- 6 - รสชาติผู้ใหญ่สุดๆ

“แกเป็นอะไรเนี่ยเจ้าขา ทำท่าเหมือนหนีเจ้าหนี้มาทวงเงินอย่างนั้นแหละ” แจงทักขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนเอาแต่ชะเง้อมองไปมา

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไร ฉันแค่ดูรถเฉยๆว่าแท็กซี่ผ่านมาบ้างไหม” เจ้าขาตอบปัดๆแต่สายตายังคงสอดส่ายไปทั่วลานจอดรถ

ข้อความข่มขู่ในแอปพลิเคชันไลน์ที่ถูกส่งมาจากพี่ชายหน้ามึนเมื่อตอนกลางวันยังคงฉายชัดอยู่ในหัว แค่คิดว่าผู้ชายตัวโตในชุดเสื้อช็อปวิศวะจะบุกเข้าไปในห้องเรียนของเธอจริงๆ เจ้าขาก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว

แต่จะให้เธอยอมเดินไปหาเขาดีๆ อย่างนั้นเหรอ? ไม่มีทางหรอก!

“งั้นฉันกลับก่อนนะเจ้าขา แฟนฉันมารับแล้ว นู่นไง” แจงชี้มือไปทางรถยนต์คันหนึ่งที่จอดรออยู่

“แกกลับเองได้แน่นะ ให้ฉันไปส่งไหม”

“ไม่ต้องๆ แกกลับไปเถอะ ฉันกลับเองได้” เจ้าขารีบโบกมือลาเพื่อนสนิท

ทันทีที่แจงเดินแยกออกไป เจ้าขาก็สูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมตัวจะสับขาวิ่งหนีออกไปทางประตูหลังของคณะเพื่อหลบเลี่ยงเส้นทางหลัก ทว่าก้าวเท้าไปได้เพียงแค่ก้าวเดียว

“น้องเจ้าขาครับ! หนูทางนี้! พี่โซ่มารับแล้วครับ!”

เสียงทุ้มกังวานที่ถูกดัดให้ดังกว่าปกติหลายเท่าตัว ตะโกนก้องข้ามลานกว้างหน้าตึกมาอย่างจงใจ

เจ้าขาสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอหันขวับไปตามเสียงทันที ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงของโซ่กำลังยืนโบกมือหยอยๆอยู่ข้างรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ของเขา แถมใบหน้าหล่อเหลานั้นยังฉีกยิ้มกว้างอย่างกวนๆ

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ... สรรพนามที่เขาใช้ตะโกนเรียกเธอเมื่อครู่ มันทำให้นักศึกษาหลายสิบคนที่อยู่บริเวณนั้นหันขวับมามองเธอเป็นตาเดียว! บางคนถึงกับซุบซิบและอมยิ้มกันอย่างออกรส

“พี่โซ่! คนบ้าเอ๊ย!”

เจ้าขาสบถออกมาอย่างเหลืออด ความอับอายปนความโมโหทำให้เธอสับขาวิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งเข้าไปหาผู้ชายจอมกวนประสาททันที

เมื่อวิ่งไปถึงตัวเขา เธอก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นสุดตัวแล้วใช้มือบางทั้งสองข้างตะปบเข้าที่ปากของคนตัวโตเพื่อปิดกั้นเสียงตะโกนนั้นอย่างรวดเร็ว

“อื้อๆๆ” โซ่แกล้งส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ แต่ดวงตาคมกริบกลับแวววาวไปด้วยความชอบใจ

“เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะพี่โซ่! จะตะโกนทำไมเนี่ย คนมองหมดแล้วเห็นไหม!” เจ้าขาตวาดใส่หน้าแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอายจนทำอะไรไม่ถูก

โซ่หัวเราะในลำคอเบาๆ เขายกมือหนาขึ้นจับข้อมือเล็กที่กำลังปิดปากเขาอยู่ ค่อยๆดึงมือของเธอออกอย่างนุ่มนวล แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือนั้นให้เป็นอิสระ เขากุมมือเธอเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบใกล้ๆด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“ก็พี่เตือนแล้วไง บอกแล้วว่าถ้ายอมมาหาดีๆก็ไม่ต้องโดนแบบนี้” โซ่พูดพลางเลิกคิ้ว

"หรือเมื่อกี้คิดจะวิ่งหนีไปทางประตูหลัง หืม? เด็กดื้อ”

“ใคร... ใครจะหนี ไม่มีสักหน่อย!” เจ้าขาเถียงคอเป็นเอ็น พยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุม

“ปล่อยมือเลยนะ คนมองใหญ่แล้ว”

“ไม่ปล่อย” โซ่ตอบหน้าตาย

“ขึ้นรถ”

“ไม่เอา! เจ้าขาจะกลับเอง จะไปเรียกแท็กซี่!”

“อย่าให้พี่ต้องใช้กำลังนะเจ้าขา” น้ำเสียงทุ้มเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

“ถ้ายังดื้อแล้วปฏิเสธอีก พี่จะอุ้มพาดบ่าแล้วเดินวนรอบคณะบริหารสักสามรอบเลย เอาไหม”

“พี่โซ่! นี่พี่ขู่เจ้าขาเหรอ!”

“ไม่ได้ขู่... พี่พูดจริงและทำจริงเสมอ เจ้าขารู้นี่” โซ่ท้าทายพลางทำท่าจะย่อตัวลงเพื่ออุ้มเธอจริงๆ

“โอเคๆ! ยอมแล้ว! ยอมขึ้นรถแล้ว ขยับไปไกลๆเลยนะ!”

เจ้าขารีบถอยทันทีอย่างยอมจำนน เธอรู้ดีว่าคนอย่างโซ่ ถ้าได้พูดแล้ว เขาทำจริงแน่นอน และเธอจะไม่ยอมเสี่ยงเอาตัวเองไปเป็นเป้าสายตาให้โดนอุ้มพาดบ่าต่อหน้าคนทั้งคณะเด็ดขาด

เธอกระแทกส้นเท้าเดินไปรับหมวกกันน็อกใบเดิมจากมือเขามาสวมด้วยใบหน้าง้ำงอ

โซ่มองตามแล้วลอบยิ้มอย่างอารมณ์ดีที่สามารถปราบพยศเด็กดื้อได้สำเร็จ เขาขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ รอจนคนตัวเล็กปีนขึ้นมานั่งซ้อนท้ายเรียบร้อยแล้วจึงสตาร์ทเครื่องยนต์

“แล้วนี่จะพาไปไหนคะ ทางกลับคอนโดมันเลี้ยวซ้ายนะ” เจ้าขาเอ่ยถามเสียงแข็งเมื่อเห็นเขากำลังจะเลี้ยวรถไปอีกทาง

“ไปร้านไอติม” โซ่ตอบฝ่าเสียงลม

“ฮะ? ร้านไอติม? ไม่ไปค่ะ เจ้าขาไม่อยากกิน!”

“รับรองว่าร้านนี้เจ้าขาต้องชอบ”

โซ่ไม่สนใจคำปฏิเสธของเธอเลยแม้แต่น้อย เขาบิดคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกสู่ถนนใหญ่ทันที ทิ้งให้คนซ้อนท้ายนั่งหน้ามุ่ยทำปากขมุบขมิบก่นด่าเขาอยู่ในใจไปตลอดทาง

ใช้เวลาไม่นานก็มาจอดสนิทอยู่ที่หน้าร้านไอศกรีมคาเฟ่สไตล์มินิมอลแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในซอยย่านวัยรุ่น บรรยากาศร้านดูน่ารักและตกแต่งอย่างสวยงาม มีลูกค้าวัยรุ่นนั่งอยู่ประปราย

“ลงมาสิ” โซ่เอ่ยเรียกพลางรับหมวกกันน็อกคืนจากคนตัวเล็ก

เจ้าขาเดินตามร่างสูงเข้าไปในร้านอย่างเสียไม่ได้ แอร์เย็นฉ่ำและกลิ่นหอมหวานของวานิลลาและช็อกโกแลตลอยมาแตะจมูกจนแอบรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมานิดหน่อย แต่เธอก็ยังคงเก๊กหน้าตึงเอาไว้

ทั้งคู่เลือกนั่งที่โต๊ะมุมสุดของร้านที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว พนักงานเสิร์ฟเดินนำเมนูมาวางให้ทันที

“รับอะไรดีคะ” พนักงานสาวเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

โซ่หยิบเมนูขึ้นมาดูเพียงแวบเดียวก่อนจะหันไปสั่งพนักงานอย่างคล่องแคล่ว

“เอาไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีซันเดย์ สองที่ครับ”

เขาสั่งรสชาติโปรดที่เจ้าขาชอบกินมาตั้งแต่เด็กอย่างรู้ใจที่สุด เขารู้ดีว่าเธอชอบกินไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รีที่เปรี้ยวอมหวาน เพราะมันทำให้เธออารมณ์ดีเสมอ โซ่หันมาส่งยิ้มกริ่มให้คนตรงข้าม ราวกับจะบอกว่า ‘พี่รู้ใจหนูดีที่สุด’

รอยยิ้มรู้ทันของเขามันทำให้ความรู้สึกอยากเอาชนะในตัวเจ้าขาพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงต้องทำเหมือนรู้ใจเธอไปซะทุกอย่างด้วย เธอจะไม่ยอมเป็นน้องเจ้าขาคนเดิมที่เดินตามเขาอีกต่อไปแล้ว

“เดี๋ยวค่ะ!” เจ้าขารีบยกมือขัดจังหวะพนักงานเสิร์ฟที่กำลังจะจดออเดอร์

“ของหนูขอเปลี่ยนค่ะ ไม่เอาสตรอว์เบอร์รีแล้ว”

“อ้าว แล้วหนูจะรับเป็นรสอะไรดีคะ” พนักงานถามอย่างงุนงง

เจ้าขาปรายตาไปมองหน้าโซ่อย่างท้าทาย ก่อนจะก้มลงชี้ภาพในเมนูแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เอาเป็นดาร์กช็อกโกแลตแบบขมสุด 100% เลยค่ะ หนึ่งที่”

สิ้นคำสั่งของเจ้าขา โซ่ก็เลิกคิ้วขึ้นสูงทันที ดวงตาคมกริบมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจเจือความขบขัน

“เปลี่ยนรสเหรอ? ไม่ชอบสตรอว์เบอร์รีแล้ว?” โซ่แกล้งถาม

“ใช่ค่ะ!” เจ้าขาเชิดหน้าขึ้น ตอบฉะฉาน

“บอกแล้วไงคะว่าคนเราโตขึ้น รสนิยมก็ต้องเปลี่ยนไปบ้าง ใครจะไปกินอะไรเดิมๆซ้ำซากอยู่ได้ เจ้าขาไม่ชอบของหวานเลี่ยนๆแล้ว ตอนนี้ชอบรสขมๆแบบผู้ใหญ่มากกว่าค่ะ”

“อ๋อ งั้นเหรอ” โซ่ลากเสียงยาว มุมปากยกยิ้มอย่างรู้ทัน เขาไม่ได้คัดค้านอะไร หันไปพยักหน้าให้พนักงานเสิร์ฟ

“ตามนั้นครับ สตรอว์เบอร์รีซันเดย์หนึ่ง ดาร์กช็อกโกแลตหนึ่ง”

“รอสักครู่นะคะ” พนักงานรับออเดอร์แล้วเดินจากไป

บรรยากาศที่โต๊ะกลับมาเงียบอีกครั้ง เจ้าขานั่งกอดอก พยายามทำหน้านิ่งและเชิดใส่ผู้ชายฝั่งตรงข้ามที่เอาแต่นั่งเท้าคางจ้องมองเธอด้วยสายตาไว้ใจไม่ๆด้ไม่เลิก

“มองอะไรคะ?” เธออดไม่ได้ที่จะแขวะ

“มองเด็กดื้อที่พยายามจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่” โซ่ตอบหน้าตาย

“พี่โซ่!”

“อะไรล่ะ พี่พูดผิดตรงไหน” โซ่หัวเราะเบาๆ

“ก็รอดูแล้วกัน ว่าผู้ใหญ่จะกินดาร์กช็อกโกแลตหมดถ้วยไหม”

รอเพียงไม่นานไอศกรีมสองถ้วยก็ถูกนำมาเสิร์ฟ ถ้วยหนึ่งเป็นสตรอว์เบอร์รีสีชมพูสดใสน่าทาน ถูกวางลงตรงหน้าโซ่ ส่วนอีกถ้วยเป็นไอศกรีมดาร์กช็อกโกแลตสีดำเข้มข้นจนเกือบดำสนิท ถูกวางลงตรงหน้าของเจ้าขา

แค่เห็นสีอันเข้มข้นของมัน เจ้าขาก็แอบลอบกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก

เอาจริงๆ เธอเป็นคนเกลียดของขมเข้าไส้ กาแฟยังต้องสั่งหวานร้อย ดาร์กช็อกโกแลตนี่ถือเป็นของแสลงสำหรับลิ้นของเธอเลยก็ว่าได้

แต่วินาทีนั้นความอยากเอาชนะผู้ชายหน้ามึนตรงหน้ามันมีมากกว่า เธอจึงรวบรวมความกล้า หยิบช้อนเหล็กขึ้นมาตักไอศกรีมสีเข้มเข้าปากคำโต

“เป็นไง อร่อยไหม?” โซ่ถามพลางเท้าคางมองด้วยรอยยิ้ม

“อะ อร่อยค่ะ! อร่อยมากกกก รสชาติผู้ใหญ่สุดๆ”

เจ้าขาตอบเสียงสูงปรี๊ด พยายามฝืนยิ้มกว้าง ทั้งที่ความจริงแล้วรสชาติขมปร่าของดาร์กช็อกโกแลต 100% กำลังแผ่ซ่านไปทั่วลิ้นจนเธอแทบจะหลุดหน้าเบ้ เธอรีบตักเข้าปากอีกคำเพื่อพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเอง

“อืม งั้นก็ดี กินเยอะๆนะ” โซ่พูดพลางมองท่าทางฝืนๆของเธออย่างขบขัน

เวลาผ่านไปสักพักเจ้าขาฝืนกินดาร์กช็อกโกแลตสุดขมขื่นไปได้ประมาณครึ่งถ้วย ความขมปะแล่มๆเริ่มทำให้คอของเธอแห้งผาก

หน้าสวยๆเริ่มมุ่ยลงทีละนิดๆ อาการฝืนยิ้มเริ่มเก็บซ่อนไว้ไม่อยู่ เธอแอบเหลือบตามองถ้วยสตรอว์เบอร์รีซันเดย์น่าอร่อยที่ตั้งอยู่ตรงหน้าโซ่ด้วยสายตาละห้อย

แปลกมาก ผู้ชายตรงหน้าเธอเอาแต่นั่งจ้องหน้าเธอ โดยที่ยังไม่ได้แตะไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รีในถ้วยของตัวเองเลยแม้แต่คำเดียว ไอศกรีมสีชมพูเริ่มละลายเยิ้มจนน่าเสียดาย

โซ่ที่ลอบสังเกตอาการของคนดื้อมาตั้งแต่ต้น แอบขำจนไหล่สั่นนิดๆ เขารู้ดีอยู่แล้วว่าเจ้าขาเกลียดของขมแค่ไหน เธอมันก็แค่ลูกแมวที่พยายามพองขนขู่เพื่อหวังจะเอาชนะเท่านั้นแหละ

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความเอ็นดู ก่อนจะจัดการเลื่อนถ้วยสตรอว์เบอร์รีซันเดย์ที่ยังไม่ได้แตะต้องเลยสักนิด ไปวางไว้ตรงหน้าของเจ้าขา

“อ่ะ เลิกเก๊กได้แล้ว หน้ามุ่ยจนจะเป็นหมาปั๊กอยู่แล้วน่ะ”

เจ้าขาชะงักช้อนในมือที่กำลังจะตักช็อกโกแลตคำต่อไปหยุดชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างสับสน

“ทำอะไรคะ เจ้าขาสั่งช็อกโกแลตนะ” เธอพยายามเถียงเสียงอ่อย

“รู้ว่าอยากเอาชนะ แต่ไม่ต้องฝืนทรมานตัวเองขนาดนั้นก็ได้ป่ะวะ”

โซ่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลงกว่าเดิม แววตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ

“พี่รู้ว่าเจ้าขาไม่ชอบกินของขม กินของโปรดไปเถอะ ถ้วยนี้พี่ยังไม่ได้กินเลย”

“แต่ว่า...”

เจ้าขายังไม่ทันได้พูดจบ โซ่ก็จัดการดึงถ้วยไอศกรีมดาร์กช็อกโกแลตที่เธอกินค้างไว้ครึ่งถ้วยมาตั้งไว้ตรงหน้าของตัวเองหน้าตาเฉย

เขาไม่ได้เรียกพนักงานเพื่อขอช้อนคันใหม่ แต่เขากลับดึงเอาช้อนคันเดิมที่เจ้าขาเพิ่งจะใช้ตักเข้าปากตัวเองเมื่อครู่นี้ ขึ้นมาตักดาร์กช็อกโกแลตที่เหลือ แล้วส่งเข้าปากตัวเองอย่างหน้าตาเฉย ไม่มีท่าทีรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

“พะ พี่โซ่! นั่นมันช้อนของเจ้าขานะคะ! พี่กินเข้าไปได้ยังไง!”

เจ้าขาเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า ใบหน้าสวยร้อนฉ่าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู

นี่มัน... จูบทางอ้อมชัดๆ!

“ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ”

โซ่เลิกคิ้วตอบอย่างไม่ยี่หระ รสขมของช็อกโกแลตไม่ได้ทำให้เขาเดือดร้อนเลยสักนิด

“ตอนเด็กๆพี่ก็แย่งกินไอติมช้อนคันเดียวกันออกจะบ่อย ลืมไปแล้วหรือไง”

“นั่นมันตอนเด็กไหมล่ะคะ ตอนนี้เราโตแล้วนะ" เธอแหวใส่เสียงหลง

“โตแล้วก็กินได้ ไม่เห็นมีกฎหมายข้อไหนห้าม” โซ่ตอบหน้ามึน ก่อนจะตักช็อกโกแลตเข้าปากอีกคำแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างจงใจกวนประสาท

“อีกอย่าง... รสชาตินี้มันก็ไม่ได้แย่นะ”

เขาหยุดชะงักไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาคมจ้องมองริมฝีปากบางสีพีชของคนตรงหน้าอย่างสื่อความหมายลึกซึ้ง

“หวานดีออก”

“พี่โซ่!!!”

เจ้าขาแทบจะกรี๊ดออกมาด้วยความเขินอายขั้นสุด เธอยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองที่ร้อนจนแทบจะระเบิด อยากจะมุดโต๊ะหนีไปให้พ้นๆจากสายตาแพรวพราวและคำพูดสองแง่สองง่ามของผู้ชายจอมเจ้าเล่ห์คนนี้

โซ่หัวเราะร่วนออกมาเสียงดังอย่างอารมณ์ดีที่สุดในรอบวัน เขาเท้าคางมองดูปฏิกิริยาเขินอายของคนตัวเล็กด้วยความสุขใจ

ถึงแม้ปากของเธอจะบอกว่าเกลียด บอกว่าไม่ชอบ รสนิยมเปลี่ยนไปแล้ว แต่ภาษากายและความหวั่นไหวที่เธอแสดงออกมา มันโกหกเขาไม่ได้หรอก

ต่อให้จะพยายามเปลี่ยนตัวเองแค่ไหน... แต่ความรู้สึกในใจมันก็ยังเป็นของพี่อยู่ดีนั่นแหละเจ้าขา

เขาคิดในใจอย่างผู้ชนะ ก่อนจะตักไอศกรีมรสขมเข้าปากต่อไปอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่คนตัวเล็กฝั่งตรงข้ามต้องก้มหน้างุดๆกินไอศกรีมสตรอว์เบอร์รีด้วยใบหน้าแดงซ่านไปตลอดจนหมดถ้วย