ตอนที่ 5 หญิงชั่วช้า

เช้าวันต่อมา

เอเลนอร์เพิ่งจะรู้สึกตัวว่าร่างกายเริ่มดีขึ้นเล็กน้อยจึงค่อย ๆ ลืมตามองดูรอบห้องที่ยังไร้เงาของนาธาเนียล คิดไปเองว่าสิ่งที่เธอได้ยินตอนไม่ได้สตินั้นเป็นเพียงฝันร้าย

ทว่า เอมี่กลับยืนยันว่าเขากลับมาแล้วตั้งแต่เมื่อวาน 

“นายท่านมีงานด่วนต้องตรวจตราเลยรีบออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ค่ะ แต่นายท่านบอกว่าจะรีบกลับมาถ้าเสร็จธุระแล้ว” เธอพยายามบอกคนตรงหน้าที่ใจไม่ดีสักเท่าไหร่ แววตาอีกฝ่ายสลดลงเพราะคิดว่าอย่างน้อยควรจะปลุกเธอแล้วบอกให้รู้สักนิดก็ยังดี

คำปลอบประโลมเล็กน้อยหรือการอยู่เคียงข้างกันในเวลานี้ดูเป็นคำขอที่มากเกินไปอย่างนั้นเหรอ

“ฉันคงจัดการทุกอย่างเองไม่ได้ ฝากด้วยนะเอมี่” เธอฝากเรื่องอาหารมื้อเย็นให้สาวใช้รับผิดชอบ สายตาเหม่อมองไปนอกห้องก่อนลุกเดินไปยังห้องนอนของนาธาเนียล 

กลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ ที่เขาชอบใช้ยังคงอบอวล เธอคิดถึงเขามากเหลือเกินจนคิดไปว่า “เขาโกรธที่ฉันแท้งเหรอ เอมี่”

สาวใช้ตกใจรีบปฏิเสธทันควัน “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ อย่าได้คิดโทษตัวเองเลยนะคะ” เธอรู้ดีว่าคนตรงหน้าร่างกายไม่แข็งแรง และหากจะโทษใครแล้วล่ะก็ นายท่านของเธอคงจะมีส่วนไม่น้อย ไม่รู้ทำไมถึงไม่บอกใครบ้างเลยว่าตอนนั้นหายไปไหน แล้วทำไมถึงทำตัวห่างเหินกันถึงขนาดนี้ มิหนำซ้ำยังไม่ให้แจ้งไปทางคฤหาสน์อาเบอร์ลีนอีกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่ 

เคานต์ เดอ ลีแวร์ใจร้ายกับนายหญิงมากเกินไปแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นเจ้านายที่เห็นกันมานานคงมีโวยวายแทนคนตรงหน้าจนกว่าจะสำนึก

“เอมี่ ช่วยเตรียมของทำขนมอบได้ไหม นาธาเนียลชอบทานเล่นเวลาอารมณ์ไม่ดี” เอเลนอร์ยิ้มให้สาวใช้อย่างอ่อนโยน พยายามฝืนตัวเองลุกไปที่ครัวด้านล่าง

บรรดาสาวใช้เห็นนายหญิงกระตือรือร้นสดชื่นขึ้นมาบ้างจึงไม่อยากห้ามเพราะอย่างน้อยพวกเขาก็ได้เห็นรอยยิ้มของเธอในรอบหลายวันตั้งแต่เหตุการณ์นั้นพลางช่วยเหลือทำทุกอย่างเต็มที่

ตะวันคล้อยลอยลับ ลมหนาวยามค่ำคืนพัดผ่านมาเป็นระลอก เอเลนอร์สวมชุดหลายชั้นนั่งมองไปที่ระเบียงห้อง เฝ้าคอยว่าเขาจะกลับมาเวลาไหนจนกระทั่งได้ยินจากพ่อบ้านว่างานที่เขาทำคงล่าช้าไปอีกหลายวัน

เธอผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้นโดยที่ไม่ได้ทานมื้อเย็น ขดตัวนอนด้วยความอ้างว้างและโดดเดี่ยวในคฤหาสน์หลังใหญ่

ไม่กี่วันต่อมารู้สึกดีใจอย่างยิ่งที่มีแขกมารอพบเธอข้างล่างจึงรีบล้างหน้าตาเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยเร็วไว หากแต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ใจสั่นระริก หน้าถอดสีเพราะคนในตระกูลเคานต์เอเวอร์เลตอยู่ครบพร้อมหน้าพร้อมตา

“ลูกพ่อ เป็นอย่างไรบ้าง” เคานต์เอเวอร์เลตทักทายเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 

“ลูกสบายดีค่ะ” เอเลนอร์ไม่กล้าสบตาพวกเขา “ท่านพ่อมาที่นี่ทำไมหรือ”

“เอเลนอร์น้องรัก” คราวนี้โจเซลีนพี่สาวคนโตเอ่ยขึ้นมาบ้าง “พวกเรามาที่นี่ก็เพราะคิดถึงเธออย่างไรเล่า ไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันตั้งหลายเดือน ไม่ได้รับจดหมายจากพวกเราบ้างเหรอ”

“จดหมายเหรอคะ” เอเลนอร์ไม่รู้ว่าพวกเขาพูดเรื่องจริงหรือไม่เพราะไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน ครั้นหันมองเอมี่ สาวใช้ก็ส่ายหน้าไม่รับรู้เรื่องนี้เช่นกัน

“ไม่เป็นไรหรอก คนส่งจดหมายคงทำตกหล่นที่ไหน อย่ากังวลไปเลย” โจเซลีนกล่าวกับเธอแล้วเหลือบตามองข้างกายราวกับอยากอยู่ในห้องนี้กันแค่คนในตระกูล

เอเลนอร์จึงบอกให้สาวใช้ออกไปทำงานที่คั่งค้างไว้ แล้วอยู่ในห้องรับแขกกับคนในครอบครัวเพียงลำพัง

คล้อยหลังทุกคน เคานต์เอเวอร์เลตไม่รอช้าโพล่งถามเธอว่า “ทำไมถึงไม่ส่งเงินมา คิดจะเบี้ยวกันหรือไง หรือคิดว่าแต่งงานเข้าตระกูลอื่นแล้วเลยได้โอกาสตัดขาดกับครอบครัว นังคนอกตัญญู” 

“ลูกขอโทษค่ะ แต่ว่าพอมาอยู่ที่นี่ ร่างกายไม่แข็งแรง สามวันดีสี่วันไข้…” เธอยังพูดไม่จบแต่โดนคนเป็นบิดาขัดขึ้นมาก่อน

“อย่ามาสำออยนักเลย ตอนแกอยู่ที่พัลเลเน่ก็ไม่เห็นจะเคยเจ็บป่วยอะไร คิดจะแกล้งหลอกฉัน มันไม่โง่ไปหน่อยเหรอ” เขาสบถอารมณ์เสียที่ทุกอย่างไม่เป็นดังใจ 

เคานต์เอเวอร์เลตอ้างว่าเวลานี้การเงินของตระกูลลดน้อยลงมาก ไม่กี่เดือนก่อนยังถูกคนคดโกงไป ในเมื่อบุตรสาวคนรองได้แต่งงานกับเคานต์ เดอ ลีแวร์ ตระกูลที่มีทั้งอำนาจและทรัพย์สินมหาศาลใช้เท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด หากแบ่งมาให้ครอบครัวบ้างจะเป็นไรไป

เอเลนอร์เพิ่งจะรู้ตัวว่าเงินที่เธอควรได้รับในแต่ละเดือนแทบไม่มีเลยเพราะเธอไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าการเงินของนาธาเนียลมีมากน้อยแค่ไหนจึงเจียมเนื้อเจียมตัวใช้เท่าที่เขาให้มาเท่านั้น

“ลูกไม่มีจริง ๆ นะคะ” เธอยืนยันหนักแน่นไปตามความจริง

“ไม่มีก็ขอสิ แกไม่มีปากหรือไง เป็นถึงเคาน์เตส เดอ ลีแวร์แต่ยังทำตัวเหมือนเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าไปได้

ข้างนอกห้องรับแขกนั้น เอมี่และสาวใช้ที่เหลือกำลังเข็นรถน้ำชาและของว่างมาให้ครอบครัวฝั่งเอเลนอร์พลันได้ยินเรื่องหนึ่งเข้าโดยปริยาย

“แกอยากให้เขารู้หรือไงว่าแกไม่ใช่เอเลนอร์” เขาโพล่งถามบุตรสาว สายตามาดร้ายแสยะยิ้ม “นังเด็กสารเลว กล้าเสแสร้งเป็นลูกสาวที่ตายไปแล้วของฉัน มาตบตาฉัน อย่างน้อยก็ต้องสำนึกบุญคุณที่ฉันเลี้ยงแกมา สำนึกที่พี่สาวตายเพราะแกสิ”

สาวใช้คนอื่น ๆ มองหน้าเอมี่ หูผึ่งกับสิ่งที่ได้ยินจึงหยุดยืนอยู่ด้านนอกแล้วฟังอย่างตั้งใจ

“ท่านพ่อพูดอะไรแบบนั้นคะ ท่านพ่อก็รู้ว่า…” เอเลนอร์พยายามแก้ต่างให้ตัวเองแต่ถูกตบหน้าเสียงดังเพียะ

“ท่านพ่อ ลูกไม่ได้ทำแบบนั้น…”

เพียะ

ใบหน้าซีดเซียวเกิดเป็นรอยนิ้วแดงเถือกขึ้นมาเป็นปื้น เธอนิ่งงันเจ็บแปลบทั้งที่หน้าและหัวใจ

หลังจากนั้นไม่นานเคานต์เอเวอร์เลตก็ทิ้งให้บุตรสาวนั่งหดหู่ใจอยู่เพียงลำพัง ก่อนจะจากไปกำชับเธอไว้ว่าอย่าลืมส่งเงินมาให้อีกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นสามีของเธอจะต้องได้รู้เรื่องราวพวกนี้

เอเลนอร์ปาดน้ำตา ไม่เข้าใจว่าทำไมมาถึงขั้นนี้แล้ว คนเป็นบิดายังจงเกลียดจงชังเธอนักหนา เรื่องที่เขาพูดมาล้วนไม่เป็นความจริงทั้งสิ้น แต่ไม่ว่าจะทั้งอดีตหรือตอนนี้ ผู้คนคงเลือกเชื่อเขามากกว่าเธอเหมือนเดิม

หญิงสาวกลัวว่านาธาเนียลจะหลงเชื่อคำพูดพวกนั้นแล้วตีตัวออกหาก แม้จะรู้ว่าเขาและเธอมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาเนิ่นนานแล้วคงไม่คล้อยตามคำพูดเหล่านั้น แต่ในใจแอบกลัวไม่น้อย กลัวว่าคนที่รักเธอหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่จะหมดเยื่อใย

สาวใช้เคาะประตูห้องขออนุญาต เอเลนอร์บอกแต่เพียงว่าวันนี้เธออยากอยู่คนเดียว พวกเขาจึงไม่เข้ามาวุ่นวายแต่จับกลุ่มพูดถึงเรื่องราวที่ได้ยินให้กันฟังอย่างออกรส

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นเรื่องจริง” หนึ่งในสาวใช้เอ่ยปาก สีหน้าระคนหลายความรู้สึก “ใครจะไปคิดว่าเธอสวมหน้ากากไร้เดียงสาปิดบังความจริงทุกอย่าง”

“ตอนนั้นก็คิดอยู่ว่าแปลก ๆ นึกว่าเป็นแค่พี่น้องกันแต่ว่าเป็นถึงแฝดหน้าเหมือนสินะ” สาวใช้อีกคนพูดถึงข่าวคราวที่ได้ยินมา ในขณะที่เอมี่นั่งครุ่นคิดด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วพูดออกมาว่า “พวกเธอคิดว่านายหญิงแกล้งทำเป็นใสซื่อเหรอ ตั้งหลายเดือนเชียวนะ แถมยังทนไม่สบายแพ้อากาศหนาวอีก”

“เสแสร้งไงล่ะ คนมารยาร้อยเล่ห์ย่อมทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่ได้ยินเหรอว่าเคานต์เอเวอร์เลตพูดว่าเธออิจฉาเลดี้เอเลนอร์มาตั้งแต่เด็กแล้ว พอเห็นนายท่านของเราจึงคิดอยากได้เป็นของตัวเอง แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะกล้า”

“น่าสงสารเลดี้เอเลนอร์จริง ๆ” เธอส่ายหน้ารู้สึกเห็นใจกับความโชคร้ายที่ผู้หญิงคนนั้นได้รับ ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า “แสดงว่านายท่านรู้เรื่องนั้นแล้วหรือเปล่า”

“เรื่องอะไรกัน” เอมี่เลิกคิ้วสงสัย ยังคงจมปลักกับความคิดตัวเอง

“นายท่านรู้เรื่องว่าเลดี้เอเลนอร์ตัวจริงตายไปแล้ว ผู้หญิงที่นายท่านรักจากไปแล้วไงล่ะ” เธอโพล่งขึ้นมา ทำสีหน้าประหนึ่งว่าตัวเองไขข้อสงสัยเกี่ยวกับการกระทำของเจ้านายในช่วงหลังฮันนีมูนได้แล้ว

“จริงสิ” ใครอีกคนเห็นด้วย “ตอนนั้นได้ข่าวว่าจับตัวคนร้ายได้แล้ว หลังจากนั้นนายท่านก็แยกห้องกับเธอแล้วทำตัวห่างเหินเลยทันทีไม่ใช่หรือไง ฉันเคยได้ยินมาว่าก่อนหน้านั้นนายท่านยืนยันว่าจะอยู่ดวาลินน์ต่อเพราะอาการของเธอไม่สู้ดี แต่นี่อะไร รู้ว่าเธอแพ้อากาศหนาวแต่ยังพาเธอมาด้วยราวกับจะทรมานกันให้ตาย”

พวกเธอพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันทั้งคืน ส่วนใหญ่แล้วเห็นดีเห็นงามด้วยที่นาธาเนียลปฏิบัติกับหญิงสาวแบบนั้น ในขณะที่บางส่วนยังคงเชื่อว่าเอเลนอร์ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นจนกระทั่งได้เห็นสิ่งที่นาธาเนียลทำในอีกไม่กี่วันต่อมา

เคานต์ เดอ ลีแวร์ดื่มเหล้าเมามายเป็นครั้งแรกในชีวิต เขาเข้าไปในห้องนอนของเอเลนอร์ สีหน้าเย็นชา สติเหมือนไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วเริ่มพร่ำเพ้อความรู้สึกในใจที่เก็บเอาไว้มานาน

“ไหนใคร ๆ ก็บอกว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ที่อิลิโอสามารถขอพรได้หนึ่งข้อไม่ใช่เหรอ” น้ำเสียงนั้นเจือปนความผิดหวังที่บั่นทอนจิตใจ

“…” เอเลนอร์ยังคงนิ่งไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ที่จู่ ๆ ก็บุกเข้ามาในห้องนอนหลังจากไม่ได้เจอกันนานกว่าหนึ่งเดือน

พอกลับมาถึงยังพูดเรื่องตำนานนั้นโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ใครเล่าจะรู้ว่าสาวใช้ทุกคนแอบฟังอยู่ด้านนอกโดยพร้อมเพรียงกัน

“ทำไมฉันสวดวิงวอนเท่าไหร่ ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย ทำไมเอเลนอร์ถึงไม่กลับมาหาฉัน ทำไมถึงเป็นเธอที่อยู่ต่อหน้าฉัน ทำไมต้องเป็นเธอ เซซิเลีย” น้ำตาของเขาเอ่อคลอดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล แววตาเจ็บปวดสะท้อนออกมาจนเธอรู้สึกอย่างนั้นไปด้วย

ความคิดพลันสับสนขึ้นมาทันใดว่าทำไมเขาจึงคิดแบบนั้น เรื่องราวทุกอย่างมันผิดพลาดไปตอนไหนหรือ เหตุใดคนที่เขาอยากอยู่ด้วยจึงเป็นพี่สาวที่ล่วงลับไปแต่ไม่ใช่เธอ คนที่เขาสัญญาว่าจะรักและดูแลตลอดไป

“นาธาเนียล คุณเมามากแล้วนะคะ เดี๋ยวฉันพาไปส่งที่ห้อง” เธอเข้ามาใกล้เขา คิดพยุงอีกฝ่ายไปห้องนอนแต่ถูกผลักออกมาจนล้มข้อมือกระแทกพื้น

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน คิดจะเสแสร้งเป็นเอเลนอร์ไปจนถึงเมื่อไหร่ เธอคิดว่าจะมาแทนที่ผู้หญิงที่ฉันรักได้อย่างนั้นเหรอ” เขาโพล่งออกมาอย่างเดือดดาล “เฮอะ เธอดูถูกความรักที่ฉันมีให้เอเลนอร์มากเกินไปแล้ว”

“นาธาเนียล คุณกำลังเข้าใจฉันผิด ฟังฉันก่อนได้ไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยขอร้องให้เขาฟังในสิ่งที่เธอพูดบ้าง

“หุบปาก อย่าคิดว่าจะใส่ร้ายเอเลนอร์ได้อีก” เคานต์ เดอ ลีแวร์เดินเข้ามาใกล้พลางบีบต้นแขนสองข้างของร่างบางจนเธอสีหน้าเหยเก “ในเมื่ออยากใช้ชีวิตอยู่กับฉันนักจนถึงขนาดทำอย่างนั้นกับเอเลนอร์ เธออย่าหวังว่าจะมีความสุขเลย เธอต้องอยู่ชดใช้ความผิดที่เธอก่อ ต่อให้เธอตายไป ฉันก็จะให้หมอรักษาเธอให้ฟื้น ถ้าฉันไม่บอกให้ตายก็ตายไม่ได้”