ถูกใจ

ใบหน้าหล่อเหลาของสองหนุ่มที่กำลังมาใหม่ สองสาวสะดุดตาและตะลึง คนหนึ่งหล่อเข้มอีกคนหล่อจางลงมาหน่อย แต่ก็น่ากินพอ ๆ กัน

อิสรินทร์ไม่ได้แต่งตัวเหมือนกับหนุ่มโฮสต์ข้างในนี้ เขาใส่กางเกงยีนลีวายสีหม่น เสื้อยืดสีขาว แถมยังมีแจ็กเกตยีนคลุมด้านนอกอีกด้วย

จริยสมัยส่งยิ้มให้กับอิสรินทร์แบบโปรยเสน่ห์

“เด็กใหม่เหรอ พี่ไม่เคยเห็นหน้าเลย แต่ดูท่าแล้วโฮสต์ใหม่คนนี้น่าจะโตกว่าพวกนายนะเนี่ย”

“พี่โยครับจะสนใจคนอื่นนอกจากผมไม่ได้นะ” โบ๊ทใช้นิ้วมือรั้งปลายคางของจริยสมัยให้หันไปทางตัวเอง

อณวิทย์นึกสนุก เขารีบหันไปจับพี่ชาย แล้วรีบพูดนำเสนอ

“อ๋อ... ใช่แล้วครับพี่โย หนุ่มโฮสต์คนใหม่ล่าสุดครับ เพิ่งจะกรอกใบสมัครเสร็จเมื่อกี้นี้เอง”

ทุกคนตรงนั้นถึงจะทำตาโต รวมถึงอิสรินทร์ด้วย เขาก้มลงมากระซิบข้างหูอณวิทย์

“นายหมายความว่ายังไง นายต้องการอะไร”

“ผมก็แค่อยากรู้ว่าพี่น่ะทำได้ทุกอย่างหรือเปล่าเพื่อแลกให้ผมกลับไปอยู่บ้าน”

“แลกหรือ”

“ใช่ หากพี่ยอมเป็นโฮสต์แบบผมหนึ่งคืนละก็ ผมจะยอมกลับบ้านด้วย ผมจะไปหาคุณย่า”

“แกต้องการแค่นี้เหรอ”

“ใช่ พี่ทำได้หรือเปล่าล่ะ” น้องชายยิ้มเยาะ

อิสรินทร์พี่ชายของเขา ค่อนข้างเป็นคนที่ถือตัวเอามากๆ เหมือนกัน เขาไม่มีทางลดตัวมาทำงานอะไรแบบนี้หรอก เพราะศักดิ์ศรีความเป็นหมอของเขามันค้ำคอ อิสรินทร์ไม่มีวันทำงานที่ต่ำต้อยแบบนี้อย่างแน่นอน เขามองว่าอาชีพที่น้องชายกำลังทำอยู่เป็นอาชีพที่สกปรก ใช้ความหลอกลวงแลกเอาเงิน

“ก็เอาสิ ถ้าแลกกับที่นายยอมกลับบ้าน”

ในตอนนั้นเองอิสรินทร์ยื่นมือไปที่ตรงหน้าของญาธิดา เธอจับแค่ปลายนิ้ว

“สวัสดีครับผมอิสรินทร์” เขาบอกชื่อของเขาออกไป

ในทันทีสายตาของญาธิดาที่มองจ้องมองดวงหน้าของอิสรินทร์ ใบหน้าของเขาที่คมคายผิดแผกจากเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่รายรอบตรงนั้น

ทุกคนดูเหมือนหื่นกระหายอยากที่จะเป็นผู้ถูกเลือก แต่สำหรับดวงตาของอิสรินทร์เต็มไปด้วยความจริงจังแตกต่างจากทุกคน

ตอนนั้นโบ๊ทเริ่มหมุนขวดที่อยู่บนโต๊ะอีกครั้ง ขวดนั้นหมุนติ้ว ๆ ก่อนที่ปากขวดจะชี้ไปที่ญาธิดา

โบ๊ทจึงถามขึ้นมาว่า

“วันนี้พี่ตองจะไปกับผู้ชายคนไหนดีครับ”

ในขณะที่เธอกำลังจับมือและจ้องตากับอิสรินทร์ เขาก็บีบมือของเธอแน่นและเขย่า

ญาธิดาจึงเอ่ยว่า “พี่ขอนอนกับผู้ชายคนนี้ค่ะ”

ทุกคนบนโต๊ะถึงกับตกตะลึง อิสรินทร์ก็เช่นเดียวกัน

“โอ้ โคตรเสียดาย”

“ผมเสียใจ ทำไมพี่ตองไม่เลือกผมครับ”

“เฮ้อ... A dog go and have a แดก”

“ตาอินกับตานามัวแต่ทะเลาะกัน สุดท้ายตาอยู่มาจากไหนก็ไม่รู้ คว้าพี่ตองไปรับประทานเฉย”

ทุกคนมองญาธิดาอย่างเสียดาย อิสรินทร์จึงฉุดมือของเธอขึ้น อณวิทย์ผู้เป็นน้องชายถึงกับอ้าปากค้างแบบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเหมือนกัน

“อ้าว หนุ่ม ๆ มัวแต่ตะลึงอยู่นั่นแหละ เรียกรถสิจ๊ะ จะได้ไปส่งสองคนนี้ขึ้นสวรรค์” จริยสมัยหมายถึงที่ห้องชุดที่ได้จัดเตรียมเอาไว้ในโรงแรมที่อยู่ใกล้บาร์โฮสต์นั่นเอง

“เชิญครับ” นัทรีบลุกขึ้น แล้วนำทั้งสองคนไปในทันที ญาธิดาหัวใจเต้นรัว แต่เธอทั้งมึนทั้งเมา ทิ้งความอายเอาไว้ที่เบื้องหลัง วันนี้อะไรจะต้องเดินหน้า ให้มันเกิดและเป็นไป

ก่อนจะไป อิสรินทร์หันมาจับไหล่ของอณวิทย์แล้วบีบแรง “นายอย่าผิดสัญญา ฉันเป็นคนรับปากแล้ว พูดคำไหนคำนั้น” แล้วอิสรินทร์ก็เดินควงแขนญาธิดาออกไป

หลังจากที่สองหนุ่มสาว และนัทเดินลับไปแล้ว ทุกคนจึงหันมาซักอรวิทย์

“ผู้ชายคนเมื่อกี้เป็นใคร”

อณวิทย์ไม่ได้ตอบไปตามความเป็นจริง เขาตอบว่า

“ก็โฮสต์คนใหม่ไงครับ มาทำพาร์ตไทม์แค่หนึ่งวัน”

“อะไรนะ” จริยสมัยหูผึ่ง

“แบบนี้พี่ก็อดได้กินนะสิ พี่ก็นึกว่าเป็นหนุ่มโฮสต์ประจำซะอีก อดเฉย”

“อ้า... ผมล่ะเสียดาย” หยางทำหน้าว่าเสียดายจริง ๆ อารมณ์บ่จอย

“ทำไมวะไอ้หยาง” อณวิทย์งง เพราะไม่เคยเห็นหยางทำหน้าผิดหวังมากมายขนาดนี้

“ก็โฮสต์หนุ่มคนเมื่อกี้แม่งโคตรโชคดีที่ได้ไปกับพี่ตองคนสวย เพราะพี่ตองเธอยังโสด ยังซิง ยังบริสุทธิ์อยู่น่ะสิ เฮ้อ”

“เด็ก ๆ พวกนี้แก่แดดจริง ๆ นะ”

“แหม ๆ พี่โยครับ อย่าว่าพวกผมเป็นละอ่อนนะครับ พวกผมก็อ่อนกว่าพี่โยแค่คนละสองสามปีเอง อีกอย่างพวกผมก็อายุเกินยี่สิบปีกันทั้งนั้น บรรลุนิติภาวะแล้วครับ”

“ว่าแต่ว่าวันนี้ พี่โยจะไปกับโบ๊ทหรือครับ” หยางทำตาละห้อย อดและพลาดความมันไปหนึ่งสาวล่ะ ไม่อยากพลาดอีก

“พวกเธอจะไปพร้อมกันทั้งสามสี่คนไหมจ๊ะ” จริยสมัยทำตาเล็กตาน้อย จีบปากจีบคอพูด

“ถ้าพี่โยไหว พวกผมก็ได้อยู่ครับ”

“ไหวสิ ถามได้ เช็กบิล” จริยสมัยทำไม้ทำมือ ใบหน้าสำราญที่สุด จากนั้นทั้งสี่คนก็พากันออกจากบาร์โฮสต์ ตรงไปที่ห้องชุดที่ได้เตรียมเอาไว้แล้วเช่นเดียวกัน

วันนี้จริยสมัยกินพร้อมกันถึงสี่หนุ่มจนหล่อนเปรมอุรากันเลยทีเดียว จริยสมัยพูดขึ้นก่อนจะเริ่มเกม

“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่า พี่พร้อมเปย์ พี่สวยและรวยมาก”

หนุ่ม ๆ กระโจนจัดการกับเธอพร้อม ๆ กัน จริยสมัยได้แต่ร้องโหยหวน แต่เต็มไปด้วยความสะอกสะใจ สมกับสโลแกนที่ว่า น้ำแตกแล้วแยกกันจริง ๆ