สรุปแล้วก็ลูกของเรา

"วินคือลูกพี่ใช่ไหม?" เมื่อเธอให้วินไปรับพี่นนท์พร้อมกับรถเมย์  คำถามแรกที่ถามเธอก็คือคำถามสิ้นคิดนี่ไง

"ขอคำถามแบบมีสมองหน่อยสิคะ" เธอตอบกลับเสียงเรียบ  ต่างจากอีกคนที่อารมณ์สูงปรี๊ดจนหน้าแดงตัวแดงไปหมด

"วิว  พี่ถามดี ๆ " 

"สนิทกันขนาดที่จะต้องเรียกแบบนี้แล้วเหรอคะ?" เธอตอบไม่ตรงคำถามเลยสักนิด ยิ่งเหมือนจุดฉนวนระเบิดอารมณ์ของเขาให้ลุกฮือ

"เธอเก็บวินไว้ เธอเก็บเด็กคนนั้นไว้  คนที่เธอบอกว่าเป็นลูกพี่!" 

"นี่จบนอกมาได้ไงเนี่ย  ก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ใช่ลูกตัวเอง ลูกใครก็ไม่รู้จะให้มารับผิดชอบ ไล่ตะเพิดเหมือนหมูเหมือนหมาอยู่ไม่ใช่เหรอ" 

เธอก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน  เป็นเขาเองแท้ ๆ ที่ไม่ต้องการเธอกับลูกตั้งแต่เเรก

"ตอนนั้น ตอนนั้น…" 

พอเจอประโยคคำพูดของเธอสาดใส่หน้าจัง ๆ เขากลับพูดไม่ถูก  มันก็จริงอย่างที่เธอบอกนั่นแหละ  วันนั้นเขาเองที่ไล่เธอกับลูกไปให้ไกล เขาในตอนนั้นเหมือนไม่ใช่มนุษย์  เหมือนยืมร่างกายเพื่อให้ดูเหมือนคนแต่จิตใจกลับดำมืด

แม้แต่ความสงสารเพื่อนมนุษย์ด้วยกันยังไม่มี  แค่เพราะตอนนั้นเขาคิดว่าเธอต้องการจะจับเขาหรือใครก็ตามมารับผิดชอบเด็กในท้อง  เขามั่นใจว่าตัวเองป้องกันอย่างดีแต่ก็อาจจะมีโอกาสพลาดตอนไหนก็ได้  เพราะคืนสุดท้ายที่ทะเลาะกันอย่างรุนแรงและบอกเลิกกัน  ตอนนั้นเขาเองก็เมามากและก็เผลอข่มเหงคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนก่อนจะมอบตำแหน่งอดีตแฟนให้เธอในวันต่อมา  หรืออีกหนึ่งเหตุผลที่เขาต้องมายืนเถียงกับเธอ  นั่นก็เพราะเขารู้สึกได้ว่าวินมีบางอย่างที่คล้ายเขา

"จะตอนนั้นตอนไหนก็ไม่ต้องสนใจแล้ว  ต่างคนต่างอยู่"

เธอไม่อยากวุ่นวายแล้วจริง ๆ เธอโกรธและยังแค้นใจไม่หาย  แต่อีกใจก็อยากเลิกแล้วกับคนแบบนี้เสียที เธอไม่ได้เรียกร้องอย่างเช่นเมื่อก่อน  ตอนนี้เธอดูแลวินได้โดยไม่ต้องมีเขาในชีวิต

"ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้  เพราะถ้านั่นเป็นลูกพี่พี่ก็ต้องรับผิดชอบไง" 

นั่นเขาคิดไหมนะ  ก่อนจะพ่นคำพูดเหล่านั้นออกมา  รับผิดชอบงั้นเหรอ?  แล้ววันที่เธอต้องการให้เขาทำแบบนั้น  เขาทำมันไหม? ก็ไม่...

"มั่นใจเหรอว่าลูกตัวเอง  ถ้าเป็นลูกคนอื่นล่ะ  แล้วถ้าจะรับผิดชอบทำไมไม่ทำตั้งแต่แรก  สะเหล่ออยากรับผิดชอบตอนนี้ไม่สายไปเหรอคะ?"

"......" 

ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก  มันก็จริงอย่างที่เธอด่าเขานั่นแหละ  ทำไมไม่แสดงความรับผิดชอบออกมาตั้งแต่แรก  เขาไม่กล้าเถียงเธอหรือตอบโต้เลยด้วยซ้ำ  หากจะบอกว่าตอนนั้นเขาไม่เชื่อเธอ  แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันเพียงแค่เขาเจอวินครั้งแรก  เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ดึงดูดเขาละวิน  จะดีแค่ไหนหากเขาเป็นพ่อของเด็กคนนั้น  

"วิว  พี่จะไม่โกรธวิวเลยถ้าวิวจะตบจะตีพี่ยังไงก็_"

เพียะ! ขอมาเธอก็จัดให้  อดทนรอวันนี้มาตั้งหกปี  วันที่นิ้วทั้งห้าเรียงชิดและฟาดเข้าเต็มแรงจนใบหน้าขาวเปลี่ยนเป็นแดงเถือกพร้อมกับรอยมือเด่นชัด  เธบตบเขาจนหน้าชาไปทั้งแถบ  แต่กลับยังไม่สะใจเลยสักนิด

"วะ วิวจะ"

ผัวะ! ไม่หนำใจเพียงแค่เขาขยับปากเธอก็ซัดเข้าอีกหนึ่งกำปั้น ใจเธออยากซัดเขาให้น่วม  ให้สมกับที่ทำเธอเจ็บจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ  ให้สมกับที่ทิ้งลูกเธอให้ไร้พ่อมีเพียงแม่ที่ต้องเลี้ยงเขามาโดยลำพัง  ส่วนคนเห็นแก่ตัวอย่างเขากลับไปใช้ชีวิตสุขสบายที่เมืองนอก  คนแบบนี้ไม่ควรเสนอหน้ามาให้เธอได้เจอจนเป็นเสนียดตาเลยสักนิด

"ถ้าไม่อยากนอนจมกองเลือดก็กลับไปซะ! อย่าเสนอหน้ามาให้หนูกับลูกเห็นอีก!" ต่อให้เธอจะโกรธเขาแค่ไหน  สรรพนามที่ใช้แทนตัวเองกลับไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด  นั่นเพราะแท้จริงแล้ว  เธอหาใช่คนป่าเถื่อนไร้เหตุผลเสียที่ไหน

"หึ วินเป็นลูกพี่จริง ๆ" ชายหนุ่มขยับแว่นที่เกือบหลุดออกให้เข้าที่  พร้อมกับยกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดที่ซึมตรงมุมปาก  เขาโดนเธอทั้งตบทั้งต่อยแต่กลับยิ้มได้ ตรงข้ามกับสายตาที่หม่นลงอย่างเห็นได้ชัด  แต่เธอนั้นกลับไม่สนใจและคล้ายกับความคุมอารณ์เดือดพล่านไม่อยู่  จึงตะโกนใส่หน้าเขาจัง ๆ

"คิดว่าลูกใครหา! ออกมาจากไข่ตัวเองแท้ ๆ ยังจะมาถามว่าลูกตัวเองไหม เฮงซวยที่สุด โง่เอ้ย!" เธอโกรธจนหน้าส่ัน  วินาทีนั้นหากมีอาวุธใกล้มือโซ่ได้กลายเป็นศพอย่างแน่นอน  

"วิวครับ~ " 

บุคคลแห่งสวรรค์มาช่วยชีวิตผู้เป็นพ่อได้ทันเวลา  เขาดีใจจนไม่อาจเก็บรอยยิ้มนี้ได้อีก ชายหนุ่มยิ้มหน้าบานโดยไม่สนความเจ็บ เขามองแม่ของลูกที่กำลังรีบปรับอารมณ์ให้เย็นลง  สลับกับมองเจ้าตัวน้อยหน้าหล่อที่วิ่งเข้าหาแม่อย่างไม่รู้เรื่องราว

"ครับ  วินกลับมาแล้วเหรอ? ลุงนนท์ล่ะครับ"  เชื่อเลยว่ามนุษย์แม่สามารถอดทนต่ออารมณ์ทุกอย่าง  และเผยส่วนที่จะทำให้ลูกสบายใจและรู้สึกปลอดภัยอยู่เสมอ  โซ่ที่เคยทำพลาดเห็นแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกผิดเขายิ้มทั้งน้ำตาคลอ

"ลุงนนท์ยังคุยธุระไม่เสร็จครับ  เลยให้วินมาดูแลลุงโซ่ต่อ" วินตอบกลับพลางยิ้มกว้างอย่างคนดีใจ  ดีใจที่จะได้ดูแลผู้ชายคนนั้นงั้นหรือ?

"อึก"

คนตัวสูงทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว  เขาโผลเข้ากอดเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองด้วยความคิดถึงและรู้สึกผิด  เขารู้สึกเหมือนเป็นตราบาปในใจ  แต่ก็บังคับตัวเองไม่ได้  หากวินรู้ว่าพ่อเขาเลือกที่จะทิ้งเขากับแม่ไปเพราะความหูเบาและขี้ขลาด  วินยังจะอยากอยู่ใกล้หรือจ้องมองเขาด้วยสายตาแบบนี้อยู่ไหม? ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งกอดลูกแน่นขึ้น

"ปล่อยวินนะ!" วิวที่พอเห็นคนเลววิ่งเข้ามากอดลูกเธอแบบนั้นก็เกิดฉุนขึ้นอีกหน  เธอพยายามดึงชายหนุ่มออกแต่ร่างนั้นกลับไม่ขยับเลยสักนิด

"ฮึก พี่ขอกอดวินหน่อยเถอะนะ พี่ขอ~" ปลายเสียงดูแผ่วและเบาลงพร้อมกับหยาดน้ำตาลูกผู้ชายไหลริน  เขาไม่อายเลยสักนิดหากลูกและเมียจะเห็นความอ่อนแอของเขาวันนี้  เขายอม และจะยอมทุกอย่าง...