ชวน

@มหา’ลัย…

  

   การออกค่ายชมรมได้ผ่านพ้นไปหลายวันแล้ว ทว่าเสียงบ่นกระปอดกระแปดจากเพื่อนสนิททั้งสองยังคงมีแว่วดังมาให้น้ำชาได้ยินอยู่เป็นระยะ ทั้งพิมที่งอแงเรื่องผิวของตัวเองที่คล้ำลงไป ไหนจะสายฝนที่บ่นถึงสิวเม็ดใหม่ซึ่งเสนอหน้าขึ้นมาตรงกลางหน้าผากพอดิบพอดี

   คงจะมีเพียงน้ำชาคนเดียวที่ไม่มีเรื่องจะบ่นอย่างคนอื่นเขา เพราะนอกจากความเหนื่อยเมื่อยล้านิดหน่อยก็เห็นจะมีแต่เรื่องภาพกล้ามแขนล่ำแน่นของใครบางคนที่มันลอยเข้ามาในหัวทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้นแล้วเรื่องนี้เธอคงจะบ่นให้ใครฟังไม่ได้

   ตั้งแต่กลับมาจากค่ายชมรมวันนั้นเธอก็ยังไม่ได้เจอหน้ารุ่นพี่พวกนั้นอีกเลย ถึงจะเรียนอยู่มหา’ลัยเดียวกันแต่ว่าก็คนละคณะ แถมพวกเขาก็เป็นพี่ปีสามคงมีอะไรให้ทำเยอะแยะ ใครจะมาหาน้องหาแฟนต่างคณะได้ทุกวัน แต่ดูเหมือนว่าวันนี้น้ำชาจะคิดผิด…

     “พี่หมอกมาทำไม แอบมาหาเด็กแถวนี้เหรอ?” เสียงสายฝนทักทายพี่ชายเป็นปกติ หากว่าเห็นอีกฝ่ายที่มักจะแวะมาหาแฟนก็จะชอบแซวเป็นประจำ แต่ที่ไม่ปกติก็คือวันนี้หมอกกลับพกเพื่อนมาด้วยอีกหนึ่งคน

คนที่ทำเอานักศึกษาสาวคณะนิเทศศาสตร์แตกตื่นกันเป็นแถบๆ…

      “แวะเอาขนมเค้กมาให้ โซ่มันซื้อมาฝาก” หมอกว่าพลางก็ยกถุงกระดาษจากร้านเบเกอรีชื่อดังให้ทุกคนดู ส่วนด้านหลังเขานั้นคือชายหนุ่มคนที่ซื้อขนมเค้กเจ้าอร่อยที่ว่ามา

     “หวัดดีสาวๆ” โซ่ที่อยู่ในเสื้อช็อปกางเกงยีนส์สีเข้มราคาหลักหมื่นยืนโบกมือฉีกยิ้มกว้างทักทาย ส่วนสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรส่งให้รูปร่างของเขายิ่งโดดเด่นจนใครเห็นก็ต้องพากันสะกิดให้หันมอง ทว่าในสายตาของคนที่ว่าตอนนี้กำลังจับจ้องไปที่คนเพียงคนเดียว

     “น้ำชาเอาเค้กอะไร ร้านนี้อร่อยมากนะพี่หมอกซื้อให้ฉันกับฝนกินประจำ” พิมถามพร้อมจัดแจงหยิบกล่องเค้กออกมาจากถุงกระดาษทีละกล่อง สักพักก็ไม่วายหันไปขยิบตาให้โซ่อย่างรู้กัน

   ทว่าคนถูกถามกลับไม่ได้ใส่ใจ ดวงตากลมเฉี่ยวยังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอสมาร์ตโฟนของตัวเองไม่วางตาพลางปัดตกคำเอ่ยชวน

     “พวกแกกินเลย ฉันไม่ชอบกินเค้ก”

   หลังจากนั้นก็เกิดสภาวะเงียบกริบขึ้นมาชั่วขณะ เหล่าชาวคณะคนรู้กันต่างมองไปที่เธอเป็นตาเดียว

     “เอ่อ…เอาเค้กส้มก็ได้” น้ำชาไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดแต่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจจึงรับเค้กส้มที่ว่ามาแล้วตักเข้าปากคำโตทันทีพร้อมพยักหน้าหงึกหงัก

     “อืม อร่อยจริง”

     “เห็นมะ บอกแล้วว่าอร่อย” พิมได้ทีรีบเอ่ยสมทบ

     “ว่าแต่พวกพี่ไม่มีเรียนกันเหรอ ถึงมาหาเนี่ย” พิมหันไปถามกับแฟนหนุ่ม

     “มีสิ แต่ใครบางคนมันอยากมาเลยต้องพามันแวะมาก่อน” สายหมอกนั่งกอดอกบุ้ยปากไปทางโซ่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆกัน ฝ่ายโซ่เห็นดังนั้นเลยจัดแจงพาตัวเข้ามานั่งร่วมโต๊ะกับพวกสาวๆทันที

     “จะมาชวนไปคลับของลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งเปิดใหม่น่ะ เห็นว่าคืนนี้มีมินิคอนเสิร์ตของวงJXLด้วย เลยว่าจะมาชวนสาวๆไปดู” คนชวนว่าพลางก็ควักสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋าแล้วปัดเลื่อนหน้าจอไปมาก่อนจะวางลงบนโต๊ะหินอ่อนให้ทุกคนดู

    หน้าจอปรากฏรูปวงดนตรีที่มีนักร้องหนุ่มหล่อกำลังเป็นกระแสในตอนนี้ทำให้ทั้งสามสาวทำตาโตไปพร้อมๆกัน

     “โต๊ะหน้าเวทีเลย สนใจปะ”

     “JXL อร๊าย! น้ำชา JXL” สายฝนทำเสียงกระดี๊กระด๊าเขย่าไหล่น้ำชาแล้วชี้ไปที่หน้าจอสมาร์ตโฟนของโซ่ นักร้องวงนี้มีแต่คนหล่อๆแถมเพลงก็เพราะและยังเป็นอีกวงที่น้ำชาชื่นชอบอีกต่างหาก

     “ฉันเห็นแล้ว”

     “แกไปด้วยกัน นะๆ”

     “เอ่อ…” น้ำชามีน้ำเสียงอึกอัก นักร้องวงที่ว่าเธอเองก็เป็นแฟนคลับ อยากไปก็อยากไปแต่อีกใจก็รู้สึกเกร็งๆเพราะคิดว่าตัวเองไม่ได้สนิทกับพวกผู้ชายกลุ่มนี้ขนาดนั้น

     “ไปด้วยกันสิ” กระทั่งโซ่เองเป็นฝ่ายเอ่ยชวน

     “หลายๆคนสนุกดี”

     “อะ…อืม ก็ได้” น้ำชาจึงได้กล้ายอมตกปากรับคำพร้อมกับฉีกยิ้มหวาน ดีใจที่จะได้ไปใกล้ชิดกับนักร้องวงนี้ที่ตัวเองชื่นชอบ

     “เย้ๆ JXL JXL ฉันจะไปดูคนหล่อ”

     “ไปก็ไปแต่แกช่วยหยุดเขย่าฉันก่อนได้ไหม…ฝนนน”

@3507 Club…

22.30น.

   ภายในผับที่เพิ่งเปิดใหม่เวลานี้นักท่องราตรีเริ่มจะหนาแน่น โซ่และเพื่อนคนอื่นๆมาถึงกันแล้ว ทว่าคนที่เขาอยากให้มาด้วยจนป่านนี้แล้วก็ยังไม่เห็นหน้า

     “เดี๋ยวเขาก็มา นั่งทำหน้าเป็นส้น…อยู่ได้” วินพูดเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงภายในผับที่ตอนนี้เริ่มจะดังขึ้น ตั้งแต่พากันมาถึงเพื่อนโซ่ของเขาก็เอาแต่มองที่หน้าจอมือถือสลับกับทางเดินอยู่อย่างนั้น

     “น้ำชาบอกว่ากำลังขับรถอยู่ ใจเย็นพี่” สายฝนที่คอยแชทไปถามเพื่อนตลอดเอ่ยบอก

     “เออใจเย็น แดกเหล้าก่อน”

     “…” โซ่ยกแก้วขึ้นไปชนกับเพื่อนแต่สีหน้ายังคงบอกบุญไม่รับ เขาอุตส่าห์สืบรู้ว่าเธอชอบนักร้องวงนี้จึงหาเรื่องชวนมาดู จนป่านนี้เธอก็ยังไม่มาจะไม่ให้เขาเซ็งได้ยังไง

     “อีกครึ่งชั่วโมงJXLก็ขึ้นแล้ว ทำไมยังไม่…”

     “มาโน่นแล้ว” พิมรีบชี้มือบอกเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองกำลังเดินฝ่าเหล่านักท่องราตรีเข้ามายังโต๊ะหน้าเวทีที่ทุกคนนั่งอยู่

   วันนี้น้ำชายังคงโดดเด่นเหมือนทุกครั้งที่ได้มาเที่ยวด้วยกัน ทุกการขยับตัวเดินของเธอนั้นมีเสน่ห์จนคนที่เห็นไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ต่างหันมอง

     “หูว! สวยเอาเรื่อง” โดยเฉพาะผู้ชายหูตาแพรวพราวแถมปากยังไวแบบวิน

     “สวยจริง” คนนิ่งๆอย่างริวก็ยังไม่เว้น

   โซ่ไม่ได้สนเสียงเพื่อนที่ต่างเอ่ยชมหญิงสาวที่ยังเดินมาไม่ถึง ทว่าก็ไม่ลืมที่จะขยับมือข้างหนึ่งดันให้ริวลุกขึ้นและพยักพเยิดเป็นเชิงไล่ให้ไปนั่งอีกฝั่ง ริวที่รู้งานจึงลุกขึ้นย้ายในทันที

     “เกือบไม่ได้มาแล้วเชียว” น้ำชาที่เพิ่งเดินมาถึงส่งเสียงบ่นให้เพื่อนฟังในขณะที่ตัวเองก็นั่งลงตรงข้างโซ่ซึ่งมีที่ว่างอยู่ที่เดียว แต่สายฝนกับพิมที่นั่งอยู่ไม่ได้ใกล้กันฟังไม่ค่อยถนัด

     “ทำไมเหรอ” โซ่จึงเป็นฝ่ายหันไปคุยกับเธอแทน

     “มีรถคันนึงมาตัดหน้า ดีนะที่เบรกทัน”

     “เอ่อ…ดีแล้ว ไม่งั้นอดดูคนหล่อแน่เลย” โซ่บอกพร้อมยิ้มกริ่มหว่านเสน่ห์ ‘คนหล่อ’ ที่เขาว่าไม่ได้หมายถึงนักร้องวงนั้นแต่หมายถึงตัวเขาเองต่างหาก

     “ดื่มอะไรเดี๋ยวพี่บอกเด็กให้” โซ่ขยับตัวเข้าไปถามเธอในตอนที่พนักงานชายคนหนึ่งเดินมารอให้บริการ ด้วยความที่เห็นว่าพนักงานคนนั้นเอาแต่มองเธอแล้วยิ้มเขาจึงจะเป็นคนจัดการสั่งให้เอง

     “โซดาก็ได้” น้ำชาตอบ

     “โซดาอย่างเดียว ไม่ใส่เหล้าเหรอ?”

     “ตลกแล้วพี่โซ่”

     “หึ! ล้อเล่น” โซ่อมยิ้มชอบใจที่ได้พูดหยอกล้อกับน้ำชา ทว่าพอหันไปสั่งเครื่องดื่มกับพนักงานกลับทำสีหน้าเรียบเข้มจนพนักงานชายคนนั้นไม่กล้าที่จะมองน้ำชาอีกเพราะคิดว่าทั้งสองเป็นอะไรกัน

     “ได้แก้วกันครบแล้วก็ชนสิครับบ” วินยังคงเป็นคนทำหน้าที่เอ็นเตอร์เทนเพื่อนๆได้ดีเหมือนเดิม ภายในผับเริ่มจะครึกครื้นกว่าเก่า รวมถึงโต๊ะของพวกเขาเองก็ครื้นเครงพราะมีคนคอยชวนกันพูดคุย ถึงจะต้องตะเบงเสียงให้ดังกว่าเสียงเพลงอีกหน่อย แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา

   กระทั่งมีผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาเอ่ยทักทายพวกเขา…

     “มาเที่ยวไม่ชวนกันบ้างเลยนะวิน” เสียงหวานของผู้หญิงคนหนึ่งถามกับวิน เธอคนนี้เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่เขาคุยด้วยอยู่ตอนนี้ แต่ดันเป็นเพื่อนสนิทกับใครอีกคนที่เพื่อนเขาไม่อยากเห็นหน้า

     “กะ…เกด มาเที่ยวด้วยเหรอ?” วินถามกลับด้วยน้ำเสียงอึกอัก ใบหน้าหล่อทะเล้นมองหญิงสาวสองคนสลับกับหน้าเพื่อนตัวเอง

     “ใช่สิ JXLเลยนะไม่มาได้ไง แต่เสียดายเพื่อนเกดจองโต๊ะได้ทางโน่น” หญิงสาวชี้มือไปทางโซนข้างหลังที่ห่างออกไปจากตรงนี้อีกหลายโต๊ะ

     “ถ้ารู้ว่าวินมาเกดคงขอมาร่วมโต๊ะด้วยแล้ว”

     “เอ่อ…” วินมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาไม่คิดว่าจะเจอกับเธอที่นี่ กับคนคุยเขาก็ไม่เท่าไรหรอก แต่กับอีกคนนี่สิ

   ทว่าก็ยังโชคดีหน่อยที่หญิงสาวสองคนนี้ทำแค่เพียงเดินมาทักทาย

     “งั้นเกดไปก่อนนะ ไว้เจอกัน”

     “เค”

   หญิงสาวสองคนเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเองแล้ว วินก็ได้แต่มองหน้าโซ่อย่างอยากจะขอโทษขอโพย ใครจะไปคิดว่าคนคุยเขาจะพาแฟนเก่าเพื่อนเข้ามาทักทายถึงโต๊ะ ‘ซวยจริงๆ’