รบกวน

"ไสหัวไปได้แล้ว  มาทำตัวเป็นโรคจิตหน้าบ้านคนอื่นแบบนี้ได้ยังไงหา!" 

หญิงสาวในชุดนอนสีขาวสายเดี่ยวลายการ์ตูนแบบเจ้าหญิง  เธอเปิดฉากต่อว่าชายหนุ่มคนเดิมทันที  เขายังอยู่ในชุดเดิมเมื่อตอนเย็น  นี่คงจะมานั่งเฝ้าจนถึงตอนนี้สินะ  คงจะว่างน่าดูล่ะสิท่า...

"พี่มาขอโทษวิวกับลูก"

เขารู้ว่าตอนนี้วิวกำลังโกรธเขามาก  เพียงแค่คำขอโทษคำเดียวไม่สามารถชดเชยความเจ็บปวดและเรื่องร้าย ๆ ที่เขาทำไว้ได้  อันนี้เขาย่อมเข้าใจเป็นอย่างดี  เขาถึงต้องพยายามเข้าหาสองแม่ลูกและไถ่โทษกับความผิดที่เคยกระทำ

"เพื่อ? กลับไปได้แล้วรบกวนเวลานอนลูก" เธอรำคาญตาจนแทบไม่อยากมองหน้าเขาด้วยซ้ำ แต่ถ้าเขาไม่ไปวินก็จะไม่ยอมนอนเป็นแน่

"พี่ขอเข้าไปก่อนได้ไหม  พี่ยังมีเรื่องต้องคุยกับวิวนะ"

ดวงตาภายใต้กรอบแว่นยังคงอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร  เขาอยากอยู่ใกล้ ๆ เธอกับลูก  หกปีแล้วที่เขาต้องอยู่กับความโดดเดี่ยว  วิวกับลูกเองก็คงไม่ต่างกัน  เขาอยากรู้ว่าสองคนแม่ลูกใช้ชีวิตอยู่อย่างไรในช่วงเวลาที่ไม่มีเขา

"มีอะไรค่อยคุยกันวันหลังวันเดียวจบ  พรุ่งนี้แปดโมงหนูจะไปรอที่ร้าน___ร้านกาแฟหน้ามหาลัย  ไม่อยากคุยต่อหน้าลูก"

เธอรู้นิสัยของเขาดี  ก็ในเมื่อก่อนเธอเป็นแฟนเขานี่  จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าผู้ชายคนนี้เอาแต่ใจและถ้าอยากได้อะไรอยากทำอะไรก็ต้องทำให้ได้  หากเธอไม่ใจเย็นและใช้อารมณ์  เกิดลูกได้ยินหรือเข้ามาเจอพ่อกับแม่มีปัญหากัน  เธอก็กลัวลูกจะเสียใจและคิดมาก  เธอขอไปเคลียร์กับเขาเองดีกว่า 

"งั้นก็ได้ครับ  เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปนะ"  เขายอมตอบตกลงแต่โดยดี  แต่ก็ไม่วายทำตาละห้อยแอบเสียดายอยู่หลายส่วน

"อือ" วิวเตรียมตัวจะกลับเข้าบ้านไป  รู้สึกโชคดีที่อย่างน้อยเขายอมไปง่าย ๆ 

"วิวไปไหน  เปิดประตูให้พี่ก่อนสิครับ" 

"ว่าไงนะ!" 

เธอนึกว่าเขาจะถอดใจแล้วยอมกลับไปดี ๆ ใครจะคิดว่าเขายังคงหน้าด้านยืนกรานจะเข้ามาให้ได้  เธออยากจะหักคอไอ้ผู้ชายคนนี้ซะจริง ๆ 

"วินเรียกพี่ด้วย นั่นไง ๆ " 

"......"

ท่าทางดีใจจนกระโดดโลดเต้นไปมา  เขาเขย่งตัวโบกมือไปยังด้านหลังของเธอ  หากไม่ติดว่าประตูหน้าบ้านเธอสูงมากเขาคงปีนเข้ามาแล้ว  ทำไมเขาถึงไม่ทำตัวให้สมกับสภาพหน้าตาตัวเองบ้างนะ  ภายนอกดูสุภาพเป็นผู้ใหญ่มีความคิด  แต่สิ่งที่เธอเห็นต่างจากคนอื่นก็คือแค่เหมือน  นิสัยที่แท้จริงของเขานะเหรอ?  เรียกว่าหาดีไม่ได้

"วิวครับเปิดประตูหน่อยพี่อยากเข้าไปหาวิน  พี่อยากบอกลูก"  ชายหนุ่มอ้อนวอนแม่ของลูกตาละห้อย

"บอกว่าอะไร  ถ้าบอกว่าพี่เป็นพ่อน่ะไม่ต้อง  บอกให้แล้ว"  เธอหมุนตัวกลับจากมองตามเขาไปยังระเบียงบ้านที่มีเจ้าเด็กไม่ยอมนอนมาโบกมือหยอย ๆ อยู่  

"จริงเหรอ  วิวยอมบอกลูกแล้วใช่ไหม" 

เขาดีใจจนหุบยิ้มไม่อยู่  ตอนแรกยังกังวลกลัวว่าเธอจะเกลียดเขาจนไม่อยากให้ลูกรู้ว่าเขาเป็นพ่อด้วยซ้ำ  พอได้ยินแบบนั้นจากปากเธอก็โล่งใจไปได้เปราะหนึ่งแล้ว   อย่างน้อยก็ยังพอมีโอกาส

"ก็เออน่ะสิ"  เธอพูดจาไม่ดีกับเขา  แต่เขาดันยิ้มให้เธอนี่นะ  ประสาท!

"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณจริง ๆ พี่ขอเข้าไปหาวินหน่อยได้ไหม?" 

ใจหนึ่งเธอก็ไม่อยากให้เขาเข้ามาเหยียบบ้านเธออยู่แล้ว  แต่เพราะลูกชายของเธอยืนมองและส่งยิ้มให้นั่นแหละที่ทำให้เธอไม่กล้าปฏิเสธ  วินคงตื่นเต้นที่จะได้เจอพ่อเขาสินะ  ใช่ว่าเธอไม่รู้  วินรอเขามาตลอดเพียงแค่เธอพาเขามาไม่ได้ก็เท่านั้น  ต่อให้เธอกับเขาจะไม่ได้อยู่ในสถานะคนรัก  แต่วินกับเขาก็คือสถานะที่ตัดกันไม่ขาดอยู่แล้ว  

"วินหลับก็กรุณาไสหัวกลับไปด้วย"

เธอตัดสินใจเปิดประตูบ้านให้เขา  แต่แทนที่เขาจะรีบเข้าบ้านกลับรีบวิ่งไปค้นอะไรซักอย่างในรถ  หาอยู่ไม่นานก็หอบกระเป๋าเป้มาใบหนึ่ง  วิ่งหน้าบานเข้าบ้านเธอพร้อมกับเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ  และไม่เพียงขอบคุณปากเปล่าเท่านั้น  เขายังถือวิสาสะยกมือขึ้นลูบศรีษะคนตัวเล็กกว่า  อย่างที่เคยทำในวันวานที่คบกัน

"ขอบคุณนะครับตัวเล็ก"  เขาเอ่ยสรรพนามเดิม ๆ ออกมา ทำเอาหญิงสาวอึ้งไปชั่วขณะ  แววตาสั่นไหวเล็กน้อยแต่เพียงไม่นานก็ปรับให้เป็นอย่างปกติ

"เสนียด  อย่ามาแตะ" เธอปัดมือเขาออกให้ดูไม่รุนแรงมากนัก  นั่นเพราะมีคนจับตามองการกระทำทั้งเธอและเขาอยู่ตลอดเวลา  เธอทำได้เพียงกัดฟันฝืนยิ้มเอ่ยรอดไรฟัน

"ขอโทษครับ"

เขาดูสลดลงอย่างเห็นได้ชัด  แต่ก็ยังก้าวเท้าตามเธอเข้าบ้านไป  เขากลัวเธอจะทนไม่ไหวแล้วหันมาซัดเขาอยู่เหมือนกัน  อย่างวันนี้ตอนเย็นปากเขายังไม่หายช้ำเลือดเลยด้วยซ้ำ  แต่จะให้ทำอย่างไรได้นอกจากยอมรับผิด  เขาเสียใจและโทษตัวเองซ้ำ ๆ มาตลอดทางที่แอบตามเธอกับลูกมา

หลังจากอาละวาดเขาแล้วมีวินเข้ามาขัดจังหวะ  วิวก็พาลูกออกมาทันที  เธอหลบเข้าไปอยู่ในบ้านจนดึกดื่น  ส่วนเขาเองก็นั่งรอไม่ยอมไปไหน  พรุ่งนี้จึงจะหาโอกาสเข้าไปที่ร้านเพื่อบอกความจริงกับเพื่อนเขา  และเพื่อนวิวที่ต่างก็งงเป็นไก่ตาแตก

เวลานี้เขาขออยู่กับลูกกับเมียก่อนแล้วกัน

"พ่อครับ  พ่อมานอนกับวินเหรอ?"

วินดีใจวิ่งตาตื่นลงมาจากชั้นบน  วินาทีที่ได้ยินคำว่า"พ่อ" มาจากปากเด็กชายตัวน้อย  หัวใจของเขารู้สึกอุ่น ๆ ขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  เขาดีใจที่ลูกไม่เกลียดเขา  แถมยังตื่นเต้นดีใจที่ได้เจอเขาอีกต่างหาก  เขาสัญญากับตัวเองเลยว่า  ชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาจะอยู่เพื่อทำให้สองคนแม่ลูกมีแต่ความสุข  เขาจะไม่ทำตัวหมาไม่รับประทานและเเสนเฮงซวยเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว