ตอนที่ 18 ข้อตกลง

มุกดานั่งพิงโซฟามองหน้าจอโทรศัพท์ส่งข้อความโต้ตอบกับเพื่อน ๆ ในที่ทำงานมือเป็นระวิงกับการลาออกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยของเธอ ข้าง ๆ คือภูวภัสที่ตาจับจ้องอยู่กับหน้าจอทีวีแบบไม่กะพริบกับการ์ตูนเรื่องโปรดตรงหน้า

“เธอมีเวลาพักหนึ่งอาทิตย์ก่อนเตรียมตัวย้ายไปอยู่ที่บ้าน”

คำพูดจากภูวดลที่เอ่ยขึ้นหลังจากนั่งลงข้างลูกที่โซฟาเดียวกัน

“อะไรนะคะ…ย้ายไปอยู่บ้านคุณ?” ใบหน้าสวยตอนนนี้คิ้วย่นผูกกันเป็นปมแล้วจากคำพูดของเขา

“ใช่”

“ฉันไม่ไปค่ะ”

“เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองเพราะฉันเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้เธอ”

“ฮะ…” มุกดาอ้าปากค้างหน้าเหวอคิ้วยังย่นอยู่อย่างนั้น

“แต่มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงนี่คะคุณไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ซะหน่อย”

“นั่นมันเงื่อนไขของเธอ ส่วนเงื่อนไขของฉัน ฉันยังไม่ได้พูดเลย”

“นี่มันขี้โกงชัด ๆ” เธอเริ่มฉุนกับท่าทีที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวของอีกฝ่าย

“เงื่อนไขฉันมีแค่สองข้อเท่านั้นเองคุณไม่ได้พูดเงื่อนไขของคุณก็ถือจบตามนั้น พอมาวันนี้จะมาบอกว่ามีเงื่อนไขอื่นอีกแบบนี้มันไม่แฟร์มั้งคะ”

 “เงื่อนไขของเธอมีสองข้อ งั้นฉันก็ขอสองข้อก็แล้วกันจะได้แฟร์ ๆ”

“พูดมาค่ะ” เบือนหน้าออกไปทางอื่นพร้อมถอนหายใจทิ้ง

“ข้อหนึ่งเธอจะต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านดูแลฉันกับลูก” หันขวับมองผู้พูดทันทียังไม่ทันจะอ้าปากโต้เถียงเขาก็ยกมือขึ้นห้ามเธอก่อน และพูดต่อ

“ข้อสองในระหว่างที่อยู่กับฉันเธอห้ามคบกับผู้ชายคนไหน ฉันขี้เกียจตอบคำถามคนอื่น ถือเป็นการให้เกียรติตำแหน่งพ่อและแม่ของภูก็แล้วกัน”

ให้ตายเถอะมีห้ามเรื่องส่วนตัวด้วย

“ขยายความข้อหนึ่งด้วยค่ะ ดูแลลูกฉันเข้าใจ”

“แต่ดูแลคุณ…คือยังไง?” ประโยคหลังกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ พร้อมถอนหายใจและหลบตา

“ก็ไม่มีอะไร…ดูแลเรื่องทั่วไป เสื้อผ้า อาหารการกินอยู่…แค่นั้นเอง”

“หรือเธอคิดว่าต้องทำอะไร?” ส่งงานสายตาเจ้าเล่ห์กวนประสาทอย่างคนที่ถือแต้มเหนือกว่า

“แต่ถ้าเธอลำบากใจจะกลับไปขอใบลาออกคืนก็ได้นะ”

“ส่วนเงินเดือนล่วงหน้าที่จ่ายให้เธอก่อน เธอต้องจ่ายทบคืนให้ฉันเป็นสองเท่า”

“….”

รอบนี้เธอคงเสียรู้เขาไปเแล้วจริง ๆ

ภูวดลที่ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

“อีกอย่างถ้าย้ายไปอยู่ที่บ้านเธอก็จะเหนื่อยน้อยลงเพราะมีขนุนคอยช่วย” ไม่อยากให้เธอต้องกังวลอย่างน้อยกับขนุนก็คนคุ้นเคยกัน

“ที่บ้านก็ไม่มีคนอื่น คนขับรถเขาก็ไม่ได้มายุ่มย่ามกับเธออยู่แล้ว”

“หรือถ้าอยากได้แม่บ้านเพิ่มฉันจะให้คนหาให้”

“ไม่ต้องค่ะแค่ขนุนคนเดียวก็พอแล้ว” พูดเสียงอ่อนอย่างเหนื่อยใจ

หลังจากไปส่งลูกที่โรงเรียนในวันเปิดเทอมวันแรกที่ค่อนข้างวุ่นวาย ถึงแม้จะเป็นเพียงการเลื่อนชั้นขึ้นอนุบาลสามก็เถอะ เธอนัดเจอกับขนุนที่สวนสาธารณะใกล้บ้านของภูวดลเพื่อให้สะดวกในการเดินทางของขนุน

          รู้สึกหวั่นในใจลึก ๆ ที่นัดขนุนออกมาพบในวันนี้ก่อนที่เธอจะย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านของภูวดลตามข้อตกลง ขนุนควรได้รู้ความจริงเสียก่อน หากรู้ในที่เธอย้ายเข้าคงเสียความรู้สึกไม่ใช่น้อย ภาพในความทรงจำครั้งก่อนย้อนกลับเข้ามาให้คิด

ในวันที่เธอไปตรวจครรภ์ก่อนถึงกำหนดคลอดที่โรงพยาบาลและบังเอิญเจอกับขนุนที่เป็นไข้และมาตรวจเช่นเดียวกัน ดูเธอตื่นเต้นมากที่เห็นมุกดาท้องโตใกล้คลอด

“มุกตั้งท้องเมื่อไหร่ไม่เห็นเล่าให้ฟังบ้างเลย” ดึงมือเพื่อนเข้ามากุมด้วยความตื่นเต้น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นขนุนก็ยังเหมือนเดิมมองเห็นแต่สิ่งดี ๆ อยู่เสมอ

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย ซาวด์หรือยัง?”

“ผู้ชาย”

“ว้าว…ดีใจด้วยนะมุก”

“แล้วแฟนเธออยู่ไหนไม่เห็นแนะนำให้รู้จักบ้างเลย”

“….”

“มุกมาคนเดียว…มุก…ไม่มีแฟนน่ะ” รอยยิ้มของขนุนค่อย ๆ หุบลง

“เอ่อ…ฉันขอโทษนะ…ฉันไม่รู้น่ะ” มุกดาแค่ยิ้มเท่านั้น

สองสาวที่ออกไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน มุกดาที่บอกแค่เพียงว่าพ่อของเด็กไม่รู้ว่าเธอตั้งท้องและเธอก็ไม่คิดจะบอกเขาเพราะเลี้ยงลูกเองได้ ขนุนที่มีแต่ให้กำลังใจเท่านั้นและไม่เคยถามถึงผู้ชายคนนั้นเลย

จนกระทั่งเธอคลอดก็ยังไม่กล้าให้ขนุนเจอหน้าลูกเพียงเพราะคิดไปเองว่ากลัวขนุนจะรู้ความจริงเพราะเด็กหน้าตาคล้ายพ่อมาก พาลคิดไปไกลว่าพ่อเด็กจะรู้ และยังรู้สึกผิดในความขี้ขลาดของตัวเองมาตลอดที่ไม่กล้าบอกความจริงข้อนี้ทั้งที่รู้ว่าขนุนเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอคนหนึ่ง

มุกดานั่งรอขนุนที่ม้านั่งในสวนสาธารณะใต้ต้นไม้ใหญ่ สายลมพัดเอื่อย ๆ ปะทะใบหน้าสวยให้ความรู้สึกผ่อนคลาย พลันภาพเก่า ๆ ในวันวานก็หวนกลับมาให้คิดในหัวไปเรื่อย ทอดสายตาไปตามถนนคดเคี้ยวเล็ก ๆ สำหรับนักเดินและนักวิ่งออกกำลังกายที่ยังมีอยู่ประปรายบ้างในช่วงสาย มองเห็นขนุนที่ขับมอเตอร์ไซค์คันเดิมที่คุ้นตาตรงเข้ามาแต่ไกล

“ไม่เจอกันนานสวยขึ้นมากเลยนะมุก” ทักทายด้วยรอยยิ้มหลังจากจอดรถและเดินมานั่งข้างๆ มุกดายื่นแก้วกาแฟที่ซื้อมาฝากส่งให้พร้อมกับถุงขนมที่จำได้ขึ้นใจว่าเป็นของโปรดของขนุน

“ขอบใจจ้ะ”

หลังจากออกจากบ้านอัครเทพไปครั้งนี้เป็นการเจอหน้าครั้งที่สองของทั้งคู่  ก่อนหน้านั้นมีเพียงการส่งข้อความพูดคุยทักทายกันเท่านั้น เพราะหลังจากคลอดเวลาว่างก็น้อยเต็มที

“สบายดีนะขนุน?”

“สบายดี แล้วมุกล่ะเป็นไงบ้าง?”

“สบายดี”

สองสาวพูดคุยสารทุกข์สุกดิบมากมายเรื่องราวเล่าสู่กันฟัง ขนุนเหมือนได้ย้อนเวลาได้กลับไปเจอคู่หูที่สามารถพูดคุยได้ทุกเรื่อง ในใจของเธอนั้นมุกดาคือครอบครัวคนเดียวที่เธอมีถึงแม้จะไม่ได้พูดไปแต่เธอก็ทำให้รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ

“นึกว่าจะไม่ได้เจอหน้ากันซะแล้ว” ขนุนที่พูดไปยิ้มไป

“ต่อไปก็จะได้เจอกันทุกวัน”

“หมายความว่าไง?”

“มุกจะกลับมาอยู่ที่บ้านกับขนุนไง”

“มาจริงก็ดีสิ” ขนุนที่ยังยิ้มอยู่และคิดว่ามุกดาแค่พูดเล่นเท่านั้น

“จำได้ไหมที่มุกเคยบอก…เรื่องลูก…ว่าพ่อเขาไม่รู้ว่ามุกท้อง”

ขนุนที่มองหน้ามุกดาและรอยยิ้มค่อย ๆ จางลง

“จำได้สิ”

“ตอนนี้เขารู้แล้ว”

“เหรอ…ก็ดีสิ…แล้ว…เขาโอเคหรือเปล่า?” ถามเพราะสีหน้าของเพื่อนเหมือนจะไม่ค่อยสู้ดีนัก

“เขาโอเคกับลูกมากดูแลทุกอย่าง และจะให้มุกย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้าน ในฐานะแม่ของลูกน่ะ”

สองสายตามองกันนิ่ง ถึงจะเป็นคนซื่อแต่ขนุนไม่ใช่คนโง่ เธอจับต้นชนปลายตามคำพูดของเพื่อนสาวทันที

“เดี๋ยวนะ” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนของคนฟัง

“คุณดลเป็นพ่อของลูกมุก” มุกดาอธิบายในสิ่งที่เธอสงสัย

“….”

“ขอโทษนะที่วันนั้นมุกไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับขนุน” สายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดย้อนหลัง แต่มันทำอะไรไม่ได้แล้ว

ขนุนนิ่งไปชั่วขณะก่อนเรียกสติตัวเองกลับมา

“ขอโทษทำไมเธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

ยิ้มและจับมือมุกดาบีบเบา ๆ แล้วเรื่องราวเมื่อห้าปีก่อนก็ถูกถ่ายทอดให้ขนุนได้รับรู้

“เธอคงลำบากน่าดูเลยใช่ไหม?” พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมน้ำในตาที่คลอหน่วยแล้ว

“ถ้าเธอบอกฉัน อย่างน้อยฉันอาจจะช่วยแบ่งเบาเธอได้บ้างสักนิดก็ยังดี”

สองร่างซึมซับความรู้สึกของกันและกันผ่านทางอ้อมกอด เมื่อห้าปีที่แล้วเป็นการกอดเพื่อจากลา แต่วันนี้คืออ้อมกอดแห่งความรู้สึกอิ่มเอมและดีใจที่ต้องได้กลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้ง

เจ้าหน้าที่ออกแบบและตกแต่งห้องสาละวนเดินขึ้นเดินลงอยู่ทั้งวันกับการขนเฟอร์นิเจอร์เข้าบ้าน โดยมีเจ้าของบ้านยืนคุมอยู่ไม่ห่างเหมือนเป็นงานใหญ่ระดับประเทศ หรือไม่ก็อาจจะสำคัญมากกว่านั้นเสียอีก

เพราะนี่คือการแต่งห้องรอลูกและแม่ของลูกที่จะเข้ามาอยู่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ทันทีที่รถยนต์ผ่านเข้ามาในรั้วบ้านอัครเทพและจอดสนิท ขนุนที่รอคอยการย้ายเข้ามาอยู่ของ “คุณผู้หญิงของบ้าน” ในความรู้สึกของเธอ วิ่งออกไปรับอย่างตื่นเต้นและยืนรออยู่ข้างรถ

มุกดาเดินลงจากรถมองเข้าไปด้านในด้วยความรู้สึกหลากหลาย นี่คือสถานที่ที่เธอเคยได้มาอาศัยในใบบุญของคุณท่านมาก่อน สุดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอดและผ่อนออกอย่างยืดยาว กับการกลับเข้ามาอยู่ใหม่อีกครั้งในฐานะแม่ของลูก

“มาแล้วเหรอคะคุณมุก?”

ขนุนที่หยิบเอาคำพูดของภูวดลที่บอกกับเธอในวันนั้น

“คุณมุกจะย้ายมาอยู่ที่บ้านกับตาภูอาทิตย์หน้าเธอคงเหนื่อยหน่อยนะ” และเธอก็เรียกตามเจ้านาย

“คุณเคินอะไรกันขนุนเรียกเหมือนเดิมเถอะ”

“ไม่ได้หรอกค่ะเดี๋ยวคุณดลไล่ออกทำไง”

รอยยิ้มยังเจืออยู่ทั่วใบหน้าของผู้พูด เธอขนกระเป๋าและของใช้ส่วนตัวของมุกดาเดินขึ้นชั้นบน โดยมีเจ้าของกระเป๋าหอบหิ้วสัมภาระอื่น ๆ ตามขึ้นไปด้วยใช้เวลาจัดเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ให้เข้าที่เข้าทางในเวลาเพียงไม่นานเพราะทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ค่อนข้างลงตัวอยู่แล้ว และมีเวลาได้พักผ่อนระหว่างที่รอไปรับลูกที่โรงเรียนในตอนเย็น

ภูวดลไปทำงานตามปกติในวันที่หญิงสาวย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน การปล่อยให้เธอได้อยู่ตามลำพังน่าจะทำให้เธอผ่อนคลายมากขึ้นในความคิดของเขา และหลังเลิกงานคุณพ่อก็แวะไปรับลูกที่โรงเรียนแทนเธอ ไม่ลืมส่งข้อความมาบอกและให้เตรียมอาหารไว้สำหรับต้อนรับการย้ายเข้าบ้านของเจ้าตัวเล็กด้วย

ทันทีที่รถจอดหน้าบ้านภูวดลเปิดประตูรถอ้าค้างไว้ให้คนตัวเล็กที่ยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ตรงหน้าและมองไปรอบบริเวณอย่างสำรวจก่อนลงจากรถ

“ยินดีต้อนรับการกลับมาอยู่บ้านเราครับ” ผู้เป็นพ่อค้ำมือค้างอยู่ที่ประตูรถส่งยิ้มให้เจ้าตัวเล็ก

“ที่นี่บ้านเราเหรอครับพ่อดล?”

“ใช่แล้วครับบ้านเรา”

“เข้าบ้านกันแม่รออยู่ข้างใน”

จูงมือเล็ก ๆ เดินเข้าในบ้านสายตาของเด็กน้อยยังคงมองเหลียวหลังเก็บรายละเอียดจุดนั้นจุดนี้ด้วยความสนใจ

มุกดาที่ได้ยินเสียงรถจอดหน้าบ้านวางมือจากการเตรียมอาหารในครัวกับขนุนเดินออกมาตามเสียงสดใสที่เธอคุ้นเคย

“นักเรียนกลับมาแล้วเหรอคะ?”

“แม่ครับ” ภูวภัสปล่อยมือพ่อวิ่งไปจับมือแม่แทน

“พ่อดลบอกว่าที่นี่บ้านเรา” แหงนหน้ามองแม่ เธอแค่ส่งยิ้มให้ลูกเท่านั้น

“ขึ้นไปดูห้องนอนภูกันไหม?” ภูวดลเอ่ยปากชวน

“แม่มุกไปด้วยกันนะครับ”

“แม่ทำกับข้าวยังไม่เสร็จเลยค่ะภูไปดูเถอะ”

“โอโห….”

เจ้าตัวเล็กที่ตาโตเท่าไข่ห่านทันทีที่เปิดห้องนอนเข้าไปเห็นลายการ์ตูนตัวโปรดบนที่นอน ผ้าห่ม หมอน วิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าบิ้วอินก็ลายเดียวกัน ชุดนอนที่พับอยู่ในตู้ก็ด้วย พร้อมเสียงหัวเราะสดใสตามมา

“เท่ชะมัด”

ทุกอย่างถูกใจลูกแต่ผู้เป็นพ่อที่คิ้วขมวดทันทีเพราะสะดุดกับเสื้อผ้าของแม่ที่แขวนอยู่ข้างกัน

ขนุนนี่ช่างไม่รู้เรื่องอะไรเอาเสียเลยที่นี่มันห้องของภูวภัส เอาเสื้อผ้าของมุกดามาไว้ในนี้ทำไม พลอยทำให้ความหงุดหงิดเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาทันที