ฉันจะไปกับคุณคนนี้

ในขณะเดียวกันที่ด้านนอก ต้องโถงรับแขกหน้าบาร์โฮสต์ อิสรินทร์เขามาตามหาอณวิทย์ น้องชายที่หนีออกจากบ้านมา สืบจนรู้ว่าอณวิทย์นั้นมาทำงานที่นี่

พี่ชายได้จับยึดข้อมือของน้องชายเอาไว้แน่น ชายตาของเขามองน้องชายตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ร่างกายของอณวิทย์มีแค่กางเกงขาสั้นที่ปกปิดไม่ได้มาก อิสรินทร์มองอณวิทย์ด้วยสายตาตำหนิ

 “แกรู้ไหมวาฬว่าแกกำลังทำงานอะไรอยู่”

“ผมรู้ตัวเองดีทุกอย่างครับเฮียว่าผมทำอะไร ทำไม ผมก็แค่อยากพึ่งพาตัวเองเท่านั้น” สายตาที่มองจ้องกับพี่ชายเต็มไปด้วยความตัดพ้อ และก็แฝงไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเอง

“ผมทำมาหากินส่งเสียตัวเองเรียนได้ ผมไม่จำเป็นต้องพึ่งพ่อกับแม่” คำพูดที่แสนหยิ่งผยอง

“แกไม่เห็นความหวังดีของพ่อกับแม่ต่างหาก พ่อกับแม่รักแกมาก”

“รักหรือครับ เท่าที่ผมจำพ่อกับแม่มีแต่บังคับ บังคับ แล้วก็บังคับ” เขาบ่นถึงความคับข้องใจที่อยู่ภายใน

“ผมต้องทำตามที่พ่อกับแม่ต้องการ แต่พ่อกับแม่เคยถามผมหรือเปล่าว่าผมต้องการในสิ่งใด เพราะในสิ่งที่พ่อกับแม่ยัดเยียดให้ ผมเต็มใจทำหรือเปล่า”

“ปลาวาฬ แกจะคิดอย่างนี้กับพ่อและแม่ไม่ได้นะ”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ ผมไม่ใช่พี่นี่ ที่จะทำตามพ่อกับแม่ทุกอย่างเหมือนหุ่นยนต์ ไม่ว่าพ่อกับแม่จะให้พี่เรียนอะไร พี่ก็เรียน อยากให้พี่เป็นอะไร พี่ก็เป็น ทั้ง ๆ ที่พี่ไม่ชอบ เพราะอะไรล่ะครับ หึ... แต่สุดท้าย ผมก็รู้ว่าพี่ไม่ได้เลือกเรียนเหมือนที่พ่อกับแม่ต้องการ ทำไมพี่ไม่เป็นหมอศัลยกรรม แล้วจบมาจะได้มาเปิดคลินิก บริหารงานต่อจากพ่อกับแม่ แล้วโกยเงินเข้ากระเป๋าเยอะ ๆ แต่พี่ก็เลือกที่จะไปเป็นหมอเด็ก เพราะอะไร พี่ตอบคำถามของผมหน่อยสิครับ ผมสังเวชใจนะ ถึงแม้พี่จะทำตามที่พ่อกับแม่ต้องการ แต่สุดท้ายพี่ก็ดื้อด้านเหมือนกัน พี่ก็เลือกสาขาที่กับพ่อกับแม่ไม่ได้ส่งเสริม จริงไหมครับ” อณวิทย์ย้ำให้พี่ชายเห็นถึงความขัดขืนของตัวเองด้วย

“ผมไม่ได้เรียนเก่งเหมือนพี่ ผมไม่มีความสามารถมากพอที่จะทำตามที่พ่อกับแม่ต้องการหรอก แล้วยิ่งพ่อกับแม่ผลักไสให้ผมไปอยู่เมืองนอก ไปเรียนตามที่พ่อกับแม่ต้องการอีก เพื่อจะได้กลับมาบริหารงานคลินิกอะไรของคุณแม่นั่นน่ะ แต่มันไม่ใช่ผมพี่ มันไม่ใช่ผม ผมมีทางเลือกของผมเอง ผมอยากจะเป็นนักร้อง ผมอยากจะเล่นดนตรี พ่อกับแม่ไม่เคยส่งเสริมหรือสนใจความต้องการของผมเลย” อณวิทย์พูดความอัดอั้นตันใจออกมาทั้งหมด

อิสรินทร์ถอนใจ เขาเห็นเหมือนที่อณวิทย์เห็น แต่ว่าน้องชายก็ไม่ควรแก้ปัญหาแบบนี้

“เอาเถอะ ถ้าแกไม่เห็นแก่คุณพ่อคุณแม่ แกก็ต้องนึกถึงคุณย่า” อิสรินทร์เอ่ยถึงคุณย่าที่เลี้ยงดูฟูมฟักอณวิทย์มาตั้งแต่เล็ก ๆ

“ผมคิดว่าคุณย่าเข้าใจครับ คุณย่าเป็นคนที่เข้าใจผมที่สุด คุณย่าคงไม่โกรธผมหรอกที่ผมเลือกทางเดินของตัวเอง คุณย่าพูดเสมอว่าให้ผมทำตามหัวใจ”

“คุณย่ารักแก ตรอมใจที่แกหนีออกมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้คุณย่าป่วย และเข้าไอซียู”

เมื่ออณวิทย์ได้ยินดังนั้น เขาถึงกับตกใจรีบเถียงออกไป

“พี่ไม่ต้องมาโกหกผมครับ เย็นนี้ผมยังคุยกับคุณย่าอยู่เลยทางไลน์”

“นั่นเป็นพี่ยะคนดูแลคุณย่าต่างหากที่เป็นคนตอบข้อความแก ท่านทำเพื่อจะให้แกสบายใจ เป็นคำที่คุณย่าสั่งพี่ยะ ก่อนที่คุณย่าจะเข้าห้องไอซียู”

“ไม่จริงผม ไม่เชื่อพี่”

“ปลาวาฬ วันนี้ที่พี่มาหาแก พี่ไม่ได้มาทำเพื่อพ่อหรือแม่ หรือว่าเพื่อใครทั้งนั้น แต่พี่มาขอร้องแกเพื่อคุณย่า คุณย่าต้องการกำลังใจจากนาย คุณย่าต้องการนาย”

น้องชายถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวลงไปในลำคอ เขารักและก็คิดถึงคุณย่ามากเช่นเดียวกัน เขาไม่เคยห่างจากอกคุณย่าเลยก็ว่าได้ ตอนที่อยู่บ้าน น้องชายเป็นคนเดียวที่นอนกับคุณย่าจนถึงวันสุดท้ายที่ตัดสินใจออกมาใช้ชีวิตของตัวเองข้างนอก

“พี่กลับไปเถอะ ผมยังไม่พร้อมที่จะกลับไปบ้าน พี่ช่วยบอกคุณย่าด้วยก็แล้วกันว่าผมคิดถึง และขอให้คุณย่าหายไว ๆ”

“ปลาวาฬ แกจะใจดำมากเกินไปแล้วนะ”

น้องชายสะบัดแขนตัวเองออกจากการเกาะกุม แล้วเดินเข้าไปด้านใน อณวิทย์ไม่อยากใจอ่อน แล้วสุดท้ายกลับบ้าน ก็ต้องกลืนน้ำลายตัวเองที่ได้พูดว่าจะไม่กลับไปที่บ้านเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพ่อของเขาคงจะเยาะหยันน่าดู

อิสรินทร์เดินตามหลังไปติด ๆ เขาพยายามเรียกปลาวาฬ แต่น้องชายก็จ้ำอ้าว

“พี่กลับไปเถอะ เดี๋ยวผมจะโดนไล่ออกจากงาน ผมยังต้องกินต้องใช้”

“แล้วเงินที่คุณย่าโอนมาให้แกล่ะ ทำไมนายไม่ใช้ นายจะสามารถใช้จ่ายได้อย่างสบาย”

“ก็ผมบอกพี่แล้วไงครับ ผมอยากจะยืนบนลำแข้งของตัวเอง ไม่อยากจะพึ่งใคร และผมโอนเงินกลับหมดแล้วด้วย”

“ปลาวาฬ” อิสรินทร์รู้ว่าน้องชายใจแข็งแค่ไหน มีแต่เขาหัวอ่อนมาตั้งแต่เด็ก แต่ทุกอย่างที่ทำไป ก็เพราะรักพ่อกับแม่ด้วย และอยากทำให้พวกท่านภูมิใจ

“แม้คุณย่าจะโอนมาใหม่อีกกี่ครั้ง ผมก็จะโอนคืนกลับไปให้คุณย่าเหมือนเดิมครับ”

“ปลาวาฬแกอย่ามาจองหองให้มากนักนะ”

อณวิทย์หันขวับมาทันที ดวงตาไม่พอใจ

“พี่อย่าเอาคำพูดของคุณพ่อมาใช้กับผม” เขาเดินตรงไปที่โต๊ะของจริยสมัย แล้วก็หยุดยืน พี่ชายขยับเดินไวตามมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ คนใหม่มากันถึงสองคนทำให้ทุกคนหันมามอง