Mag-log inShare
คนไหน
Petsa ng paglalathala:
2026-08-05 01:40:34บาร์โฮสต์สมาร์ตกาย Smart Guy
“ผมคิดว่าพี่จะไม่มาเสียอีกนะครับเนี่ย” หนุ่ม ๆ พากันเข้าไปห้อมล้อมจริยสมัย
“ไม่มาได้ยังไง ก็เรานัดกันแล้ว”
“แหม... มีบ่อยครับที่แขกนัดแล้ว และก็ปล่อยให้พวกผมรอเก้อ” หนุ่ม ๆ พากันเข้ามาหยอกเย้า และชิดแก้มชนลงไปที่แก้มของจริยสมัยซ้ายทีขวาที
ญาธิดาที่เดินตามหลังมาหัวใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ลำพังคิดจะมาเที่ยวที่นี่ก็ลำบากใจอยู่แล้ว ยิ่งก้มมองดูชุดที่ตัวเองใส่เธอแทบจะเดินขาขวิด
เว้าหน้าเว้าหลัง โนบาร์ มีเพียงแผ่นซิลิโคนปิดตรงยอดสีอิ่มเอาไว้เท่านั้น ดีหน่อยที่เธอไม่มีเต้าที่ใหญ่ทะลักเหมือนกับเพื่อน จริยสมัยได้ไปเสริมหน้าอกที่เกาหลีมา เพิ่มขนาดจากเดิมไปอีกยี่สิบซีซี
“พี่โยครับ จะไม่แนะนำพี่สาวคนสวยเพื่อนของพี่โยให้กับพวกผมรู้จักบ้างหรือครับ”
“อุ้ยตาย! ลืมเสียสนิทเลย น้องนัท น้องโบ๊ท น้องหยาง นี่เพื่อนพี่ค่ะ พี่ตอง”
“สวัสดีครับพี่ตอง”
“แหม... ที่จริงเรียกพี่ได้อยู่ อย่าเรียกป้าก็แล้วกัน พี่กับพี่ตองอายุแค่ยี่สิบแปดปีเองนะ”
“ครับพี่โย”
“สวัสดีครับพี่ตอง” โบ๊ทเดินเข้าไปหมายจับมือ
ทว่าญาธิดาก็แอบมือเอาไว้ไม่ให้หนุ่ม ๆ จับ การสงวนท่าทีของญาธิดา ทำให้โฮสต์หนุ่มทั้งหลายผละออก ไม่ผลีผลามต่างเข้าใจลูกค้าใหม่มักจะเป็นแบบนี้
“โต๊ะที่พี่จองอยู่ทางนี้ครับ”
“โต๊ะเดิมหรือเปล่า” จริยสมัยหมายถึงโต๊ะกลมตัวใหญ่ที่สามารถนั่งให้หนุ่ม ๆ ห้อมล้อมได้ถึงห้าหกคน
“ครับ โต๊ะวีไอพีเลย”
ได้คำตอบแบบนี้จริยสมัยถึงกับยิ้มกว้าง ตอนที่เดินไปยังโต๊ะ โฮสต์หนุ่มแทบจะอุ้มจริยสมัยไป
ญาธิดาลอบสูดลมหายใจเข้าไปเบา ๆ มองไปรอบ ๆ ที่สะอาดสะอ้านเหมือนล็อบบี้โรงแรมห้าดาวเสียมากกว่า มีที่แปลกตา ก็คือเฟอร์นิเจอร์ที่เหมาะสำหรับการนั่งคลอเคลียกันของหนุ่ม ๆ สาว ๆ
ญาธิดามองไปรอบ ๆ วันนี้ไม่เห็นมีแขกเลย มีแต่เธอกับจริยสมัย
“วันนี้ไม่ค่อยมีลูกค้ามาหรอกครับ ถือว่าน้อยมาก ถ้ามาส่วนใหญ่จะจองห้องพิเศษ แล้วเรียกโฮสต์ประจำตัวเสียมากกว่า มีแต่พี่โยนี่แหละครับ ที่น่ารักกับโฮสต์ทุกคน และทั่วถึง”
“นี่โบ๊ท โบ๊ทกำลังนินทาพี่อยู่ใช่ไหม”
“ผมพูดดังแบบนี้ พี่โยยังจะหาว่าผมนินทาอยู่อีกหรือครับ” แล้วโบ๊ทก็ตรงเข้าไปนั่งใกล้โย ก่อนจะสวมกอดและจูบปากกันแบบดูดดื่ม
ญาธิดานั่ง แทนที่จะเป็นจริยสมัยที่ต้องอาย กลับเป็นเธอเสียเอง สาวบริสุทธิ์มานั่งท่ามกลางชายหนุ่มที่กล้ามใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนนายแบบ
ท่อนบนของหนุ่มโฮสต์เปลือยเปล่า ท่อนล่างก็ใส่แต่เพียงกางเกงขาสั้นจุนจู๋แทบจะปิดอะไร ๆ ของพวกเขาไม่มิด หญิงสาวกำลังคิดว่า ตัวเธอเองคิดถูกหรือคิดผิดที่ตัดสินใจแบบนี้
เครื่องดื่มถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะเป็นสปาร์กกลิงไวน์ชั้นดี หนุ่มรินใส่แก้วแล้วยื่นให้กับสองสาว
“ทุกคนต้องดูแลพี่ตองเพื่อนพี่ให้ดีนะ พี่อยากให้เพื่อนพี่มีความสุข ปรกติพี่ตองเธอไม่ได้ใช้ชีวิตเหมือนกับพี่หรอกน่ะ และพี่นี่และเป็นคนโทรไปเล่าเรื่องน้อง ๆ ให้พี่ตองฟัง จนพี่ตองสนใจและอยากมาทำความรู้จักกับพวกเธอ”
หนุ่มโฮสต์หันมายิ้มให้และมองญาธิดาเป็นตาเดียว จากที่นั่งตัวเกร็งอยู่แล้ว ยิ่งทำหน้าทำตาไม่ถูก ญาธิดาจึงยกแก้วไวน์ของตัวขึ้นไปกลางวง
“เอาชนแก้วกับพี่ตองสิยะ พวกเธอจะรออะไรกัน” หนุ่มโฮสต์จะมีเครื่องดื่มที่เป็นแก้วประจำของตัวเองอยู่แล้ว ทุกคนไม่ได้รับอนุญาตให้ดื่มแอลกอฮอล์ในขณะทำงาน
ญาธิดารีบกระดกแก้วไวน์นั่นลงคอ อย่างน้อยแอลกอฮอล์ก็ช่วยทำให้เธอหน้าด้านขึ้นก็ได้ แก้วหนึ่งผ่านไป แก้วสองแก้วสามตามมา
ตอนที่อยู่บนคอนโดของจริยสมัย เธอก็ได้ดื่มไปพอสมควร ยิ่งคอไม่แข็ง ญาธิดาก็ออกอาการ ตอนนี้ตาลายเห็นหนุ่มที่รายล้อมอยู่จากหน้าหนึ่งกลายเป็นหนุ่มสองหน้าไปหมด เพราะความเมา
ใบหน้าที่สวยหวานของเธอออกสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่จะออกจากบ้าน จริยสมัยอยากจะแต่งหน้าเพื่อนให้จัด ๆ หน่อย แต่ญาธิดาก็ขอร้อง บอกว่าถ้าแต่งหน้าจัดเกินไป อาจจะหมดความมั่นใจไปได้ แค่ชุดที่ใส่ก็กินขาด
จริยสมัยจึงยอกย้อนว่า
“เธอมันเป็นคนสวย ไม่แต่งหน้า ทาแค่ลิปมัน ก็สวยแหละ อิจฉาโว้ย” ทำโวยวายลั่น ทำให้ญาธิดาหัวเราะออกมาได้
ญาธิดายังคงพูดกับหนุ่ม ๆ น้อยมาก แทบจะถามคำตอบคำ และไว้ท่าที
มีเพียงแต่จริยสมัยที่คุยหยอกเย้ากับหนุ่มคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างสนุก บางจังหวะเธอยังเห็นว่าเพื่อนสาวกระซิบกระซาบกับหนุ่ม ๆ อีกด้วย แล้วพวกเขาก็จะหันมามองญาธิดาเป็นระยะๆ
วันนี้ท่าจะเป็นของโบ๊ทเสียแล้ว เพราะจริยสมัยเคลียคลอกับโบ๊ทไม่ยอมห่าง
“ผมขอไปนั่งใกล้กับพี่ตองนะครับ” นัทกับหยางเอ่ยปากกับจริยสมัยแทบจะพร้อมกัน
“ก็เอาสิจ๊ะ นัทกับหยางใครมีเสน่ห์เท่าไรงัดออกมาจ้า พี่ก็อยากจะรู้ว่าวันนี้ใครจะทำให้พี่ตองตัดสินใจแบบโป๊ะเชะ” ดีดนิ้วดังเปาะ
“อย่าไปฟังพี่โยมาก พี่อาจจะฟาดทั้งสองคนก็ได้”
“อู้” หนุ่มโฮสต์ถึงกับทำเสียงดังออกมากับคำพูดแบบใจถึงของญาธิดา
จริยสมัยถึงกับตบมือเสียงดัง และยุให้น้อง ๆ รินไวน์ให้กับเธอและญาธิดาอีก
ในตอนนั้นหนุ่มก็เริ่มเล่นเกมหมุนขวด ปากขวดไปหยุดที่ใคร คนคนนั้นจะต้องตอบคำถามแรกที่มีคนในกลุ่มถาม สร้างเสียงหัวเราะให้กับทั้งญาธิดาและจริยสมัย
มันลุ้นมากว่าปากขวดจะมาหยุดที่ตัวเอง เพราะคำถามที่แต่ละคนถามก็มีแต่เรื่องใต้สะดือทั้งนั้น
ญาธิดาค่อนข้างจะโชคดี ขวดไม่ได้ชี้มาทางเธอเลย หนุ่มโฮสต์ถึงกับออกอาการเซ็ง เพราะมีคำถามที่จะถามญาธิดามากมาย
Pinakabagong kabanata
โซ่รักนายบำเรอ บทเรียน
“ก็เราสองคนเป็นพ่อลูกกัน ลูกไม่เหมือนพ่อจะเหมือนใคร”“ก็แหงอยู่ค่ะ” พยาบาลเอาปรอทออกมาดู“ไข้ต่ำๆ แต่ก็ต้องเช็ดตัวนะครับ”“ฝากด้วยนะ”“หมอจะลงไปที่คลินิกเด็กหรือคะ”“ใช่ครับ”“น้องตองก้า เดี๋ยวพี่พยาบาลคนสวยจะมาเช็ดตัวให้นะครับ” แล้วนางพยาบาลก็เข็นรถออกไป“คุณพ่อครับ”“ว่าไงลูก”ตองก้าชี้ไปที่ถุงกระดาษพวกนั้น“อ๋อ พ่อลืมไป พ่อมีของให้เด็กเก่งอยู่แล้ว”หน้าตาของตองก้าสดชื่นขึ้นทันตาเห็น ยิ้มจนปากแบน คุณพ่ออิสรินทร์หยิบเอาถุงหนึ่งมาให้ ในนั้นเต็มไปด้วยสีและสมุดระบายสี แล้วยังมีของเล่นที่เป็นหุ่นยนต์อีกหลายชิ้น“โอ้โห” หน้าตาตื่นเมื่อเห็นข้าวของและของเล่น“ชอบไหมลูก” พูดไป พร้อมกับเททั้งหมดออกจากถุง ลงมากองที่หน้าตักของตองก้า“ชอบครับ” เด็กน้อยหยิบเลือกไม่ถูก ไม่รู้จะเล่นชิ้นไหนก่อน“เล่นทีละชิ้น ชอบช
โซ่รักนายบำเรอ ความรู้สึกลึก ๆ คืออะไร
“พ่อไม่ใช่ยักษ์”ญาธิดาได้ยินดังนั้นรีบถลันลุกขึ้น และส่งเสียงดัง“น้าธนกับน้าจวงรีบกลับไม่ใช่เหรอจ๊ะ เดี๋ยวทำออร์เดอร์ส่งให้เขาไม่ทันนะ จะเสียคำพูด”“จริงด้วย ขับรถมาตั้งเกือบชั่วโมง”“ไว้ตากับยายจะมาเยี่ยมอีกนะตองก้า”“ครับ”“น้าจ๋า มีอะไรฉันจะส่งข่าวนะ”“ดูลูกดีๆ นะ อย่าคลาดสายตาเชียวล่ะ ไข้สูงจะชักได้”“ที่นี่เขาดูแลดีจ้ะ พยาบาลเข้าออกตลอด”“ดีแล้ว ไปตา”“มีอะไรก็โทรหาน้านะ”“จ้ะ”“เออ” ยายจวงรีบไปใส่รองเท้า“พี่ธน ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว แวะไปซื้อแป้งสักสองสามลัง ราคามันถูกกว่าที่เราอยู่”“ในตลาดนะหรือ”“ใช่ร้านที่หน้า บขส. น่ะ”“ได้”“ตองก้าตาไปก่อนนะ อย่าดื้อ และงอแงนะ”“ครับ บ๊าย บาย” เด็กน้อยโบกมือลา แล้วก็จับรถมาเล่น&ldqu
โซ่รักนายบำเรอ พ่อไม่ใช่ยักษ์
ญาธิดาดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆ ลูก และหยิบมือถือขึ้นมาดูจริยสมัยส่งข้อความมาหา(ไฮ! เพื่อนสาวเป็นยังไงบ้าง ลูกชายของเธออาการดีขึ้นยัง)(ก็ยังมีไข้สูง)(แล้วหมอว่ายังไง)(หมอบอกว่า รักษาตามอาการ)(อย่างนั้นเหรอ)(ไข้เลือดออก ไม่มียารักษา ก็ดูอาการคนไข้อย่างใกล้ชิด)(อยู่กับหมอแล้ว คงไม่เป็นอะไรหรอก ฉันขอให้ตองก้าหายไวๆ นะ)(ขอบใจจ้ะ)(ตองแล้วเรื่องที่ฉันบอกเธอไปเมื่อวานล่ะ ว่าอย่างไร)(ไม่เห็นตอบเลย)(เรื่องไหน เราคุยกันหลายเรื่อง)(ยายคนนี้ ทำเป็นเฉยนะ ก็เรื่องผู้ชายที่บาร์โฮสต์ พ่อของตองก้าไง เขาเป็นหมอ)(มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้วนี่ ฉันเลือกแล้วที่จะอยู่กับลูกเพียงสองคน อีกอย่างฉันขอให้มันเป็นความลับแบบนี้ตลอดไปนะยายโย)(เธอจะเอาแบบนั้นจริงๆ เหรอ)(ใช่)(แต่ฉันว่า แกน่าจะสงสารลูกบ้าง อย่างน้อยให้แกได้รู้จักพ่อของแก)(ยายโย ฉันว่าเราคุยเรื่องนี้กันจบไปนานแล้วนะ แล้วอย่ามาพูดเรื่องพ่อของตองก้าอีก)(นี่ แกโกรธฉันเ
โซ่รักนายบำเรอ เกือบไปแล้ว
“ได้ค่ะ” ยะอุมาต่อสายเข้าไปในมือถือของอิสรินทร์ เขาที่ยืนข้างเตียงลูก รีบกดรับสายทันทีที่โทรศัพท์สั่น(“สวัสดีครับพี่ยะ”) หมออิสรินทร์รีบเดินออกไปจากห้องของตองก้า เขาตั้งใจจะกลับไปที่ออฟฟิศของตัวเองอยู่แล้ว“คือคุณย่าให้มาโทรถามว่า ทำไมไม่กลับบ้านเมื่อคืนนี้คะ แล้วคุณหมอนอนที่ไหนน่ะค่ะ”(“ผมนอนอยู่ที่โรงพยาบาลนะครับ”)“มีคนไข้อาการหนักหรือคะ ปกติหมอเด็กไม่ต้องอยู่โรงพยาบาลนี่นา”(“ครับมีคนไข้พิเศษอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่”)“เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”(“ไข้เลือดออกนะครับ”)“ไข้เลือดออก” คำตอบของคุณหมอทำให้ยะอุมารู้สึกแปลกใจ เพราะคนเป็นไข้เลือดออก คุณหมอไม่ต้องนอนเฝ้า(“พี่ยะช่วยบอกคุณย่าด้วยนะครับว่าวันนี้ผมก็ไม่กลับบ้านอีก จะนอนอยู่ที่โรงพยาบาล”)“เหรอคะ”(“ใช่ครับ บอกคุณย่าไม่ต้องเป็นห่วง ช่วงเช้าวันนี้ ผมจะแวะเข้าไปดูที่คลินิกก่อน ไปเคลียร์งาน แล้วตอนบ่ายมีเข้าเวรที่โรงพยาบาลครับ และคืนนี้ผมก็จะนอนเฝ้าคนไข้พิเศษอีก”)“ค่ะ”(“อย่าลืมบอกคุณย่านะครับ”)“ได้ค่ะ”หมอหนุ่มวางสายไป ยะถึงกับทำคิ้วย่น ว่าอย่างไรต้องนอนเฝ้าคนไข้พิเศษ“ว่ายังไง”“เมื่อคืนคุณหมอนอนที่โรงพยาบาลค่ะเฝ้าคนไข้พิเศษ”“หื้
โซ่รักนายบำเรอ เพราะกล้วยปิ้งเป็นเหตุ
“คุณมันเป็นคนบ้า” เธอน้ำตาไหลพราก ไม่คาดคิดว่าจะถูกคุณหมอปลุกปล้ำในโรงพยาบาล โดยที่ลูกยังนอนไม่สบายอยู่บนเตียง“ผมทำมัดจำเอาไว้ก่อนน่ะ” แล้วเขาก็ผละตัวออกจากเธอ หมออิสรินทร์รีบใส่กางเกงอย่างรวดเร็วชายหนุ่มทำอะไรอย่างคล่องแคล่ว รู้ว่าอะไร ๆ อยู่ตรงไหน หมอหนุ่มได้หยิบทิชชูมาให้คุณแม่เธอรีบจัดการตัวเอง ก่อนจะหยิบกางเกงขึ้นมายังไม่ทันได้ใส่ ญาธิดาก็วิ่งปรู๊ดหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอไปยืนหน้าแดง น้ำตาไหลอยู่ที่หน้ากระจก มองตัวเองก่อนจะยกขึ้นมือขึ้นมาตบหน้าดัง ๆ เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นส่วนคนตัวโตที่อยู่ข้างนอก ได้แต่ยิ้มอย่างพอใจ ใบหน้าเป็นสุขเขาลุกขึ้นไปดูตองก้าอีกครั้งหนึ่ง เห็นว่าลูกชายยังหลับสบายดี เขาจับจัดผ้าห่มให้ลูก หมอหนุ่มกลับมาทำที่นอนใหม่ และนั่งรอให้เธอออกมาจากห้องน้ำญาธิดาจัดการชำระล้างความสุขของคุณหมอที่เขาฝากอยู่ในตัวของเธอด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม‘ชิ ไอ้หมอบ้าดันมาปล่อยในอีก ถ้าเกิดฉันท้องน้องของตองก้าขึ้นมาล่ะ’ ญาธิดาอ่อนใจ เธอจะรับมือกับหมออิสรินทร์ไหวไหม เขารุกหนักมากจนเธอกลัว แบบนี้ความลับคงไม่เป็นความลับอีกต่อไปก๊อก ก๊อก... เขาเคาะประตูด้านนอกเบา ๆ“นี่
โซ่รักนายบำเรอ คุณพ่อขอมัดจำ
อิสรินทร์ไม่พอใจ เธอทำให้เขาลืมไม่ลง แต่ดันมาบอกว่า ไม่อยากรู้จักเขา อิสรินทร์จึงก่อกวน“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ผมมีข้อเสนอใหม่”“ข้อเสนออะไรอีก เกี่ยวกับเรื่องลูกเหรอ”“ไม่ใช่ เกี่ยวกับคุณ”“เกี่ยวกับฉัน”“อื้อ ผมจะช่วยคุณปกปิดความผิดพลาดในคืนนั้น”“บ้าบอ ฉันไม่ได้ขอร้องคุณ เพียงแค่คุณเดินจากไป ทุกคนก็ไม่มีใครรู้เรื่องทั้งนั้น”“อะ... แต่อย่าลืมนะว่า ผมได้บอกชู้รักของคุณไปแล้วว่า ผมเป็นพ่อของตองก้า”ญาธิดาลืมไปเลยว่า ชัฏรู้เรื่องนี้ และชัฏก็คงจะบอกกับน้าธนกับน้าจวงในเร็วๆ นี้แน่ๆ“ข้อเสนออะไร ดีไหม”“อื้อ ก็ดีนะ แค่เพียงเราสองคนมามีอะไรกันอีก”“นี่คุณหมอมันจะเกินไปแล้วนะ”“เป็นค่าปิดปากไง”“คนเห็นแก่ตัว”“แน่นอนผมก็ต้องเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว คุณไม่รู้หรอกว่า คุณได้ฝากความทรงจำอะไรไว้กับผม”“ความทรงจำอะไร”
Maaari mong magustuhan
น้องเมียเอามัน (หลาย P) PWP
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.0M viewsท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง63.6K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์220.3K viewsรวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 171.8K viewsคลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+
แอปเปิลโซดา94 viewsBad Superstar ผู้ชายคนนี้สร้างภาพ!
Chorchorwa39 viewsผีเสื้อขยับปีก
ไหล่ซ่า107 viewsรักซ่อนลาย
แม่หมอซิน187 views
