บทที่ 16

หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาได้ถอดกระโปรงทรงดินสอที่ขาดรุ่งริ่งและเสื้อตัวบนสีขาวออก เธอเปลี่ยนเป็นชุดแต่งงานและสวมรองเท้าส้นสูงคริสตัล ด้วยความสูง 170 เซนติเมตร ซาบริน่าจึงทั้งสูงและผอมเพรียว

อย่างไรก็ตาม เธอดูสูงขึ้นด้วยส้นสูงคริสตัลที่สูง 10 เซนติเมตรและมีขาอันยาวสมบูรณ์แบบอย่างเป็นที่สุด

เธอเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าและยังไม่ได้แต่งหน้า

รูปลักษณ์ของเธอเมื่อไม่แต่งหน้าก็เพียงพอที่จะทำให้เซบาสเตียนตกตะลึง

เธอยังคงหลงเหลือความเย็นชาที่ราวกับว่าทุกสิ่งในโลกไม่มีความหมายต่อเธอ หลังจากสวมชุดแต่งงานอันวิจิตรงดงามชุดนี้แล้ว ความงามของเธอก็ยิ่งเห็นได้ง่ายยิ่งขึ้นและไร้ข้อจำกัด

เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยความรู้สึกไร้เดียงสาและเย็นชา แต่ก็ไม่พูดอะไรสักคำ

ในใจของเซบาสเตียนรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างฉับพลัน โดยไม่รู้ว่าทำไม

น้ำเสียงของเขาเย็นชาและมีเสียงแหบ “เมื่อเช้านี้เธอทำอะไรอยู่? รู้ไหมว่าเธอเกือบทำงานใหญ่ของฉันพลาด?!"

“นี่งานแต่งของเราเหรอ?” ซาบริน่าถามอย่างตรงไปตรงมา

หลังจากถามแล้ว เธอบอกกับตัวเองว่า “ฉันไม่ได้ต้องการงานแต่งงานนี้! ฉันคิดว่าคุณก็ไม่ได้ต้องการมันเช่นกัน คุณกำลังจะแต่งงานกับเซลีนในอีกสองเดือนข้างหน้า ถ้าคุณจัดงานแต่งกับฉันต่อหน้าครอบครัวลินน์ พวกเขาจะปฏิบัติต่อฉันเหมือนเป็นศัตรูตัวฉกาจแน่!”

ฉับพลันชายหนุ่มบีบคางเล็ก ๆ ของซาบริน่า “ฟังนะ อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับครอบครัวลินน์ ไม่ว่าเธอจะเป็นหนี้เขาหรือไม่ก็ตาม หรือความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงอะไรก็ตามที่เธอมี ฉันไม่สนใจที่จะถาม”

“ที่มีเกี่ยวกับไนเจล คอนเนอร์ ก็ด้วย!”

“วันนี้ควรจะเป็นวันแต่งงานของเรา แต่เธอกลับเดินลงมาจากรถของไนเจลในชุดกระเซอะกระเซิง”

“ดูเหมือนเธอจะเป็นผู้หญิงที่มีอดีตยุ่งเหยิงเหมือนแอ่งน้ำโคลนเสียจริง ๆ !”

เมื่อชายหนุ่มพูดคำเหล่านี้ เขามีความรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ในใจของเขาอย่างอธิบายไม่ถูก

เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่อาจอธิบายได้

เขาเห็นทุกอย่างชัดเจนในตอนที่เธอลงมาจากรถของไนเจล ในขณะนั้นเซบาสเตียนอยู่ในรถของเขาและกำลังคุยโทรศัพท์กับโรงพยาบาล เขาต้องการให้โรงพยาบาลส่งแม่ของเขาให้ช้าไปสักหนึ่งชั่วโมง

เขาเห็นไนเจลลงจากรถด้วย ตอนที่เขาวางสาย

ไนเจลวางแขนโอบรอบซาบรินาต่อหน้าผู้คน และเธอก็ดูราวกับว่ามีความสุขที่ได้ซบไหล่ของไนเจล

ไร้ยางอายจริง ๆ !

"คุณฟอร์ดคะ!” คางของซาบริน่าเจ็บจากการถูกเขาบีบ

อย่างไรก็ตาม เธอกัดฟันและไม่ส่งเสียงร้องจากความเจ็บปวด เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “เรื่องระหว่างเราสองคนเป็นแค่ความสัมพันธ์ตามสัญญาสองเดือนเท่านั้น ตอนที่ฉันอยู่ที่ตระกูลลินน์ คุณคุยเรื่องแต่งงานกับครอบครัวลินน์ต่อหน้าฉัน และฉันก็ไม่ได้รบกวนคุณเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นฉันจึงหวังว่าคุณจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ส่วนตัวของฉันด้วย”

ชายหนุ่มเยาะเย้ย 'ผู้หญิงคนนี้กล้ามากจริง ๆ '

เธอกล้าต่อรองกับเขา

“เธอคิดว่าเธอมีสิทธิที่จะพูดเมื่อมันเป็นเรื่องของฉันเหรอ?” เซบาสเตียนถามด้วยเสียงเยอะเย้ยเบาๆ

ซาบริน่ากล่าวว่า “ทำไมล่ะ?! เราเป็นหุ้นส่วนกัน ทำไมฉันถึงพูดไม่ได้?”

“ฉันเป็นคนจ่ายให้เธอ และเธอเป็นคนให้บริการกับฉัน แน่นอนว่าเธอพูดอะไรไม่ได้เลย! เพราะเธอได้เซ็นสัญญากับฉันแล้ว เธอควรแต่งงานกับฉันอย่างเหมาะสม รับบทเป็นคุณผู้หญิงฟอร์ด และรับใช้แม่สามีของเธออย่างขยันขันแข็ง! ถ้าฉันรู้เรื่องไร้สาระของเธอระหว่างการแต่งงานของฉันกับเธอ เธอจะต้องตายโดยไม่มีที่ฝังศพ!” เซบาสเตียนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เช่นเดิม

มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรับรู้อารมณ์ของเขาจากคำพูดของเขา

อย่างไรก็ตาม ซาบรินาเข้าใจดีว่าเขาช่างร้ายกาจ แต่เขาก็เป็นคนที่มีเงิน มีอำนาจ และมีอิทธิพลด้วย

มิฉะนั้น ครอบครัวลินน์ก็คงจะไม่กลัวเขาและทำตัวเหมือนคนขี้ขลาดต่อหน้าเขา ในทางกลับกันเซลีนกระตือรือร้นที่จะแต่งงานกับเขา

ซาบริน่ากัดริมฝีปากของเธอและทำน้ำเสียงอ่อนลง “วันนี้ฉันไปไซต์ก่อสร้างเพื่อสัมภาษณ์งาน นายท่านไนเจลเป็นลูกชายเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ฉันสมัครงานด้วย เมื่อคุณโทรหาฉันให้มาที่นี่อย่างเร่งรีบ ฉันรอรถบัสไม่ได้ และเขาเสนอที่จะมาส่งฉันที่นี่ นั่นคือเรื่องทั้งหมดของเรา”

“เธอสมัครงานอะไร?” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

“ช่างก่ออิฐก่อปูน” น้ำเสียงของซาบริน่าฟังดูอ่อนลงเล็กน้อย

เธอมีปัญหาในการวาดแบบและร่างแบบก่อสร้างด้วยมือ เธอวาดได้อย่างสมบูรณ์แบบและพิถีพิถันมาก อย่างไรก็ตามผู้รับสมัครงานไม่ต้องการเธอมากนัก เพราะเธอไม่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เขาจึงจ้างเธอเป็นนักออกแบบผีแทน

นักออกแบบผีเป็นนักออกแบบนิรนามที่เชี่ยวชาญในการจัดทำภาพวาดสำหรับนักออกแบบที่มีชื่อเสียงกว่าเล็กน้อยในสาขานี้ เครดิตทั้งหมดจะตกเป็นของนักออกแบบคนอื่น

เธอจะไม่ได้อะไรเลยไม่ว่าภาพวาดของเธอจะยอดเยี่ยมแค่ไหน

นอกจากนี้ เธอเข้าใจจากคำพูดของไนเจลว่างานส่วนใหญ่ของเธอในอนาคตอาจทำงานทั่วไป ในสถานที่ก่อสร้าง

“เธอกำลังจะยกและวางอิฐที่ไซต์ก่อสร้างเหรอ?” เซบาสเตียนไม่คาดคิดสิ่งนี้มาก่อนเลย

“คุณฟอร์ด คุณคิดที่จะจำกัดงานของฉันด้วยงั้นเหรอ?” ซาบริน่าถามอย่างเย้ยหยัน

ความโกรธของชายคนนั้นลดลงเล็กน้อย เขาปล่อยซาบริน่าและสั่งช่างแต่งหน้าว่า “แต่งหน้าให้เธอ ฉันจะไปรอข้างนอก”

“ได้เลยค่ะ ผู้อำนวยการฟอร์ด” ช่างแต่งหน้าพาซาบริน่าไปที่ห้องด้านใน ในห้องมีโต๊ะแต่งหน้าพร้อมเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์บำรุงผิวทุกชนิด

การแต่งหน้าของซาบริน่าเสร็จสมบูรณ์หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

หลังจากที่ช่างแต่งหน้าสวมผ้าคลุมหน้าให้เธอแล้ว ซาบริน่าเดินออกจากห้องแต่งหน้า เซบาสเตียนซึ่งนั่งอยู่นอกประตูเห็นซาบริน่าเดินออกมา ในทันใดเขาก็ตกตะลึงอีกครั้ง

ซาบริน่าสวยมากจริง ๆ

เธอยังคงหลงเหลือออร่าเย็นเยียบที่ปราศจากมลทินของโลกใบนี้โดยไม่มีการแต่งหน้าใด ๆ แม้กระนั้นเธอก็มีความงามที่เยือกเย็น บริสุทธิ์ มีเกียรติ และน่าภาคภูมิใจเมื่อแต่งหน้า เธอสวยไม่เหมือนใคร

ถ้าเซลีนสวมชุดแต่งงานแต่แต่งหน้าจัด ยืนอยู่ตรงหน้าซาบริน่าในเวลานี้ เธอจะเทียบไม่ได้กับซาบริน่าเลย

หลังจากที่เซบาสเตียนชะงักไปครู่หนึ่ง เขายกศอกขึ้นและสั่งเธอ “จับแขนฉันไว้”

“…”

นอกจากจะชนกับเขาในห้องน้ำในวันแรก เธออยู่ใกล้เขา และกำลังจะถูกดึงไปหา ในขณะที่เขากำข้อมือเธอแน่น เธอไม่เคยสัมผัสเขาอย่างใกล้ชิด นับประสาทกับการจับแขนเขาไว้

พวกเขาไม่คุ้นเคยระหว่างกันและกันเป็นอย่างมาก

เมื่อเธอยังลังเลอยู่ ชายหนุ่มจึงคว้าแขนเธอและยัดเข้าไปในข้อศอกที่งอของเขาอย่างแรง

ทันใดนั้นซาบริน่าก็รู้สึกมึนงง

เธอนึกถึงชายที่กำลังจะตายในความมืด ผู้ชายคนนั้นแข็งแกร่งและมีอำนาจมาก หลังจากที่เขาสนุกไปกับตรงหน้าแล้ว เขาก็ทำให้เธอหันหลังให้กับเขา เธอถูกควบคุมโดยชายที่เธออยู่ในอ้อมแขนของเขา และไม่มีอำนาจที่จะตอบโต้ นับประสาที่ได้เห็นชายคนนั้น เธอจำได้เพียงว่าชายคนนั้นยกแขนของเธอขึ้นอย่างแรง และวิธีที่เซบาสเตียนยกแขนของเธอก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

ชายหนุ่มได้พาเธอไปที่ส่วนหน้าสุดของร้านอาหาร ขณะที่เธอกำลังสับสน

ซาบรินารู้ว่าเขาคงต้องการให้เธอทักทายใครซักคนกับเขา

ทั้งสองยืนอยู่ที่ทางเข้าร้านอาหาร และพวกเขาเห็นว่ามีคนเข็นรถวีลแชร์มาทางพวกเขา ซาบริน่ามองดูและก็พบว่าคนที่นั่งวีลแชร์คนนั้นคือเกรซ

เกรซมองดูซาบริน่าด้วยใบหน้าที่ใจดีและถามว่า “แซบบี้ ลูกชอบเซอร์ไพรส์นี้จากแม่ไหม?”