2.สามปีที่เขาไม่เคยมองเห็นฉัน

ฮิมคือหนุ่มฮอตประจำโรงเรียนมัธยมปลาย ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีแต่คนหันมอง โดยเฉพาะบรรดาสาวๆ ที่พากันแอบชอบเขาแทบทั้งโรงเรียน สำหรับฉันแล้ว เขาไม่ใช่แค่หนุ่มฮอตที่ใครๆ ต่างหมายปอง แต่เป็นคนที่ฉันแอบรักอย่างหมดหัวใจ และใช้เวลาถึงสามปีเต็มในการพยายามทำให้เขาหันมามองฉันสักครั้ง

ตลอดสามปีนั้น ฉันทำทุกอย่างเท่าที่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้เพียงเพราะอยากเข้าใกล้เขา ฉันสมัครคัดตัวทีมเชียร์ของโรงเรียนด้วยความหวังว่าจะได้อยู่ข้างสนามฟุตบอล คอยมองเขาซ้อมเหมือนกับสาวๆ คนอื่น อย่างน้อยถ้าได้เป็นสมาชิกทีมเชียร์ ฉันก็คงมีโอกาสได้พูดคุยกับเขาบ้าง แต่ความฝันของฉันกลับพังลงตั้งแต่รอบแรก เพราะรูปร่างที่อ้วนเกินไปทำให้ฉันไม่ผ่านการคัดเลือกด้วยซ้ำ วันนั้นฉันเดินออกจากห้องคัดตัวพร้อมรอยยิ้มฝืนๆ ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความผิดหวัง ฉันพยายามปลอบตัวเองว่าไม่เป็นไร อย่างน้อยฉันก็ยังมีวิธีอื่นที่จะเข้าใกล้เขาได้

ฉันเริ่มจากเรื่องเล็กๆ อย่างการซื้อน้ำไปวางไว้ในล็อกเกอร์ของเขา ทุกครั้งที่เห็นฮิมหยิบน้ำขวดนั้นขึ้นดื่ม หัวใจฉันจะเต้นแรงจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งที่เขาไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนซื้อให้ ฉันก็ยังแอบมีความสุขกับเรื่องเล็กน้อยแค่นั้น ราวกับว่าการได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อเขา แม้เขาจะไม่รับรู้ ก็เพียงพอแล้วสำหรับคนที่แอบรักอยู่ฝ่ายเดียวอย่างฉัน

บางวันหลังเลิกเรียน ฉันจะรีบไปต่อแถวที่รถขายอาหารซึ่งตั้งอยู่หน้าโรงเรียน เพียงเพื่อซื้อชีสสเต๊กที่เขาชอบกิน ฉันจำได้ว่าเคยยืนรอจนฟ้ามืด ผู้คนทยอยกลับบ้านกันไปหมดแล้ว แต่ฉันก็ยังยืนกอดกระเป๋าอยู่ตรงนั้น กลัวว่าถ้ากลับไปมือเปล่าแล้วจะไม่มีโอกาสเอาไปให้เขาอีก เมื่อได้ของมา ฉันก็รีบเดินไปยังสนามฟุตบอลเพื่อรอจังหวะที่เขาจะเดินผ่าน ฉันไม่กล้าส่งให้เขาตรงๆ ด้วยซ้ำ ทำได้เพียงฝากคนอื่นเอาไปให้บ้าง วางไว้ใกล้ๆ บ้าง แล้วคอยหลบอยู่ห่างๆ เพื่อแอบดูว่าเขาจะหยิบมันไปหรือเปล่า

ฉันเคยคิดว่าความพยายามของตัวเองสักวันหนึ่งอาจทำให้เขามองเห็นความจริงใจ อย่างน้อยถ้าเขาไม่ชอบฉัน ฉันก็หวังว่าเขาจะไม่รังเกียจกันมากนัก

จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เขียนจดหมายรักถึงฮิมด้วยตัวเอง ฉันใช้เวลานั่งเขียนอยู่นานหลายชั่วโมง คิดแล้วคิดอีกว่าควรเริ่มต้นอย่างไร ควรบอกความรู้สึกออกไปมากแค่ไหน ฉันเขียนถึงความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้มาสามปี เขียนถึงความประทับใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาอาจไม่เคยรู้ และเขียนถึงความหวังโง่ๆ ของตัวเองว่า หากเขาได้รับจดหมายฉบับนี้แล้ว อย่างน้อยเขาอาจจะยิ้มให้ฉันสักครั้ง

แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมาไม่ใช่รอยยิ้มที่เฝ้ารอ

ฮิมนำจดหมายรักของฉันไปแปะประจานไว้บนบอร์ดของโรงเรียนอย่างเปิดเผย ลายมือของฉันที่เคยตั้งใจเขียนด้วยความรัก กลายเป็นสิ่งที่ทุกคนสามารถยืนอ่านและหัวเราะเยาะได้ตามใจชอบ ฉันยังจำภาพในวันนั้นได้ดี เสียงหัวเราะดังมาจากทุกทิศทาง สายตาของผู้คนจับจ้องมาที่ฉัน บางคนอ่านจดหมายแล้วหันไปกระซิบกับเพื่อน บางคนหัวเราะเยาะฉัน ขณะที่ฉันได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนมีใครสักคนกระชากหัวใจออกมาวางไว้กลางโรงเรียน แล้วปล่อยให้ทุกคนเหยียบย่ำมันตามต้องการ

“ถ้าโดนยัยนั่นทับ ฉันจะรอดเหรอ”

เสียงของฮิมดังขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนรอบข้าง ประโยคสั้นๆ นั้นเหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลของฉันอย่างไม่ปรานี ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนั้นได้นานแค่ไหน รู้เพียงว่าทุกอย่างรอบตัวพร่าเลือนไปหมด ทั้งใบหน้าของคนที่กำลังหัวเราะ ทั้งเสียงล้อเลียนที่ดังขึ้นไม่หยุด และความหวังทั้งหมดที่ฉันเคยมีต่อผู้ชายคนนี้

สุดท้ายฉันก็ทนไม่ไหว รีบหันหลังเดินหนีออกมา ก่อนจะวิ่งไปหลบอยู่ตรงบันไดหนีไฟที่แทบไม่มีใครผ่าน ฉันนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่ตรงมุมหนึ่ง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจควบคุม เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้กลับดังขึ้นเรื่อยๆ ฉันร้องไห้จนเจ็บหน้าอก ทั้งอับอาย ทั้งเสียใจ และเกลียดตัวเองที่เคยทุ่มเทความรู้สึกให้คนคนหนึ่งมากถึงขนาดนั้น

ตอนนั้นฉันไม่กล้าแม้แต่จะเดินกลับไปที่ห้องเรียน เพราะกลัวว่าจะต้องเผชิญหน้ากับสายตาของคนที่อ่านจดหมายฉบับนั้น กลัวว่าจะได้ยินใครพูดถึงรูปร่างของฉันอีก และกลัวที่สุดว่าจะต้องเห็นฮิมยืนหัวเราะอยู่กับเพื่อนๆ ราวกับว่าความรู้สึกของฉันเป็นเพียงเรื่องตลกขบขันเรื่องหนึ่ง

ฉันเคยคิดว่าการแอบรักใครสักคนเป็นเรื่องสวยงาม เคยเชื่อว่าหากเราจริงใจมากพอ ความรู้สึกนั้นย่อมมีความหมายบางอย่าง แต่วันนั้นฉันถึงได้รู้ว่า ต่อให้เรารักใครมากแค่ไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าคนคนนั้นจะเห็นคุณค่าของความรักที่เรามอบให้

แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่า หลายปีผ่านไป คนที่เคยทำให้ฉันอับอายจนต้องหลบไปร้องไห้อยู่ตรงบันได จะเป็นฝ่ายส่งข้อความมาหาฉันก่อน

โทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงหน้าสั่นขึ้นเบาๆ หน้าจอสว่างวาบพร้อมชื่อที่ฉันไม่ได้เห็นมานาน หัวใจฉันกระตุกไปชั่วขณะเมื่ออ่านข้อความจากเขา ดวงตาจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา ราวกับกำลังพยายามยืนยันว่าตัวเองไม่ได้อ่านผิด

ฮิม... ผู้ชายที่ฉันเคยวิ่งตามอยู่ถึงสามปี ผู้ชายที่เคยทำให้ฉันกลายเป็นตัวตลกของโรงเรียน กำลังเป็นฝ่ายติดต่อมาหาฉันในวันนี้