บทนำ

“ไอ้เกียร์ มึงจะรีบเดินไปไหนวะ เรียนตั้งสิบโมงนู่น”

เสียงบ่นพึมพำของซีนดังขึ้นท่ามกลางแสงแดดยามเช้าของมหาวิทยาลัย วันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรกของปีการศึกษา และพวกเขากำลังเริ่มต้นชีวิตในฐานะนักศึกษาคณะวิศวกรรมปี 3 อย่างเป็นทางการ

“เอ้า ไอ้ซีน มึงไม่รู้อะไร วันนี้วันแรกของพวกเฟรชชี่เว้ย” 

เกียร์หันมาทำตาโตใส่ ท่าทางกระตือรือร้นพลางจัดคอเสื้อช็อปสีเลือดหมูของตัวเองให้เข้าที่ 

“ตึกบริหารอยู่แค่นี้เอง เดินเตร่ดูสาวๆหน่อยเป็นไรไป ถือว่าเป็นการชาร์จพลังก่อนไปเจอวิชาอาจารย์สมชายไงมึง”

“ชาร์จพลังหรือไปหม้อเขา เอาดีๆ” 

พะพายหญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มเอ่ยขัดขึ้นพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เธออยู่ในชุดเสื้อช็อปแบบเดียวกันแต่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างคล่องแคล่ว 

“เบาได้เบาค่ะเพื่อนเกียร์ เด็กๆพึ่งเข้าปีหนึ่งกันมาใสๆ มึงอย่าเพิ่งไปทำหน้าหมาใส่เขาเลย เสียชื่อวิศวะหมด”

“โธ่ พาย คนอย่างกูเขาเรียกว่าอัธยาศัยดี มีไมตรีจิตกับรุ่นน้อง” 

เกียร์ยังคงเถียงข้างๆคูๆก่อนจะหันไปสะกิดคนที่เดินเงียบที่สุดในกลุ่ม 

“ใช่มั้ยไอ้โซ่ มึงดูดิ วันนี้ตึกบริหารสีสันสดใสชะมัด” โซ่มองตรงไปข้างหน้าโดยไม่ได้สนใจเสียงของเพื่อนสนิทเท่าไรนัก

“เลิกหม้อเถอะมึงน่ะ รำคาญไอ้สัส” โซ่เปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉย

“โห คำก็หม้อ สองคำก็หม้อ ใจคอพวกมึงจะไม่ให้กูเจริญหูเจริญตาเลยเหรอวะ” 

เกียร์แกล้งทำท่าเอามือกุมหัวใจอย่างเจ็บปวด แต่เท้าก็ยังคงก้าวเดินนำกลุ่มเพื่อนผ่านลานกว้างหน้าคณะบริหารที่กิจกรรมรับน้องใหม่พึ่งจะเริ่มต้นขึ้น

เสียงกลองสันทนาการและเสียงเชียร์ของรุ่นพี่คณะบริหารดังแว่วมาเป็นระยะ บริเวณนั้นเต็มไปด้วยเด็กปีหนึ่งที่ยืนรวมกลุ่มกันอยู่เต็มลาน

โซ่เดินตัดผ่านทางเดินฃกอย่างไม่คิดจะหันไปมอง ทว่าท่ามกลางเสียงจอแจและผู้คนนับร้อย สายตาคมกลับสะดุดที่มุมหนึ่งใกล้กับม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นหูกวาง

หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ

ร่างสูงหยุดชะงักฝีเท้าลงในทันที ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ภาพตรงหน้าทำให้ทุกอย่างรอบกายของเขาคล้ายจะหยุดหมุน

ที่ตรงนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษาพอดีตัว ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยเผยให้เห็นเรียวขาสวย ผมสีดำสนิทฃที่มีไฮไลท์สีแดงขับให้ใบหน้าสวยหวานนั้นดูโฉบเฉี่ยว และสะดุดตากว่าใครทั้งหมดในบริเวณนั้น

แต่สิ่งที่สะกดให้โซ่ไม่สามารถละสายตาไปได้เลย ไม่ใช่บุคลิกภายนอกของเธอ  แต่มันคือรอยยิ้ม

รอยยิ้มสดใสที่เธอกำลังส่งให้เพื่อน ยิ้มที่เหมือนโลกทั้งใบสว่างวาบขึ้นมาในพริบตา ยิ้มที่เขาเคยเห็นและฝังลึกอยู่ในความทรงจำมานาน

‘เจ้าขา...’

ชื่อนี้ดังสะท้อนขึ้นมาในอกของโซ่อย่างรุนแรง

“อ้าว ไอ้โซ่ หยุดเดินทำไมวะ” ซีนที่เดินตามมาเกือบชนหลังกว้างเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“มีอะไรเปล่าวะมึง มองอะไรอยู่” 

พะพายถามพลางมองตามสายตาของเพื่อน แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้คำตอบ ร่างสูงของโซ่ก็ก้าวเดินออกไปทันที แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การเดินผ่านไปธรรมดา

โซ่ก้าวขายาวๆตรงไปยังทิศทางของตึกบริหารอย่างรวดเร็วและมั่นคง แววตาสุขุมคู่นั้นไม่มีความลังเลอยู่เลยแม้แต่น้อย 

“เฮ้ย! ไอ้โซ่ มึงจะไปไหน ทางนี้มึง!” เกียร์ตะโกนเรียกตามหลังอย่างงงๆ 

“บอกให้กูเลิกหม้อ แต่มันเดินดิ่งเข้าหาตึกบริหารเองเลยเหรอวะนั่น?”

“เออ แปลก ปกติไอ้โซ่มันเคยสนใจใครที่ไหน” 

ซีนขมวดคิ้ว มองตามแผ่นหลังกว้างของเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนจะหลุดเข้าไปในโลกส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว

“ตามไปดูเถอะ ท่าทางมันแปลกๆ” พะพายบอกพร้อมกับออกเดินตามโซ่ไปติดๆ

ในเวลานี้โซ่ไม่ได้ยินเสียงเรียกของเพื่อน ไม่รับรู้ถึงสายตาของคนรอบข้างที่มองมาที่เขา ร่างสูงที่เดินฝ่าฝูงชนเข้าไปในดงเด็กบริหารกลายเป็นจุดสนใจในทันที แต่เขาสนใจเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

ภาพเด็กผู้หญิงตัวอ้วนกลมในวัย 3 ขวบที่ร้องไห้จ๋าเพราะทำไอศกรีมตกพื้น 

ภาพเด็กสาวมัธยมต้นที่ชอบเดินตามหลังเขาเจื้อยแจ้ว ภาพเด็กสาวม.ปลายที่มองเขาด้วยสายตาตัดพ้อในวันที่เธอสารภาพรักและภาพของเธอที่หายไปจากชีวิตเขาโดยไม่มีแม้แต่คำลา

ทุกความทรงจำมันไหลกลับเข้ามาจนอกข้างซ้ายสั่นระรัว

ระยะห่างลดลงเรื่อยๆจนกระทั่งโซ่ไปหยุดยืนอยู่ทางด้านหลังของหญิงเธอในระยะไม่ถึงสองก้าว อีกคนกำลังคุยกับเพื่อนสนิทของเธออย่างสนุกสนาน

“แจง เดี๋ยวเสร็จจากตรงนี้เราไปกินชานมไข่มุกตึกนู้นกันนะ เห็นรุ่นพี่บอกว่าอร่อยมาก” เสียงหวานใสที่คุ้นเคยในความทรงจำเอ่ยขึ้น

“ได้สิเจ้าขา แต่ตอนนี้แกยืนบังทางคนอื่นหรือเปล่าเนี่ย เหมือนมีคนมายืนข้างหลังเลย”

 แจงทักพลางมองข้ามไหล่ของเธอขึ้นมาด้วยสายตาตกตะลึงเมื่อเห็นผู้ชายร่างสูงหน้าตาหล่อเหลายืนนิ่งอยู่ข้างหลัง

หัวใจของโซ่เต้นรัวจนแทบทะลุออกมาจากอก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ริมฝีปากที่มักจะปิดสนิทอยู่เสมอนั้นขยับเอ่ยคำคำหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่ทว่าหนักแน่นและสั่นเครือในที

“เจ้าขา”

เสียงนั้นทำให้ร่างบางชะงักไปในทันที รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าสวยค่อยๆจางลง ไหล่บางสั่นไหวเล็กน้อยคล้ายกับไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

น้ำเสียงแบบนี้... น้ำเสียงทุ้มต่ำติดกวนนิดๆที่เธอไม่มีวันลืม

เจ้าขาค่อยๆหมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมที่กำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว โลกทั้งใบของเธอก็คล้ายกับหยุดเคลื่อนไหวไปในพริบตา

ผู้ชายตัวสูงใหญ่ในชุดช็อปวิศวะ เรือนผมสีดำอันเดอร์คัทมัลเล็ตมัดครึ่งหัว ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าวันวานอย่างขัดตา แต่แววตาคู่นั้น... แววตาที่คอยมองและปกป้องเธอมาตลอดตั้งแต่เด็กจนโต

"พี่โซ่” เจ้าขาเอ่ยชื่อเขาออกมาในลำคอแผ่วเบา

หยาดน้ำตาเม็ดใสค่อยๆเอ่อคลอขึ้นมาที่ตาคู่สวยอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกมากมายที่ถูกเก็บกดไว้ตลอดเวลาที่ห่างหายกันไปมันทะลักออกมาเพียงแค่ได้เห็นหน้าเขาอีกครั้ง

ความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งสองท่ามกลางเสียงของคนรอบข้าง โซ่มองลึกลงไปในดวงตาของเด็กสาวตรงหน้า แม้ภายนอกเธอจะดูโตขึ้น เปรี้ยวขึ้น จนแทบไม่เหลือคราบเด็กผู้หญิงคนเดิม แต่สายตาที่เธอมองเขานั้น มันยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

สายตาของ... เจ้าขา คนเดิมของเขา