- 7 - มองตาพี่สิ

“ไหนพี่โซ่บอกว่าจะพาไปส่งที่คอนโดไงคะ แล้วไหงเลี้ยวรถมาจอดตรงริมแม่น้ำได้เนี่ย!”

เสียงหวานดังขึ้นทันทีที่รถบิ๊กไบค์คันใหญ่ดับเครื่องยนต์ลงสนิท เจ้าขากระแทกส้นเท้าลงจากรถพร้อมกับถอดหมวกกันน็อกส่งคืนให้คนตัวโตด้วยใบหน้าง้ำงออย่างปิดไม่มิด

แทนที่จะตรงกลับคอนโดเพื่อจะได้แยกย้ายกันไปพักผ่อน ผู้ชายหน้ามึนกลับพาเธอขับรถกินลมชมวิวมาเรื่อยๆ จนมาโผล่ที่ริมแม่น้ำในยามค่ำคืนเสียอย่างนั้น

โซ่รับหมวกกันน็อกมาแขวนไว้ที่แฮนด์รถ เขาลงจากรถแล้วหันมาส่งยิ้มกวนๆให้กับคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกหน้ามุ่ยอยู่

“เพิ่งกินของหวานมาอิ่มๆ จะรีบกลับไปนอนทำไมเล่า มาเดินย่อยรับลมเย็นๆสักพักก่อนสิ บรรยากาศออกจะดี”

“แต่เจ้าขาเหนื่อยแล้ว อยากกลับไปอาบน้ำนอนค่ะ” เธอเถียงคอเป็นเอ็น

“มาถึงแล้วก็เดินเป็นเพื่อนพี่หน่อยเถอะน่า แค่แป๊บเดียวเอง... นะครับ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่อ่อนลงและติดจะออดอ้อนนิดๆ ทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก เจ้าขาเม้มริมฝีปากแน่น

ตั้งใจจะปฏิเสธให้เด็ดขาด แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นแสงไฟระยิบระยับจากฝั่งตรงข้ามที่สะท้อนลงบนผืนน้ำสีเข้ม ประกอบกับสายลมเย็นๆที่พัดมาปะทะใบหน้า ความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ก็ค่อยๆมลายหายไปอย่างน่าประหลาด

บรรยากาศริมแม่น้ำตอนกลางคืนมันสงบและผ่อนคลายจนเธอเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

โซ่เห็นคนตัวเล็กมีท่าทีอ่อนลง ก็ถือวิสาสะเดินนำไปหยุดยืนเกาะราวเหล็กริมแม่น้ำ เจ้าขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยอมก้าวเท้าเดินตามไปยืนอยู่ข้างๆเขาอย่างเงียบๆ

ทั้งคู่ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม ปล่อยให้สายลมและเสียงน้ำทำหน้าที่ของมัน ไม่มีใครเอ่ยคำพูดออกมาพักใหญ่ มีเพียงแค่ความรู้สึกบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว

จนกระทั่ง... เสียงทุ้มของโซ่ก็ทำลายความเงียบขึ้นมา

“เจ้าขา... พี่ขอถามอะไรตามตรงหน่อยได้ไหม?”

น้ำเสียงของเขาจริงจังและราบเรียบจนคนฟังรู้สึกได้ เจ้าขาหันไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่กำลังทอดสายตามองออกไปในแม่น้ำกว้าง

“เรื่องอะไรคะ?”

โซ่หันกลับมาสบตาเธอ นัยน์ตาคมกริบของเขามีร่องรอยของความตัดพ้อและเจ็บปวดซ่อนอยู่

“ตอนนั้น... ทำไมเธอถึงย้ายบ้านหนีพี่ไป ทำไมถึงหายไปโดยไม่ยอมบอกพี่เลยสักคำ”

คำถามนั้นเปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงลงกลางใจของเจ้าขา ภาพในวันนั้น วันที่เขาพูดจาตัดรอนเธออย่างไร้เยื่อใยฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ คนตัวเล็กจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่เริ่มตีตื้นขึ้นมา

เธอเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วย้อนถามเขากลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

“แล้วถ้าเจ้าขาขอถามพี่ตามตรงบ้างล่ะคะ ว่าในเมื่อตอนนั้นพี่เป็นคนปฏิเสธเจ้าขาเอง พี่ผลักไสเจ้าขาด้วยคำพูดพวกนั้น แล้วตอนนี้ พี่จะมาตามตอแยเจ้าขาทำไม พี่จะตอบเจ้าขาได้ไหมคะ?”

คำถามที่สวนกลับมาอย่างตรงไปตรงมาทำเอาโซ่ถึงกับสะอึก เขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออก

เขาอยากจะบอกความจริงเหลือเกินว่าตอนนั้นมันมีปัญหาบางอย่างที่เขาไม่อยากดึงเธอลงมาลำบากด้วย แต่คำพูดพวกนั้นมันกลับจุกอยู่ที่คอ

เมื่อเห็นเขานิ่งเงียบไป เจ้าขาก็พรูลมหายใจออกมายาวๆ เธอหันหน้ากลับไปมองผืนน้ำกว้างที่มืดมิด

“เจ้าขาไม่ได้ย้ายบ้านหนีพี่หรอกนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่แฝงไปด้วยความเศร้า

“พ่อกับแม่มีแพลนจะย้ายบ้านเพราะต้องไปขยายธุรกิจที่อื่นอยู่แล้ว เรื่องนี้มันถูกกำหนดไว้แล้วต่างหากล่ะคะ”

โซ่เบิกตากว้างเล็กน้อย เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย

“แล้วพี่ไม่เคยสงสัยบ้างเหรอคะ” เจ้าขาหันกลับมามองหน้าเขา ดวงตากลมโตเริ่มมีหยาดน้ำใสๆเอ่อคลอ

“ว่าทำไมคนขี้ขลาดที่ไม่เคยมีความกล้าอย่างเจ้าขา ถึงได้กล้าเดินเอาดอกกุหลาบไปสารภาพรักกับพี่ในวันนั้น”

“...” โซ่ยืนนิ่งฟังสิ่งที่คนตัวเล็กกำลังระบายความในใจออกมา

“ก็เพราะเจ้าขารู้ไงคะ ว่าเจ้าขาจะต้องย้ายบ้านแล้ว เจ้าขากะจะบอกพี่หลังจากที่สารภาพรักเสร็จ กะจะบอกลาพี่เป็นคนสุดท้าย” น้ำเสียงหวานเริ่มสั่นพร่า หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงมาอาบแก้มเนียน

“แต่พี่ยังไม่ทันได้ฟังอะไรเลย พี่ก็ปฏิเสธเจ้าขาอย่างเลือดเย็น แล้วก็เดินหนีไปทันที พี่ทิ้งให้เจ้าขายืนร้องไห้กอดดอกกุหลาบโง่ๆอยู่ตรงนั้นคนเดียว พี่จะให้เจ้าขาเอาหน้าไปบอกลาพี่ได้ยังไงคะ”

ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ทำเอาหัวใจของโซ่กระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนเขารู้สึกปวดหนึบไปทั้งอก เขามองใบหน้าสวยที่เปื้อนน้ำตาด้วยความเจ็บปวดที่ไม่แพ้กัน

“เจ้าขา” โซ่เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและแหบพร่า เขาขยับเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นหมายจะเช็ดน้ำตาให้เธอ

“พี่... พี่ขอโทษ”

แต่เจ้าขากลับเบี่ยงหน้าหลบสัมผัสนั้น หญิงสาวยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งลวกๆก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามแสร้งฉีกยิ้มกว้างออกมา ทำเหมือนว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นแค่เรื่องขำขันที่เธอไม่ได้ใส่ใจอีกต่อไปแล้ว

“ช่างมันเถอะค่ะ” เธอบอกปัดเสียงใส ทั้งที่ดวงตายังคงแดงก่ำ

"ยังไงมันก็เป็นแค่เรื่องอดีต ตอนนั้นเจ้าขายังเด็ก คงคิดอะไรตื้นๆไปหน่อย พี่โซ่อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะคะ เจ้าขาลืมมันไปหมดแล้วล่ะค่ะ”

“แต่พี่ไม่เคยลืม” โซ่สวนขึ้นทันควัน แววตาของเขาจริงจังและแน่วแน่

“เรื่องวันนั้น พี่...”

แปะ แปะ ซ่า!

ยังไม่ทันที่โซ่จะได้อธิบายความจริง หรือพูดสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจออกมา หยาดน้ำฝนเม็ดใหญ่ก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าที่มืดมิด และเพียงไม่กี่วินาที มันก็เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาโดยไม่มีเค้าลางเตือนล่วงหน้า

“เฮ้ย! ฝนตก!”

โซ่อุทานเสียงหลง เขารีบยกมือหนาขึ้นบังฝนให้คนตัวเล็กตรงหน้าโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะตัดสินใจถอดเสื้อช็อปที่สวมทับอยู่ออกอย่างรวดเร็ว กางมันออกแล้วคลุมลงบนศีรษะของทั้งเขาและเธอเพื่อใช้เป็นร่มกำบังชั่วคราว

“มานี่! วิ่งไปหลบที่ศาลาตรงนู้นเร็ว!”

โซ่ตวัดท่อนแขนแกร่งโอบไหล่บางของเจ้าขา ดึงร่างเล็กให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างเพื่อไม่ให้เปียกฝน ก่อนจะพากันออกวิ่งฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำไปยังศาลาที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

ภายใต้เสื้อช็อปตัวเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของโซ่ลอยคลุ้งอยู่ใกล้จมูก เจ้าขารู้สึกได้ถึงไออุ่นจากแผงอกกว้างที่เบียดชิด หัวใจของเธอเต้นแรงและรัวเร็วจนแทบจะแข่งกับเสียงสายฝนที่ตกลงมา

เมื่อวิ่งมาถึงศาลาไม้ริมน้ำ ทั้งคู่ก็รีบเข้าไปหลบฝนด้านใน โซ่สะบัดเสื้อช็อปของตัวเองที่เปียกชื้นเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสำรวจคนตัวเล็ก

“เปียกตรงไหนหรือเปล่า?” เขาถามด้วยความเป็นห่วง

“ม... ไม่ค่ะ ไม่เปียกเท่าไหร่”

เจ้าขาตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามขยับตัวออกห่างจากร่างสูงเพื่อเว้นระยะห่าง

ความเงียบก่อตัวขึ้นอีกครั้งภายในศาลาเล็กๆมีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาและเสียงฟ้าร้องดังก้องอยู่ด้านนอก

บรรยากาศรอบตัวมันดูเป็นใจและบีบคั้นความรู้สึกจนเจ้าขาทำตัวไม่ถูก เธอแสร้งทำเป็นมองออกไปดูสายฝนเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองมา

“เจ้าขา”

เสียงทุ้มเอ่ยเรียกทำลายความเงียบ โซ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอ ระยะห่างที่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆทำให้ร่างบางเกร็งขึ้นมาทันที

“ถ้าพี่บอกว่า... เรื่องในวันนั้น พี่มีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้น เจ้าขาจะยอมฟังพี่ไหม?” โซ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังและเว้าวอน

เจ้าขาเม้มริมฝีปากแน่น มือบางกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่อยากรับฟังเหตุผลอะไรทั้งนั้น เพราะเธอกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนและกลับไปเจ็บปวดแบบเดิมอีก

“เจ้าขาไม่อยากฟังแล้วค่ะ” เธอตอบปฏิเสธเสียงแข็ง แต่สายตายังคงหลบหลีก ไม่ยอมหันไปมองหน้าเขา

โซ่พรูลมหายใจออกมาเบาๆ เขาตัดสินใจขยับก้าวมาหยุดยืนประจันหน้ากับคนตัวเล็ก มือหนาเชยคางมนขึ้นอย่างนุ่มนวล บังคับให้ดวงตากลมโตที่สั่นไหวต้องช้อนขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ

“มองตาพี่สิเจ้าขา”

โซ่เอ่ยเสียงพร่า แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ข้างใน

"ถ้าเก่งจริง... ก็พูดออกมาให้ชัดๆสิ ว่าเจ้าขาไม่รู้สึกอะไรกับพี่แล้ว ไม่อยากฟังอะไรจากพี่อีกแล้ว พูดสิครับ”

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจของเจ้าขาเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก สัมผัสอุ่นๆจากปลายนิ้วที่ปลายคาง และสายตาที่เต็มไปด้วยความดุดันผสมเว้าวอนของเขามันทำให้เธอสติแตก

เธอพยายามจะอ้าปากพูดคำว่าไม่รู้สึกออกไป แต่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันกลับต่อต้าน ริมฝีปากบางสั่นระริก ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

โซ่มองเห็นความลังเลในดวงตาคู่นั้น เขาขยับก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้นอีกนิด จนปลายเท้าของทั้งคู่แทบจะเกยกัน แผงอกกว้างเบียดชิดกับร่างเล็กจนเจ้าขาสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจเขา

“พูดไม่ออกใช่ไหมล่ะ” โซ่กระตุกยิ้มมุมปาก เสียงกระซิบของเขาชิดริมฝีปากของเธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ

“เพราะความจริงแล้ว เจ้าขาก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมไม่ต่างจากพี่

“อ๊ะ!”

ด้วยความตกใจและทำตัวไม่ถูก เจ้าขารีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกอย่างแรง เธอถอยไปด้านหลังจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับเสาของศาลา ใบหน้าสวยร้อนผ่าวจนแดงแจ๋ไปถึงใบหู

“ขะ... ขยับไปหน่อยสิคะ! มายืนเบียดกันทำไมเนี่ย อึดอัดจะตายอยู่แล้ว!” เธอโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอายพลางถลึงตาใส่เขา

โซ่เห็นปฏิกิริยาของคนฟอร์มจัด ก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างอารมณ์ดี เขายอมถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะหายใจให้เธอ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ยังไม่จางหายไปจากใบหน้าหล่อเหลา

“โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้” โซ่ยกมือสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้

ถึงแม้เจ้าขาจะพยายามผลักไสและทำเป็นรำคาญเขาแค่ไหน แต่สิ่งที่โซ่มองเห็นอย่างชัดเจนที่สุดเมื่อครู่นี้... คือสายตาของเธอ

สายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ความหวั่นไหว และความรักที่ยังคงซ่อนอยู่ลึกๆ

ยัังดื้อไม่เปลี่ยน... แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่มีเวลาให้เจ้าขาดื้ออีกทั้งชีวิตนั่นแหละ

เขาคิดในใจพลางมองคนตัวเล็กที่กำลังยืนหน้าแดงก่ำหลบตาเขาอยู่ด้วยความรู้สคกที่เปี่ยมล้นอยู่ในอก ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย