ชายชั่ว Novels & Stories

ชายชราสกปรกมอมแมมคนหนึ่งก็กลิ้งออกมาจากห้องมืดเล็กๆ นั่น ในเวลาเพียงสามวันเท่านั้น ตู้เหวินยวนมีหนวดเครารุงรัง ผมบาง ส่งกลิ่นเหม็นไปทั่วร่างกาย ไม่ได้ดีกว่าขอทานข้างถนนนัก ใครจะสามารถจินตนาการได้ว่าเขาคืออัครมหาเสนาบดีแห่งต้าเซี่ย?

บุรุษผู้อยู่ในชุดสีฟ้ารัดปลายแขนปลายขาของชุดด้วยเชือกหนังสีน้ำตาล ใบหน้าหล่อเหลาดูสดใสหมดจรด จนทำให้เฉินเซียหนิงหันมามองบุรุษที่พลิ้วกายมาหาตนเองอย่างรวดเร็วด้วยสายตาเหม่อลอย “คุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ คนผู้นี้คือคุณชายรองเจ้าค่ะ” ชุนฮัวรีบกระซิบบอกคุณหนูของตนเส ียงเบาเมื่อมองเห็นแววตาว่างเปล่าและตกตะลึงของเฉินเป่าหนิง

ริว ชายหนุ่มผลักประตูเข้ามาในชุดลำลองสบาย ๆ เสื้อยืดสีเทากับกางเกงขายาวสีดำ เส้นผมด้านหน้าปรกลงมาเล็กน้อยอย่างไม่ได้จัดทรงนัก ทำให้วันนี้เขาดูอ่อนวัยกว่าปกติจนคล้ายเด็กหนุ่มตัวสูง ๆ คนหนึ่ง ริวชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแพทยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ เขากระแอมเบา ๆ ก่อน เอ่ยขึ้นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “มารับอาหารที่คุณแม่สั่งไว้”

“พวกนายก่อเรื่องอะไรกันน่ะ ฉันบอกไปตั้งนานแล้วว่าต้องถ่อมตนเข้าถึงได้ วัน ๆ อย่าเอาแต่ตั้งท่าวางมาดแต่ใช้การอะไรไม่ได้พวกนั้น ฉันก็ไม่ใช่เซียนผู้วิเศษอะไรเสียหน่อย” ผู้พูดเป็นชายชราคนหนึ่งที่มีหนวดเคราและเส้นผมสีขาว ชายชราสวมชุดคอกระดุมจีน ดูไปแล้วมีกลิ่นอายของ เทพเซียนลอยมา มีบุคลิกดูสูงสง่าทีเดียว

งคนนอก “ครามนี่คุณไม่มีปัญญาหาผู้หญิงที่ไหนมากกแล้วอย่างนั้นเหรอคะ ถึงได้หน้ามืดไปคว้าดารินทร์มาทำพันธุ์” ดารัณยกปลายรองเท้าส้นสูงในมือแล้วใช้มันต่างนิ้วชี้ตรงไปยังร่างอ่อนระทวยของน้องชายซึ่งนอนอยู่ในห่อผ้าห่ม เลือดสีแดงเปื้อนเปรอะเลอะผ้าห่มสีขาวเห็นเป็นรอยด่างอย่า งชัดเจน

ชายหนุ่มยกมือไหว้อย่างนอบน้อม แม้เขาจะเป็นคนแข็งกระด้างในบางเรื่องแต่กับผู้ที่มีอายุมากกว่าเขาก็นอบน้อมเสมอ "ว่าแต่เดย์ทำงานอะไรเหรอจ๊ะ" "ผมทำงานบริษัทครับ เป็นที่ปรึกษาของประธานบริษัท" "อ่อ.." "และ...ผมเป็นมาเฟีย"

ชายชราในชุดดำยื่นมือออกมาอย่างสั่นเทา เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่วินาทีต่อมา เขาก็ได้เสียชีวิต “คนที่ทำความชั่ว ไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่” เซียวเป่ยพูดอย่างเย็นชา

ศิลาที่กำลังตามพิกเล็ตออกไป แต่ทว่าระหว่างที่กำลังจะเดินมาถึงรถที่จอดไว้ ทุกอย่างกับฉุกละหุกไปก่อน จู่ๆ ก็มีชายชุดดำที่แต่งตัวเหมือนเป็นลูกน้องของผู้มีอิทธิพลสักคนมาขวางเขาเอาไว้ "พวกมึงเป็นใคร?" เท่าที่จำได้ เขาไม่เคยเห็นหน้าพวกมันมาก่อนแน่นอน กริ๊ก! เสียงปืนที่ขึ ้นนกพร้อมยิง..

เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายตี๋มีสีหน้าลำบากใจเพียงชั่วครู่หนึ่ง “โธ่ ยายลูกแมวน้อย บอกไปแล้วเธอจะช่วยอะไรได้” ตี๋พูดหยอกล้อพร้อมกับโยกศีรษะเพื่อนเบา ๆ “อย่าคิดมาก ฉันน่ะเป็นชายชาตรี จะมีเรื่องชกต่อยบ้างก็เป็นเรื่องปกติ อย่าทำเหมือนฉันเป็นพวกอกสามศอกจะได้ไหม ” เขายิ้มเพื่อให้เธอสบายใจ

ชายชุดดำ “พอดีกูเป็นคนมีคุณธรรมว่ะ” เขาปรับสีหน้ายิ้มแย้มใจดีเมื่อกี้เป็นเหี้ยมโหดทันที “ปล่อยเด็กซะ แล้วมึงก็ไป” พอเห็นว่าโจรเริ่มลังเล เขาจึงกระตุ้นให้ตัดสินใจง่ายขึ้น