ชายชั่ว 소설 & 이야기

ชายชราสกปรกมอมแมมคนหนึ่งก็กลิ้งออกมาจากห้องมืดเล็กๆ นั่น ในเวลาเพียงสามวันเท่านั้น ตู้เหวินยวนมีหนวดเครารุงรัง ผมบาง ส่งกลิ่นเหม็นไปทั่วร่างกาย ไม่ได้ดีกว่าขอทานข้างถนนนัก ใครจะสามารถจินตนาการได้ว่าเขาคืออัครมหาเสนาบดีแห่งต้าเซี่ย?

บุรุษผู้อยู่ในชุดสีฟ้ารัดปลายแขนปลายขาของชุดด้วยเชือกหนังสีน้ำตาล ใบหน้าหล่อเหลาดูสดใสหมดจรด จนทำให้เฉินเซียหนิงหันมามองบุรุษที่พลิ้วกายมาหาตนเองอย่างรวดเร็วด้วยสายตาเหม่อลอย “คุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ คนผู้นี้คือคุณชายรองเจ้าค่ะ” ชุนฮัวรีบกระซิบบอกคุณหนูของตนเส ียงเบาเมื่อมองเห็นแววตาว่างเปล่าและตกตะลึงของเฉินเป่าหนิง

ริว ชายหนุ่มผลักประตูเข้ามาในชุดลำลองสบาย ๆ เสื้อยืดสีเทากับกางเกงขายาวสีดำ เส้นผมด้านหน้าปรกลงมาเล็กน้อยอย่างไม่ได้จัดทรงนัก ทำให้วันนี้เขาดูอ่อนวัยกว่าปกติจนคล้ายเด็กหนุ่มตัวสูง ๆ คนหนึ่ง ริวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแพทยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ เขากระแอมเบา ๆ ก่อน เอ่ยขึ้นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “มารับอาหารที่คุณแม่สั่งไว้”

งคนนอก “ครามนี่คุณไม่มีปัญญาหาผู้หญิงที่ไหนมากกแล้วอย่างนั้นเหรอคะ ถึงได้หน้ามืดไปคว้าดารินทร์มาทำพันธุ์” ดารัณยกปลายรองเท้าส้นสูงในมือแล้วใช้มันต่างนิ้วชี้ตรงไปยังร่างอ่อนระทวยของน้องชายซึ่งนอนอยู่ในห่อผ้าห่ม เลือดสีแดงเปื้อนเปรอะเลอะผ้าห่มสีขาวเห็นเป็นรอยด่างอย่า งชัดเจน

ชายหนุ่มยกมือไหว้อย่างนอบน้อม แม้เขาจะเป็นคนแข็งกระด้างในบางเรื่องแต่กับผู้ที่มีอายุมากกว่าเขาก็นอบน้อมเสมอ "ว่าแต่เดย์ทำงานอะไรเหรอจ๊ะ" "ผมทำงานบริษัทครับ เป็นที่ปรึกษาของประธานบริษัท" "อ่อ.." "และ...ผมเป็นมาเฟีย"

ชายชราในชุดดำยื่นมือออกมาอย่างสั่นเทา เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่วินาทีต่อมา เขาก็ได้เสียชีวิต “คนที่ทำความชั่ว ไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่” เซียวเป่ยพูดอย่างเย็นชา

ศิลาที่กำลังตามพิกเล็ตออกไป แต่ทว่าระหว่างที่กำลังจะเดินมาถึงรถที่จอดไว้ ทุกอย่างกับฉุกละหุกไปก่อน จู่ๆ ก็มีชายชุดดำที่แต่งตัวเหมือนเป็นลูกน้องของผู้มีอิทธิพลสักคนมาขวางเขาเอาไว้ "พวกมึงเป็นใคร?" เท่าที่จำได้ เขาไม่เคยเห็นหน้าพวกมันมาก่อนแน่นอน กริ๊ก! เสียงปืนที่ขึ ้นนกพร้อมยิง..

คิมหันต์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ระคนเบื่อหน่าย โลกมันก็มีวงจรแบบนี้เสมอ ไม่มีใครอยู่ยงคงกะพัน ไม่ว่าจะดี เลว เข้มแข็ง หรือสูงส่งแค่ไหน สุดท้ายก็มีวันที่ต้องชดใช้ ทว่าเขาไม่ใช่คนที่จะมากังวลกับเรื่องธรรมดาเหล่านั้นหรอกนะ เป็นประเภท ขึ้นก็ขึ้น ลงก็ลง มันเป็นกฎของเกม ไม่ใช่เ รื่องใหญ่

เพศ ชาย อายุ 17 เผ่าพันธุ์ ยอดมนุษย์อุษณกร อาชีพ ว่าง เลเวล 42 ฉายา 〘การใช้ชีวิตที่ผิดพลาด〙, 〘จุติแบบพิเศษขั้นสุดยอดที่หาได้ยากยิ่ง〙, 〘Give me Your Everything ?〙 ,〘กฎของชั้นก็คือกฎของนาย กฏของชั้นก็คือกฏของชั้น〙,〘ผู้ก้าวล้ำสรรพสิ่ง〙,〘จิตวิญญานเหล็กกล้า〙

พศินคิดง่าย ๆ “แน่ใจนะว่าเขาจะไม่สงสัย” “สงสัยแล้วมันจะทำอะไรเราได้ มันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนตีหัวมัน อีกอย่างมันหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นขนาดนั้น มันคงไม่สงสัยเธอหรอก” กุลชาเป็นคนสวยขาวและอวบอัดสมวัย ผู้ชายหลายคนในหมู่บ้านทั้งหนุ่มทั้งแก่ ทั้งโสดและมีพันธะล้ว นให้ความสนใจเธอ เขาเองก็ลุ่มหลงกุลชาเช่นกัน ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่กล้าหักหลังเพื่อนสนิทอย่างเสกสรร และคงไม่กล้าหลอกเมียว่าไปงานศพเพื่อนที่ต่างจังหวัดหรอก