- 1 - คิดถึงพี่ไหม?

“ปล่อยนะพี่โซ่! บอกให้ปล่อยไง!”

เสียงห้วนของเจ้าขาชวนให้คนฟังรู้สึกชาวูบ เธอพยายามออกแรงดึงข้อมือของตัวเองกลับ แต่ฝ่ามือหนาของคนตัวสูงกว่ากลับยิ่งบีบกระชับแน่นขึ้น

หลังจากความเงียบชวนอึดอัดที่ตึกบริหารสิ้นสุดลง เจ้าขาเลือกที่จะหมุนตัวเดินหนีออกมาทันทีอย่างไร้เหตุผล

 ขาเรียวก้าวสับไวๆหวังจะหลบไปให้พ้นจากสายตาคมคู่นั้น แต่เธอกลับลืมไปว่าช่วงขาของเขายาวกว่าเธอมากนัก 

โซ่เพียงแค่ก้าวเร็วๆไม่กี่ก้าวก็วิ่งตามมาทันและคว้าข้อมือเธอไว้ได้สำเร็จที่บริเวณทางเดินข้างตึก

“เจ้าขา คุยกันก่อนสิ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยฟังดูสุขุมนิ่งสนิท บัดนี้แฝงไปด้วยความเว้าวอนอย่างปิดไม่มิด โซ่จ้องมองคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เอ่อล้นจนแทบจะทะลักออกมา

เจ้าขาหยุดก้าวเดิน ทว่าเธอไม่ยอมหันกลับมาเผชิญหน้า

“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

“ทำไมจะไม่มีล่ะ” โซ่ขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว 

"หายไปตั้งสองปี ไม่คิดจะคุยกับพี่สักคำเลยเหรอ?”

คำถามนั้นทำให้เจ้าขาค่อยๆหันหน้ากลับมามองเขาตรงๆ ดวงตากลมโตคู่สวยที่บัดนี้แต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เฉี่ยวคมสบเข้ากับดวงตาของเขา

 วินาทีนั้น แววตาของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำเก่าๆ ความอบอุ่นในวันวาน และความโหยหาอันลึกซึ้งที่เธอซ่อนมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจมันฉายวูบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

เธอคิดถึงเขา คิดถึงอ้อมกอดนี้ คิดถึงผู้ชายคนนี้จนใจจะขาด

‘พี่เห็นเธอเป็นแค่น้องสาวข้างบ้านมาตลอด และมันไม่มีวันเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้’

ทว่า... ก่อนที่ความอ่อนแอจะเข้าครอบงำ ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นตอนม.ปลายก็ผุดขึ้นมาในหัว คำปฏิเสธที่แสนเย็นชา แววตาที่มองตรงมาอย่างไร้ความรู้สึกในวันนั้น 

ความเจ็บปวดในวันวานปลุกให้เจ้าขาได้สติ ใบหน้าสวยแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงและเย็นชาขึ้นมาทันที

สะบัด!

เธอรวบรวมแรงทั้งหมดสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรงจนหลุดออก

 โซ่มองมือตัวเองที่ว่างเปล่าด้วยความรู้สึกใจหายวาบ แต่เขาไม่ยอมแพ้ เขาขยับก้าวเข้าไปขวางหน้าเธอเอาไว้ทั้งตัวเพื่อรั้งไม่ให้เธอเดินหนีไปไหนได้อีก

“เจ้าขา พี่ขอโทษ” โซ่เอ่ยเสียงแผ่ว

“แต่พี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”

“...” เจ้าขาเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ตอบ แต่ยอมยืนนิ่งฟัง

“ทำไมตอนนั้นถึงย้ายบ้านหนีไป ทำไมไม่บอกพี่สักคำ”

ดวงตาของโซ่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและปวดร้าว ถ้าย้อนกลับไปในวันนั้น หลังจากที่เขาจำใจพูดคำร้ายกาจปฏิเสธเธอด้วยเหตุผลบางอย่าง

 โซ่กลับบ้านไปนอนร้องไห้แทบทั้งคืน แต่พอวันต่อมาเขากลับพบว่าบ้านข้างๆกำลังย้ายของออกไป เขาวิ่งตามรถเธอจนสุดแรง แต่ไม่ทัน

หลังจากนั้นเจ้าขาก็หานไป โทรศัพท์ของเธอติดต่อไม่ได้อีก ราวกับเธอจงใจลบตัวเองออกไปจากโลกของเขา เจ้าขาแค่นยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ดูประชดประชันตัวเองอย่างถึงที่สุด

“มันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอกค่ะ”

 เธอบอกปัดเสียงเรียบ  คำตอบนั้นทำให้โซ่ชะงักไปในทันที ใบหน้าหล่อรู้สึกชาขึ้นมา หัวใจกระตุกวูบราวกับถูกของแข็งกระแทกเข้าอย่างจัง

“ย้ายบ้าน หายไปจากชีวิตพี่ตั้งสองปีเนี่ยนะไม่สำคัญ?” โซ่ทวนคำด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น ขอบตาของเขาเริ่มร้อนผ่าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

"สำหรับเธอเรื่องของเรามันไม่มีความหมายเลยเหรอเจ้าขา”

เจ้าขาเลือกที่จะเงียบ เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไม่ยอมสบสายตาที่กำลังมองตัดพ้อเธออย่างรุนแรง เธอไม่อยากให้เขาเห็นว่าดวงตาของเธอในตอนนี้มันสั่นระริกและพร้อมจะมีน้ำตาไหลออกมาได้ทุกเมื่อ

เขาเห็นคนตัวเล็กเงียบใส่ ความโกรธในใจของโซ่ก็พลันมลายหายไป เหลือเพียงความกังวลและความกลัวว่าเธอจะเกลียดเขาไปแล้วจริงๆ

โซ่พรูลมหายใจออกมาสั้นๆ ก่อนจะลดน้ำเสียงลงจนอ่อนโยนเหมือนในอดีต

“โกรธพี่เหรอ?”

“ไม่ได้โกรธค่ะ” เจ้าขาตอบทันควัน โดยที่ยังคงมองไปทางอื่น

“ไม่โกรธแล้วทำไมไม่มองหน้าพี่ล่ะครับ” 

โซ่ถามพลางเอียงหน้าตามไปหวังจะสบตา แต่เจ้าขาก็ยังคงขยับหันหนี เขายกมือขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองเบาๆอย่างทำอะไรไม่ถูก 

"โอเค ไม่มองก็ไม่มอง”

ลมโชยอ่อนๆพัดผ่านทางเดิน นำพาเอากลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากตัวของเธอให้ลอยมาแตะจมูกโซ่ 

เขามองคนตัวเล็กตรงหน้าที่ดูโตขึ้น  แต่อาการหน้ามุ่ยเชิดหน้าหนีแบบนี้ มันคือเจ้าขาตัวแสบแสนขี้งอนคนเดิมไม่มีผิด

โซ่ลอบยิ้มออกมาบางๆ ความรู้สึกกดดันเมื่อครู่เริ่มคลายลง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยถามประโยคเบสิกที่เขาอยากรู้มากที่สุด

“สบายดีไหม?”

“ก็สบายดีค่ะ อย่างที่เห็น” เจ้าขาตอบเรียบๆ พลางก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเพื่อแสดงออกว่าเธอเริ่มจะรีบแล้ว

“แต่พี่ว่าดูไม่ค่อยสบายเท่าไรนะ” โซ่เริ่มแกล้งหยอด น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นติดกวนนิดๆตามนิสัยดิมที่เขาจะใช้เฉพาะกับคนสนิทเท่านั้น 

“ดูผอมลงหรือเปล่าเนี่ย เอวเล็กจึ๋งเดียว แถม ดูกวนประสาทขึ้นด้วยนะเราอ่ะ”

“พี่โซ่!” เจ้าขาหันขวับมามองค้อนตาเขียวใส่ทันที 

“นี่ปากเหรอ”

“อ้าว หันมามองหน้ากันได้แล้วเหรอ”

 โซ่หัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาวาวอย่างชอบใจที่สามารถจุดชนวนอารมณ์ของคนตัวเล็กได้สำเร็จ เขาขยับเข้าไปใกล้ระยะเผาขน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกะล่อนและขี้เล่นที่เจ้าขาไม่เคยได้ยินมาก่อน 

"แล้วคิดถึงพี่ไหม?”

คำถามตรงๆแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาเจ้าขาเบิกตาโต หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นมา ใบหน้าสวยร้อนผ่าวจนคิดว่ามันต้องขึ้นสีแดงแน่ๆ เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจและผสมปนเปไปด้วยความสับสน

เขาเป็นบ้าอะไรไปแล้ว?

ตอนม.ปลายปฏิเสธเธออย่างเยือกเย็นราวกับคนไร้หัวใจ แต่พอมาวันนี้กลับมาทำหน้าทะเล้นใส่ แถมยังถามคำถามหน้าตายแบบนี้อีก

“ไม่คิดถึงค่ะ! ไม่เคยคิดถึงเลยสักวันเดียว!” เจ้าขาตอบกระแทกเสียงใส่ด้วยความโมโห

“จริงเหรอ...” 

โซ่ลากเสียงยาว แววตาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนลงและจริงจังขึ้นมาในพริบตา เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสวยก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาโลกทั้งใบของเจ้าขาแทบหยุดหมุน 

“แต่พี่คิดถึงเธอนะ คิดถึงมากๆเลยด้วย”

“อึก”

เจ้าขาถึงกับอึกอัก คำพูดร้ายกาจที่เตรียมจะสวนกลับไปถูกกลืนลงคอจนหมดสิ้น หัวใจของเธอทำงานหนักเกินไปแล้วในเช้าวันนี้ 

ใบหน้าสวยร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด เธอพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความใจแข็งที่เหลืออยู่แสร้งทำเป็นถลึงตาใส่เขา

“ไร้สาระ! เลิกพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว” เจ้าขาเหวใส่เสียงดังกลบเกลื่อน

“หนู เอ๊ย! เจ้าขาต้องไปเรียนแล้ว ขอตัวค่ะ!”

สรรพนามเก่าที่เกือบหลุดออกมาทำเอาเจ้าขารีบตะครุบปากตัวเอง ก่อนที่ร่างเล็กจะรีบวิ่งจู๊ดผ่านร่างสูงของโซ่ไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าถ้าอยู่ต่ออีกแม้เพียงวินาทีเดียว กำแพงความเย็นชาที่เธออุตส่าห์สร้างมาตลอดสองปีจะพังทลายลงเพราะคำว่าคิดถึงของเขา

โซ่ไม่ได้วิ่งตามไปอีก เขาเพียงแค่หมุนตัวกลับมามองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งลิ่วๆเข้าตึกบริหารไปด้วยรอยยิ้มกว้างที่มุมปาก มือหนายกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองพลางหัวเราะเบาๆในลำคอ

โตขึ้นงั้นหรอ... ก็แค่เด็กดื้ออัพเกรดสไตล์การแต่งตัวล่ะวะ

“แหมๆๆ ไอ้โซ่ ลายพึ่งงอกหรือไงวะ เดินดิ่งมาหาเด็กปีหนึ่งไม่พอ มีการวิ่งตามมาจับมือถือแขนเขาอีกแน่ะ”

เสียงกวนประสาทของเกียร์ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับร่างของเพื่อนสนิทอีกสองคนที่เดินตามมาทันพอดี ทุกคนทันเห็นเหตุการณ์ตอนที่โซ่ยืนคุยกับเด็กสาวคนเมื่อครู่นี้

“นั่นดิโซ่ กูตกใจหมด อยู่ดีๆมึงก็เดินลิ่วมาเลย”  พะพายเอ่ยพลางทำตาโต ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเพื่อนสาวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ 

“ร้อยวันพันปีเห็นมึงทำหน้านิ่งสาวๆคณะไหนมาจีบก็ปฏิเสธหน้าตาย แต่นี่อะไร ไปยืนส่งสายตาหวานใส่เด็กบริหารเฉยเลย แปลกว่ะ ปกติเห็นมึงไม่เคยสนใจใครเลยแท้ๆ”

โซ่หันกลับมามองกลุ่มเพื่อน ใบหน้าหล่อกลับคืนสู่ความสุขุมนิ่งสนิทตามเดิมอย่างรวดเร็วราวกับสลับสวิตช์ มีเพียงแววตาเท่านั้นที่ยังคงมีประกายความยินดีหลงเหลืออยู่เล็กน้อย

“ไม่มีอะไร” โซ่ตอบสั้นๆ 

“ไม่มีอะไรบ้านมึงดิ สายตาเมื่อกี้ของมึงอ่ะ” ซีนที่ยืนกอดอกนิ่งๆอยู่ข้างเกียร์เอ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงทุ้มเรียบของซีนดูจริงจังขึ้นมาทันที 

“ดูจากแววตามึงเมื่อกี้ ไม่น่าใช่แค่ชอบป่ะวะ?”

คำพูดของซีนทำให้เกียร์และพะพายหันไปมองหน้ากันอย่างเห็นด้วย เพราะพวกเขารู้จักโซ่มานาน 

ตอนที่โซ่มองเด็กผู้หญิงคนเมื่อครู่ มันไม่ใช่สายตาของคนคึกคะนองที่อยากจะเข้าไปจีบหรือเข้าไปหม้อแบบที่เกียร์ชอบทำ แต่มันคือสายตาของคนที่เจอสิ่งล้ำค่าที่เคยทำหล่นหายไป

โซ่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองตรงไปยังซีนก่อนจะขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มกวนๆ

“หึ สมกับที่มึงเคยมีแฟนเก่าเนอะไอ้ซีน โดนทิ้งบ่อยจนเชี่ยวชาญเรื่องแววตาชาวบ้านเขาเลยเหรอวะ” โซ่ได้ทีจี้จุด

“อ้าว ไอ้สัสโซ่ กูอุตส่าห์วิเคราะห์ให้สาระ มึงมาจี้จุดกูทำไมเนี่ย” ซีนด่ากลับทันควันพลางชี้หน้าเพื่อนขำๆ ขณะที่เกียร์และพะพายพากันหัวเราะร่า

“ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้าไอ้ซีน โดนหมัดฮุกเข้าไปถึงกับจุก” เกียร์ขำกลิ้ง ฃก่อนจะรีบขยับเข้าไปกอดคอโซ่แล้วทำหน้าจริงจัง 

"แต่สรุปคือใครกูอยากรู้จริงๆนะเนี่ย น้องคนนั้นน่ะ  เด็กปีหนึ่งคณะบริหารใช่ไหมวะ มึงไปรู้จักเขาตอนไหน?”

โซ่นิ่งไปเล็กน้อย สายตาคมทอดมองกลับไปยังตึกบริหารที่ร่างบางของเจ้าขาเพิ่งจะหายลับเข้าไป เขายกมือขึ้นปัดแขนของเกียร์ออกจากไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก

“พวกมึงไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าเป็นใคร” 

โซ่เอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและหนักแน่นอย่างที่เพื่อนๆไม่เคยได้ยินมาก่อน

“เอ้า มีความลับกับเพื่อนกับฝูงอีก” เกียร์เบ้ปาก

โซ่ไม่ได้สนใจเสียงบ่นของเกียร์ เขาสูดลมหายใจเข้า แววตาสุขุมประกายความมุ่งมั่นอันแรงกล้าขึ้นมาจนเพื่อนทั้งสามคนถึงกับสัมผัสได้ถึงความจริงจัง

“แต่แค่รู้เอาไว้...” โซ่เว้นจังหวะ พลางกำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อช็อป 

“ว่าหลังจากวันนี้ กูจะไม่ยอมเสียน้องเขาไปอีกก็พอ”

ประโยคสั้นๆทำเอาเกียร์ ซีน และพะพายถึงกับเงียบกริบไปพร้อมกัน พวกเขารู้ดีว่าคนอย่างโซ่เป็นคนพูดน้อย แต่ถ้าได้พูดคำไหนออกมาแล้ว เขาคนนี้จะทำมันให้สำเร็จด้วยชีวิต

“โอ้โห... มาทรงนี้ กูว่าเตรียมตัดชุดงานแต่งรอเลยดีไหมเพื่อน” เกียร์แกล้งทำลายความเงียบด้วยเสียงหัวเราะ

“ไปเรียนได้แล้วมึง น่ารำคาญ สายแล้วเนี่ย” 

โซ่ตัดบทพลางออกเดินนำหน้ากลุ่มเพื่อนตรงไปยังตึกวิศวกรรมตามเดิม

ทว่าในทุกย่างก้าวที่เดินไป ใบหน้าสวยของเจ้าขาและสัมผัสนุ่มนิ่มที่ข้อมือของเธอยังคงติดแน่นอยู่ในความรู้สึกของเขาไม่จางหาย

สองปีที่พี่ปล่อยเธอไป มันมากเกินพอแล้วเจ้าขา ต่อจากนี้เตรียมตัวรับมือพี่ชายคนนี้ให้ดีก็แล้ว

ตึกบริหาร

“เจ้าขา! แกวิ่งหนีอะไรมาเนี่ย ฃ!”

เสียงของแจงเพื่อนเธอทักขึ้นทันทีที่เห็นร่างเล็กของเจ้าขาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องโถงชั้นล่างของตึกเรียน 

เจ้าขาวิ่งมาหยุดยืนพิงเสาปูน ต้นขาเรียวสั่นเทาเล็กน้อย มือบางยกขึ้นกุมอกข้างซ้ายที่หัวใจยังคงเต้นระรัวเป็นกลองรบ

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไร” เจ้าขาตอบเสียงกระสับกระส่าย พลางใช้มือพัดใบหน้าตัวเองที่ยั้งคงร้อนผ่าว

“ไม่มีอะไรได้ไง หน้าแดงลามไปถึงหูแล้วแกน่ะ” แจงขมวดคิ้วจับผิด 

“แล้วเมื่อกี้หนุ่มวิศวะตัวสูงๆ หล่อๆ คนนั้นที่เดินตามแกไป เขาทำอะไรแกหรือเปล่า? ฉันเห็นเขาจับมือแกด้วยนะ”

“ไม่มีอะไรจริงๆแก แค่... แค่คนรู้จักเก่าเฉยๆ” 

เจ้าขาพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่ในหัวสมองของเธอยังคงมีแต่ประโยคบอกคิดถึงของโซ่ดังสะท้อนไปมาไม่หยุดหย่อน

‘แต่พี่คิดถึงเธอนะ คิดถึงมากๆเลยด้วย’

“คนรู้จักเก่าเหรอ? แต่สายตาพี่เขาตอนมองแกนี่เหมือนจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวเลยนะเจ้าขา หล่อมากเลยอ่ะ ทรงอย่างแบด ทรงแด๊ดดี้สุดๆ เสื้อช็อปก็เท่ ผมมัลเล็ตมัดครึ่งหัวคือกร้าวใจ ดาเมจทำลายล้างมาก!” แจงยังคงเพ้อไม่เลิก

“พอเลยยัยแจง เลิกพูดถึงเขาได้แล้ว ไปเตรียมตัวเข้าคลาสเหอะ” เจ้าขาตัดบทพลางเดินนำเข้าไปในลิฟต์เพื่อหนีการซักไซ้ของเพื่อน

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มร่างโปร่งอีกคนหนึ่งในชุดนักศึกษาเรียบร้อยระเบียบจัดก็เดินเข้ามาสมทบ เขาคือนนท์ เพื่อนอีกคนในกลุ่มของเจ้าขา

“มีอะไรกันเหรอเจ้าขา แจง ทำไมทำหน้าเครียดกันจัง” 

นนท์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพและแฝงไปด้วยความห่วงใย ดวงตาของนนท์ที่มองตรงมายังเจ้าขานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกพิเศษที่ซ่อนอยู่

“ไม่มีอะไรหรอกนนท์ แจงมันก็เพ้อเจ้อไปเรื่อยป่ะ” เจ้าขาส่งยิ้มบางๆให้นนท์เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ

“อ๋อ อือ ถ้ามีอะไรให้เราช่วยบอกได้เลยนะเจ้าขา” 

นนท์ยิ้มรับ แต่ในใจแอบลอบสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของคนที่เขาแอบรัก 

แววตาของเจ้าขาในตอนนี้... มันดูสับสนและว้าวุ่นใจในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนนับตั้งแต่รู้จักกันมา

เจ้าขาพยักหน้ารับคำของนนท์ ก่อนจะหันหน้าเข้าหาประตูลิฟต์ มือบางยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ 

พี่โซ่คนบ้า... กลับมาทำไมตอนที่เจ้ากำลังจะลืมพี่ได้อยู่แล้วนะ  เธอตัดพ้อในใจพลางถอนหายใจยาว