ตอนที่ 17 หอบลูกตาม

มุกดาจัดเตรียมเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าใบเล็กสำหรับค้างคืนต่างจังหวัดในงานสัมมนาที่ต้องเดินทางไปในวันพรุ่งนี้

“เธอไปยังไง?” เขาเอ่ยถามหลังจากเธอนั่งลงที่โซฟาข้างลูกที่ห้องนั่งเล่น ภูวภัสนอนดูการ์ตูนที่หน้าทีวีอย่างใจจดจ่อโดยไม่สนใจพ่อกับแม่

“พรุ่งนี้ผู้จัดการมารับค่ะ”

“ไปกันกี่คน?”

“หลายคน”

“กลับวันไหน?”

“มะรืน…ฉันบอกคุณไปแล้วนี่คะ?” เขาคงกังวลที่ต้องเลี้ยงลูกตามลำพัง

“กี่โมง?”

“ยังไม่รู้เลยค่ะ น่าจะเย็นๆ”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” เอียงหน้ามองคนถามย่นคิ้วรอฟังคำตอบ

“คุณอยู่กับลูกได้แน่นะคะ?”

“ได้อยู่แล้ว” เขาตอบแบบชิว ๆ ใบหน้าเรียบเฉย

“ฉันบอกยายดวงใจไว้แล้วค่ะ ถ้าคุณมีงานด่วนหรือมีธุระก็ฝากภูไว้กับยายได้”

“อือ…” พยักหน้ารับรู้

“ถ้าเธออยากกลับก่อนก็โทรมาบอกเดี๋ยวให้คนไปรับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็ต้องกลับรถบริษัทอยู่แล้ว” ชำเลืองมองคนที่นั่งข้าง ๆ กับท่าทีแปลก ๆ ของเขา

เสียงรถยนต์วิ่งมาจอดหน้าบ้าน มุกดาที่เตรียมกระเป๋าไว้รออยู่แล้วที่ห้องนั่งเล่น เดินไปแง้มผ้าม่านหน้าต่างดูเมื่อเห็นว่าเป็นรถของผู้จัดการที่มารับก็เรียกหาเจ้าตัวเล็กทันที

“ภู…แม่จะไปแล้วนะครับ” พร้อมกับร่างสองพ่อลูกที่เดินออกมาจากในครัว เธออ้าแขนออกขออ้อมกอดจากลูกพร้อมกับนั่งยอง ๆ ลงที่พื้น สองแม่ลูกกอดกันกลม กดจมูกลงแก้มนุ่มนิ่มของภูวภัสซ้ายขวาสลับกัน ต่อด้วยหน้าผาก และสุดท้ายที่คางของเจ้าตัวเล็ก ซึมซับเก็บความคิดถึงไว้ให้เต็มปอด

“แม่ไม่อยู่อย่าดื้อนะรู้ไหม”

“ครับ…ภูจะไม่ดื้อ” พร้อมกับจุ๊บลงข้างแก้มซ้ายขวาของแม่เช่นกัน

“แม่มุกรีบกลับมานะครับ”

“จ้ะ”

ภูวดลมองสองแม่ลูกร่ำลากันเหมือนจะไปต่างประเทศเป็นแรมเดือน หยิบกระเป๋าสะพายและของที่เธอเตรียมไว้เปิดประตูและเดินออกไปหน้าบ้าน มุกดาที่มองหากระเป๋าเห็นหลังไว ๆ ว่าเขาถือออกไปให้แล้ว

“มีน้ำใจขนกระเป๋าออกมาให้ด้วยแฮะ” เธอคิดในใจ

แต่เปล่าเลย เขาแค่จะออกมาดูว่าใครคือคนที่มารับเธอต่างหาก

“น้องภูสวัสดีครับ” ผู้มาเยือนเอ่ยทักทายเด็กน้อยที่เดินตามแม่ออกมาหน้าบ้าน

“สวัสดีครับอาโจ” ยกมือไหว้

โจ หรือ จิรพัฒน์ ผู้จัดการฝ่ายที่ทำงานของมุกดา เขาคือเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน และบังเอิญเจอกันที่โรงพยาบาลในครั้งที่ลูกของทั้งสองไม่สบายและพาไปหาหมอ จากนั้นก็ติดต่อกันเรื่อยมา น้องใบบัว คือลูกสาวของเขาและอยู่ชั้นอนุบาลห้องเดียวกับภูวภัส เขาได้ชวนเธอให้ไปสมัครงานที่บริษัทเดียวกันหลังจากมีตำแหน่งงานว่างเปิดรับ และคอยช่วยเหลือกันมาตลอด

ภูวดลมองผู้มาเยือนไม่วางตาและรอให้มุกดาแนะนำตัวเขาให้อีกฝ่ายรู้จัก แต่เหมือนหญิงสาวจะไม่สนใจที่จะแนะนำเลยสักนิด ตามคำบอกเล่าของเธอเมื่อคืน ไอ้นี่ คงเป็นผู้จัดการฝ่ายกระมัง

“สวัสดีครับ” เป็นจิรพัฒน์ที่ทักทายเขาก่อนส่วนอีกคนยังวางมาดเข้มอยู่

จิรพัฒน์ที่ไม่เคยเจอหน้าชายหนุ่มมาก่อนและไม่เคยได้ยินมุกดาพูดถึงเขาเลยสักครั้ง สิ่งที่เขารับรู้มาตลอด คือ ภูวภัสไม่มีพ่อ

แล้วผู้ชายคนนี้ล่ะเป็นใคร?

ภูวดลมองทะลุเข้าไปในรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน ฟิล์มติดกระจกที่ไม่ได้มืดมากนักยังคงมองเห็นด้านในได้อยู่ สำรวจว่ามีใครอยู่นั้นอีกหรือไม่แต่มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น ไหนเธอบอกว่าไปกันหลายคน สรุปแล้วไปกับนายคนนี้สองต่อสองอย่างนั้นเหรอ หัวคิ้วย่นขึ้นมาทันที

“สวัสดีครับ” ภูวดลที่ตอบช้าหน่อยแต่ก็ยังตอบ

“เอ่อ…คือ” จิรพัฒน์ที่รอให้มุกดาแนะนำเช่นเดียวกันว่าชายที่อยู่ในบ้านเธอคนนี้เป็นใคร แต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจและดึงกระเป๋าจากมือเขาไปเก็บในรถ

“คุณคงเป็นผู้จัดการที่มุกดาพูดถึง” เมื่อมั่นใจว่าเธอไม่แนะนำให้รู้จักกันแน่ ๆ ก็เอ่ยปากถามออกไป

“ใช่ครับ”

“แล้ว…”

“ไปกันเถอะโจเดี๋ยวรถติด”

เธอคว้าแขนของเพื่อนชายลากไปต่อหน้าภูวดล และเดินอ้อมไปอีกฝั่งเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างคนขับ กดเลื่อนกระจกลงมองเจ้าตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างผู้เป็นพ่อ ก่อนจะยกมือบ๊ายบายพร้อมส่งยิ้มให้ และปรายตามองพ่อของเด็กที่หน้าตาบูดบึ้งจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว และรถก็เคลื่อนออกไป

“ภูรู้จักเขาเหรอลูก?” เอ่ยถามลูกและมองตามรถที่วิ่งห่างออกไป

“อาโจพ่อของใบบัวครับ”

พ่อใบบัว เขานึกตามคำพูดลูก แสดงว่าแต่งงานแล้ว

“แล้วภูรู้ไหมว่าใบบัวมีแม่หรือเปล่า?”

“ถ้าไม่มีแม่จะเกิดมาได้ยังไงละครับพ่อดล” ภูวภัสแหงนหน้ามองพ่อพร้อมขมวดคิ้วน้อย ๆ ทำหน้างงในคำถามนั้น

“เปล่า…” ลากเสียงยาว เด็กหนอเด็ก

“พ่อหมายถึง…ภูเคยเห็นแม่ของใบบัวหรือเปล่า หรือแม่มุกเคยพูดถึงแม่ของใบบัวไหม อะไรแบบนี้”

“อันนี้ภูไม่รู้ครับ ไม่เคยเจอ ทำไมพ่อดลไม่ถามแม่มุกล่ะครับ?”

“เฮ้ย…” เขาถอนหายใจและจูงมือลูกเดินเข้าบ้าน

รถวิ่งออกมาได้สักระยะมุกดาที่จับสังเกตเพื่อนได้ จิรพัฒน์ที่คอยชำเลืองมองเธออยู่บ่อยครั้งแต่ยังไม่มีคำถามใดๆ ออกจากปากเขา

“พี่ดารออยู่บ้านต้อมแล้วใช่ป่ะ?” เธอถามถึงเพื่อนร่วมงานที่จะเดินทางไปด้วยกัน

“อือ” จิรพัฒน์พยักหน้าตอบรับ

ภูวดลนั่งเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์ไปมาผลัดกับมองภูวภัสที่กำลังประกอบหุ่นยนต์อยู่และเปิดทีวีช่องการ์ตูนทิ้งไว้ฟังเสียง ชั่งใจอยู่นานว่าจะเอายังไงดี ในหัว พลางขบคิดนึกถึงคำพูดของมุกดาที่คุยสายกับเพื่อน เรื่องสถานที่และชื่อรีสอร์ตที่จะเข้าพักในวันสัมมนา ก่อนที่ชายหนุ่มจะหาข้อมูลในหน้าเพจและกดสายโทรออกทันที

“สวัสดีครับ”

“จองห้องสำหรับครอบครัวครับ” ก่อนวางโทรศัพท์และหันไปมองลูก

สองพ่อลูกสะพายกระเป๋าเสื้อผ้าโยนขึ้นรถและออกเดินทางทันที ปลายทางคือนครนายกตามแม่ของเด็กที่เพิ่งออกเดินทางไปเมื่อไม่นาน

“เราจะไปหาแม่มุกกันเหรอครับ?”

“ถูกต้อง”

“แต่แม่มุกบอกว่าไปทำงานไม่ใช่เหรอครับ?”

“ภูยังไปทำงานกับพ่อได้เลยนี่ หรือไม่อยากไปหาแม่?”

“อยากครับ”

มุกดาที่เพิ่งมาถึงจุดหมายและกำลังขนกระเป๋าตรงไปห้องพัก ยังไม่ทันได้เปิดห้องก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินประโยคจากเสียงปลายสาย

“อะไรนะคะ…คุณกำลังจะมาถึง”

(“ใช่”)

(“ฉันจองห้องไว้แล้วเธอเช็คอินได้เลยเดี๋ยวส่งรายละเอียดให้ทางไลน์”)

“แล้วคุณจะพาลูกมาลำบากทำไมอยู่บ้านก็ดีอยู่แล้ว”

(“ลำบากอะไรลูกบอกอยากมาหาเธอฉันก็ต้องพามาสิ”)

“แต่ฉันมาทำงานนะคะ”

(ฉันรับปากว่าจะดูแลลูกรับรองไม่ให้รบกวนเวลาทำงานของเธอแน่นอน)

“เฮ้อ…”

“คุณดลนะคุณดล” แค่ให้ดูลูกวันเดียวยังต้องหอบผ้าพาลูกวิ่งตามหาแม่จนได้จะบ้าตาย แต่ได้แค่ถอนหายใจเท่านั้น

กลับจากสัมมนามุกดาก็ยื่นใบลาออกตามที่ได้ให้สัญญาไว้กับเขาทันที แลกด้วยการจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าก่อนหนึ่งเดือน

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่ามุก?” จีรพัฒน์เอ่ยถามหลังจากเห็นใบลาออกจากเธอที่ไม่มีทีท่าจะจะลาออกเลยสักครั้ง อีกทั้งการทำงานที่ราบรื่นและเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้เป็นอย่างดีอีกต่างหาก หรือเธอจะมีปัญหาส่วนตัว

“มุกอยากดูแลลูกให้เต็มที่น่ะ” เมื่อเป็นความต้องการของเธอคงไม่มีสิทธิ์อะไรจะไปก้าวก่าย

“มีอะไรให้เราช่วยก็บอกนะ”

“ขอบคุณนะโจ”

เทวาที่ยืนรายงานความคืบหน้าการคัดเลือกซัพพรายเออร์ในการผลิตชิ้นส่วนประกอบให้เจ้านายฟังในการประชุมครั้งก่อน แต่ดูเหมือนเจ้านายจะฟังแบบเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวาเสียอย่างนั้น เหมือนคนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวและยิ้มคนเดียวอยู่บ่อยครั้ง มีเรื่องอะไรให้อารมณ์ดีกันนะ

“ใช่บอสคนเดิมหรือเปล่าเนี่ย?” เขาพึมพำคนเดียวเบา ๆ

“บอสครับ” เสียงเรียกจากเทวาดึงสติเขาให้กลับมาอยู่กับงานตรงหน้า

“ว่าไง”

“ผมตอบรับคำเชิญงานเลี้ยงคุณศักดิ์ชายสัปดาห์หน้าเลยนะครับ”

“อื้อ…ได้สิ ใกล้วันนายเตือนฉันอีกทีก็แล้วกัน”

“ครับบอส” ก่อนเดินออกไป