"จะ เจ้าค่ะคุณหนู เร็วเข้าสิลี่ลี่ มาช่วยข้าประคองคุณหนู เร็ว"

ลู่ลู่ที่รีบปรี่เข้ามาประคองนายสาว ก่อนจะส่งสายตาไปหาผู้เป็นน้องสาวที่ยังคงยืนตกตะลึง เอ่ยเร่งให้อีกฝ่ายรีบเข้ามาช่วยประคองผู้เป็นนาย ก่อนที่คุณหนูจะเกรี้ยวกราดขึ้นมาอีกครั้งเพราะความชักช้าของอีกฝ่าย

ลี่ลี่เดินตรงเข้ามาประคองผู้เป็นนายอย่างโง่งม สายตาไม่ละไปจากร่างบอบบางที่ทิ้งกายลงบนเตียง เอนแผ่นหลังพิงหมอนอิงหลับตาลงอย่างคนกำลังใช้ความคิด ไม่มีการโวยวาย ไม่มีท่าทีเกรี้ยวกราด ไม่มีการด่าทอ ซึ่งมันมิใช่วิสัย

ดูเหมือนคุณหนูของนางจะมีบางอย่างที่แปลกไป หรือว่าจะไม่สบาย แต่ตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่นา

"น้ำชาเจ้าค่ะคุณหนู"

ลู่ลู่รินน้ำชาส่งให้ผู้เป็นนายอย่างเอาใจ

"ขอบใจนะลี่ลี่"

"เอ่อ ลู่ลู่เจ้าค่ะคุณหนู"

"อ้อ ฮ่าฮ่าฮ่า ขอโทษที ข้ายังรู้สึกเบลอๆ น่ะ แต่ก็ขอบใจนะลู่ลู่"

เจียงม่านส่งยิ้มแห้งให้อีกฝ่าย จดจำไว้ทันทีว่าผู้ที่มีไฝคือลู่ลู่ ส่วนอีกคนที่ตอนนี้กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับกำลังคิดหนัก เหลือบตามองนางอยู่เป็นระยะ ทั้งยังลูบๆ คลำๆ ราวกับจะขอหวยคือแฝดผู้น้องลี่ลี่

ลี่ลี่ที่ยังมิรู้ตัวว่าถูกจับได้ว่าแอบมอง ใบหน้ากลมเกลี้ยงเกลานั้นเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่หยุด

นั่นอย่างไร แปลกไปจริงๆ ด้วย ขอโทษ ขอบใจ คำเหล่านี้คุณหนูเคยเอ่ยมันออกมาที่ใดกัน

"ทำไมลี่ลี่ เจ้ามองหน้าข้าเช่นนั้นทำไม มีอะไรแปลกไปอย่างนั้นรึ"

น้ำเสียงไม่สบอารมณ์กับท่าทางชวนหาเรื่องเต็มที่ของผู้เป็นนายทำให้ลี่ลี่ถึงกับสะดุ้งเฮือก รีบส่งยิ้มหวานที่ดูอย่างไรก็ขัดสายตาคนมอง

อ่า จะว่าไปคุณหนูก็ไม่ได้แปลกไปเท่าใดนัก

เจียงม่านหรี่ตามองอีกฝ่ายที่มองนางแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ไม่วายเอ่ยกดดันอีกฝ่าย ที่ตอนนี้คอเล็กๆ นั่นหดเกร็งจนดูน่าขัน

"ว่าอย่างไร เจ้ามีปัญหาอะไร"

"คุณหนูกล่าวหนักไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าวเพียงแค่แปลกใจที่คุณหนูไม่ดุด่าทุบตีพวกบ่าวก็เท่านั้น"

ลี่ลี่หันมาแก้ตัวกับผู้เป็นนายเสียงอ่อย หลังจากที่หันไปขึงตาใส่แฝดผู้พี่ของตนทีหนึ่ง เพราะฝ่ายนั้นส่งสายตาตำหนิมาให้นาง ริมฝีปากขมุบขมิบโดยไร้เสียง ซึ่งนางจับใจความได้ว่า

อยู่ดีไม่ว่าดี สมน้ำหน้าเจ้า หาเรื่องดีนัก

"เอ้า แล้วข้าจะดุด่าทุบตีพวกเจ้าไปทำไมกัน"

"ก็คุณหนูกำลังอารมณ์ไม่ดีมิใช่หรอกหรือเจ้าคะ"

"ข้าอารมณ์ไม่ดีแล้วเกี่ยวอันใดกับการดุด่าทุบตีพวกเจ้า"

เจียงม่านส่งจอกชาคืนให้ลู่ลู่ หลังจากที่ดื่มหมดไปถึงสามจอก จอกชานี่ดูเหมือนจะมีขนาดเล็กเกินไปสำหรับนาง ในขณะเดียวกันใบหน้าก็ไม่คลายจากความสงสัย ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่อสิ่งใด

"ก็หากคุณหนูได้ดุด่าหรือว่าได้ทุบตีพวกบ่าวก็จะทำให้สบายตัวสบายใจขึ้นอย่างไรเล่าเจ้าคะ"

เสียงกรีดร้องของท่านราวกับกำลังอัดอั้น หงุดหงิดงุ่นง่าน ต้องการที่จะระบายถึงเพียงนั้น

แน่นอนว่าประโยคนี้ลี่ลี่ไม่มีวันหลุดพูดออกไปเด็ดขาด

"เอ้า อย่างนี้ก็ได้ด้วยหรือ"

"ได้สิเจ้าคะ ถ้าหากว่าทำให้คุณหนูรู้สึกดีขึ้นก็ย่อมได้ พวกบ่าวยินดีเจ้าค่ะ"

เป็นลู่ลู่ที่เอ่ยขึ้น ยอมเจ็บตัวสักเล็กน้อยดีกว่าปล่อยให้ผู้เป็นนายอึดอัดใจจนรู้สึกไม่สบายตัว ส่วนผู้เป็นแฝดน้องนั้นก็รีบผงกหัวรับเร็วรี่อย่างต้องการสนับสนุนคำพูดนั้นของอีกฝ่าย

สายตาใสซื่อของสองแฝดที่จ้องมองมา และท่าทางที่พร้อมจะพลีกาย ยอมเป็นกระสอบทรายให้นาง ทำให้เจียงม่านหัวเราะออกมาอย่างนึกเอ็นดู นางหาได้เป็นโรคประสาทจิตวิปริตเช่นดังเจียงม่านคนเก่าเสียหน่อย ดูท่าฝ่ายนั้นจะเป็นโรคจิตชอบทุบตีคนระบายความเครียด

"นี่ พวกเจ้าสองคนน่ะ ฟังข้านะ"

คุณหนูเจียงม่านคนใหม่ยืดกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังเหยียดตรง วางท่าเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ มองสบตาบ่าวตัวน้อยทั้งสองคนของตน เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดัดจนหวานเลี่ยนชวนขนหัวลุก

"ต่อแต่นี้ไป ข้าจะไม่ดุด่าหรือทุบตีพวกเจ้าอีกแล้ว เราจะอยู่กันอย่าง สันติ ยุติการใช้ความรุนแรง"

สองแฝดกะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าและแววตาของผู้เป็นนายที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ริมฝีปากฉีกรอยยิ้มหวานส่งมาให้พวกนางอย่างโง่งม ก่อนจะลอบสบตากัน

คุณหนูของพวกนางเสียสติไปแล้วจริงๆ ด้วย

เห็นสายตาของพวกนางที่มองมา เจียงม่านถึงกับจิ๊ปาก กอดอกมุ่ยหน้า เอ่ยถามไม่สบอารมณ์

"ไม่เชื่อหรือ"

"เชื่อ เชื่อเจ้าค่ะ บ่าวเชื่อ"

สองเสียงที่ประสานกันอย่างพร้อมเพรียง สมกับที่เป็นฝาแฝดกันนั้น ทำให้เรียวคิ้วงามกระตุก ริมฝีปากคว่ำลงเล็กน้อยอย่างขัดเคืองใจ ท่าทางเช่นนั้นช่างดูน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของบ่าวทั้งสองที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน จนเผลอมองผู้เป็นนายตาพร่าแล้วพากันหัวเราะคิกคักอย่างไม่อาจอดใจได้ไหวกับท่าทางกระเง้ากระงอดนั้น

"บ่าวเชื่อคุณหนูเจ้าค่ะ อาบน้ำดีกว่านะเจ้าคะ บ่าวจะเตรียมน้ำให้"

ลี่ลี่รีบเอ่ยอย่างเอาใจ คุณหนูเป็นเช่นนี้ช่างดีจริงๆ ขอให้เป็นเช่นนี้ตลอดไปเถิดนะเจ้าคะ

"เช่นนั้นบ่าวไปเตรียมอาหารอร่อยๆ ไว้รอท่านะเจ้าคะ"

ลู่ลู่รีบเอ่ยอย่างกระตือรือร้นเช่นเดียวกัน รู้สึกว่าวันนี้ท้องฟ้าจะแจ่มใสกว่าทุกวัน

เจียงม่านยิ้มกว้างกับท่าทีของคนทั้งสอง รู้สึกว่าการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้แย่นัก อย่างน้อยนางก็มิได้โดดเดี่ยวเช่นที่ผ่านมา