ตอนที่ 2 ความสงสัย

เช้าวันต่อมา

เอเลนอร์นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของชายผู้เป็นที่รัก ในขณะที่เขามองดูคนตรงหน้าพลางกระชับอ้อมแขนโอบรอบให้แน่นขึ้น หลงใหลในตัวเธอโดยไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนใจเขาได้

ชายหนุ่มเคยมีใบหน้าและรูปร่างงดงาม เรือนผมสีเทา ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลเปล่งประกาย แต่เพราะสงครามแต่ละครั้งหนักหนาสาหัสจึงทิ้งร่องรอยคมดาบเอาไว้นับไม่ถ้วน 

ดวงตาข้างหนึ่งถูกคมดาบในสงครามปราบกบฏครั้งสุดท้ายกลายเป็นแผลผ่าเหนือคิ้วดวงตาข้างขวาลากยาวลงมาถึงกลางแก้ม นัยน์ตาข้างนั้นเปลี่ยนเป็นสีเทาและบอดสนิท เขาไม่กล้ามาพบเธอด้วยรูปลักษณ์เช่นนั้น คิดว่าคงจะน่าเกลียดในสายตาหญิงสาวที่มีบุรุษชนชั้นสูงต่อแถวรออยู่มากมาย

แต่กระนั้น เอเลนอร์กลับยิ้มให้เขาเหมือนในวันวาน ปฏิบัติกับเขาไม่เปลี่ยนแปลง

พลันคิดถึงบทสนทนาคืนที่ผ่านมาแล้วยิ่งรักเธอมากกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว นิ้วเรียวของคนตรงหน้าเอื้อมแตะรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาข้างนั้น สัมผัสรอยแผลตามลำตัวเอ่ยถามเขาว่า “นาธาเนียล ยังเจ็บอยู่ไหมคะ”

“ไม่เจ็บแล้วครับ คุณไม่รังเกียจจริง ๆ เหรอ” แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเธอเลือกเขาแล้วแต่ยังอยากได้ยินคำยืนยันอีกครั้งเพราะน้ำเสียงของเธอเวลาพูดปลอบใจเขาช่างไพเราะ

“ไม่ว่าจะยังไงฉันก็รักคุณค่ะ นาธาเนียล” เอเลนอร์ยิ้มให้เขา “คุณยังคงเป็นคนเดิมในความทรงจำของฉันเสมอ”

ขณะกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ร่างบางในอ้อมกอดเริ่มขยับเขาจึงรอกล่าวอรุณสวัสดิ์กับเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแต่สาวเจ้ากลับหลบหน้าเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืน กว่าจะยอมหันมองเขาเล่นต้องขู่ว่าขอทำอีกสักครั้งตอนเช้าคงจะดีไม่น้อย

หลังจากหยอกล้อกันหนำใจแล้ว นาธาเนียลจึงปล่อยให้เธอได้จัดการล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาทานอาหารเช้าร่วมกันกับคนอื่น ๆ ในครอบครัว

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่” เอเลนอร์ทักทายดยุกและดัชเชสอาเบอร์ลีนด้วยน้ำเสียงนอบน้อม สีหน้าอิดโรยเล็กน้อยจนทำให้พวกเขามองหน้ากันแล้วจ้องบุตรชายคนที่สามด้วยสายตาตำหนิเพราะอีกฝ่ายกลับยิ้มร่าเริงสดใสกระชุ่มกระชวย

เขาเบือนหน้าหนีความผิด ทำตัวใกล้ชิดภรรยาไม่สนใจใครทั้งนั้นราวกับมีกันอยู่สองคน

บรรยากาศในคฤหาสน์อาเบอร์ลีนยังคงเต็มไปด้วยชีวิตชีวา อาจจะเป็นเพราะสงครามสงบลงแล้วและบุตรชายทั้งสามกลับบ้านเกิดโดยไม่บาดเจ็บสาหัส ดยุกและดัชเชสอาเบอร์ลีนเลยพลอยโล่งใจไปเปราะหนึ่ง

สามพี่น้องจึงได้มีเวลาว่างพูดคุยกันอย่างสบาย ๆ ไม่ต้องมีเรื่องการเมืองมากวนใจเสียที ระหว่างนั้น เอเลนอร์จามออกมาเพราะรู้สึกไม่สบาย เธอยังคงแพ้อากาศหนาวเหมือนอย่างเคยคงเป็นเพราะมาจากเมืองเขตอบอุ่นอย่างพัลเลเน่จนนาธาเนียลนึกเป็นห่วงคนข้างกาย

“พาเอเลนอร์ไปฮันนีมูนที่ดิโมนาสิ ช่วงนั้นอยู่คฤหาสน์ตากอากาศไปเลยก็ได้” เอโลอิชพี่ชายคนโตแนะนำเพราะเคยไปเที่ยวเมืองชายทะเลแถบนั้นมาก่อน

ดิโมนาคือจุดหมายที่ศิลปินในยุคสมัยนี้ต้องไปให้ได้เพราะสวยงามราวกับเป็นสถานที่ที่ไม่มีอยู่จริง บรรยากาศโรแมนติกก่อให้เกิดความคิดเชิงสร้างสรรค์จนใครหลายคนยกย่องให้เป็นเมืองสำคัญของจักรวรรดิไลซีเทีย

ภาพวาดที่แขวนอยู่ในหอศิลปะจึงมักจะมีภาพของเมืองชายทะเลแห่งนี้ปรากฏอยู่เสมอ

“ฉันรู้ว่านายคงจะเป็นห่วงเรื่องหลังจากนี้ แต่พอเกษียณมาแล้ว องค์จักรพรรดิคงไม่ว่าอะไรนักหรอก หากเคานต์ เดอ ลีแวร์ยืนยันหนักแน่นว่าต้องอยู่ดวาลินน์ต่อไปเพราะภรรยาสุขภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ฟินน์ พี่ชายคนรองกล่าวเสริม ในเมื่อมีเหตุผลเพียงพอ สหายคนสนิทของบิดาคงจะอนุโลมให้ได้

“นาธาเนียล ถ้าต้องไปอยู่ดินแดนทางเหนือจริง ๆ ฉันทนได้ค่ะ จุดเตาผิง ทานชาร้อน อยู่ไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็ชิน” เอเลนอร์ไม่อยากให้เขาลำบากใจ ปล่อยให้เขากังวลเรื่องงานเพียงอย่างเดียวก็พอแล้วเพราะเธอไม่อยากเป็นตัวถ่วงเขา

“แต่ไหน ๆ ก็อยู่ในช่วงหลังแต่งงาน ไปเที่ยวพักผ่อนให้สบายใจเถอะ” เลดี้เมเบล ภรรยาของเอโลอิชบอกน้องเขย ในใจนึกอยากช่วยเอเลนอร์จัดการเตรียมข้าวของสำหรับเดินทางไกลตั้งแต่ตอนนี้

หวังว่าทั้งคู่จะมีช่วงเวลาแสนสุขกันเพียงลำพังเพราะต่างฝ่ายต่างผ่านอะไรมามากเหลือเกิน

พี่ชายเห็นแววตาห่วงใยที่เขามีให้น้องสะใภ้ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าสุขุมของหัวหน้าหน่วยกองอารักขาที่หนึ่ง ไม่นึกว่านาธาเนียลจะเผยให้เห็นมุมนี้อย่างง่ายดาย

สองสามวันต่อมา เคานต์ เดอ ลีแวร์จึงพาภรรยาเดินทางด้วยรถม้ามุ่งสู่เมืองดิโมนาตามกำหนดการ

เอเลนอร์มองภาพทิวทัศน์ฤดูหนาวระหว่างทางด้วยความตื่นเต้น เธอไม่เคยรู้เลยว่าสถานที่ข้างนอกเมืองพัลเลเน่จะสวยงามมากขนาดนี้ 

หิมะโปรยปรายปกคลุมต้นสนใหญ่ ขาวโพลนไปทั่วทั้งภูเขาเหมือนปุยเมฆจนนึกอยากกระโดดลงไปนอนเล่นแล้วปั้นตุ๊กตาหิมะ

หากเธอแข็งแรงกว่านี้สักหน่อยคงทำอะไรตามใจไปนานแล้ว เวลานี้จึงนึกเสียดายเล็กน้อยเอาไว้ฤดูหนาวปีหน้าค่อยเอ่ยชวนนาธาเนียลเล่นลากเลื่อนเหมือนเด็กน้อยสักครั้งในชีวิต

การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความทรงจำใหม่ ๆ มากมาย เธอนึกขอบคุณเขาอยู่เสมอที่ยังคงรักษาสัญญา แม้ตอนนั้นจะยังเยาว์วัยมากจนอาจลืมคำมั่นไปแล้วก็ตาม

เขาเห็นเธอเอาแต่สนใจภาพด้านนอกรถม้าจึงเอนศีรษะพิงไหล่เธอพลางสอดแขนรอบเอวกอดแนบกาย

“คุณไม่สนใจผมเลยเหรอครับ” น้ำเสียงนั้นฟังดูน้อยใจเล็กน้อยแต่เป็นเพียงเพื่อหยอกเล่นเท่านั้น กระนั้น หญิงสาวกลับลนลานรีบบอกเขาไปเพราะไม่อยากให้เข้าใจผิด

“เปล่านะคะ ฉันแค่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ขอโทษนะคะ นาธาเนียล” แววตาใสซื่อราวกับสำนึกผิดจ้องคนข้างกาย ดวงตาสีม่วงลาเวนเดอร์ยังคงทำให้เขาตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ถ้าคุณอยากจะขอโทษจริง ๆ หอมแก้มผมได้ไหมครับ” เขายื่นข้อเสนอออกไปคิดว่าหญิงสาวคงจะรีรอเขินอายแต่เพราะกลัวว่าเขาอาจน้อยใจจึงรีบโผเข้าหาแล้วหอมแก้มอย่างที่เขาบอก พลันพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา “อย่าโกรธฉันเลยนะคะ”

“ผมจะกล้าโกรธคุณได้ยังไง ผมรักคุณมากขนาดไหนรู้ไหมครับ”

“แต่เมื่อกี้…”

“ผมแค่อยากให้คุณสนใจผมมากกว่าภาพข้างนอกรถม้า อยากให้คุณหอมแก้มแล้วก็กอดผมเท่านั้นเอง” นาธาเนียลไม่ปิดบังความในใจ รู้ว่าเวลานี้อยากได้อะไรคนตรงหน้าคงเต็มใจทำให้หมด

ชายหนุ่มยังคงออดอ้อนให้เธอทำอย่างนั้นอย่างนี้ตามใจตลอดหนึ่งเดือนที่ทั้งคู่ฮันนีมูนในเมืองดิโมนา ผ่านวันและคืนไปด้วยกันอย่างเชื่องช้า สร้างความทรงจำดี ๆ ร่วมกันในฐานะสามีภรรยาและสาบานต่อหน้ารูปปั้นโบสถ์อันเลื่องชื่อว่าจะรักและดูแลกันตลอดไป 

ทว่า ยิ่งได้ใช้ชีวิตกับเธอมากขึ้นเท่าไหร่ ความสงสัยเรื่องบางอย่างในใจของเขากลับเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น 

ก่อนหน้านี้เอเลนอร์ถูกคนทำร้ายได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ คนในตระกูลเคานต์เอเวอร์เลตเป็นห่วงเธอมากนักเพราะอาการร้ายแรงถึงขั้นสูญเสียความทรงจำ 

ในช่วงนั้น เขากำลังเดินทางกลับจากเมืองชายแดนจึงไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ได้ยินเพียงคำบอกเล่าของเคานต์เอเวอร์เลตเท่านั้น

เขากล่าวว่าถ้าเธอพยายามนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหรือเรื่องในอดีตเมื่อใด เอเลนอร์จะเป็นลมหมดสติไปทุกครั้ง ดังนั้นหมอที่ทำการรักษาจึงให้คำแนะนำว่าการรื้อฟื้นคงไม่ใช่เรื่องดีเสมอไปเพราะอาจทำให้เธอจดจำวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตได้

วันนั้น เซซิเลีย เอเวอร์เลต น้องสาวแม่เดียวกันกับเธอถูกคนร้ายคนเดียวกันแทงที่ท้องจนเสียชีวิต อาจจะเป็นสาเหตุที่เธอไม่อยากจดจำเรื่องเลวร้ายนั้นเพราะเธอรักน้องสาวคนนี้มาก

กระนั้น คนที่สูญเสียความทรงจำไปกลับจำเรื่องราวของเขาได้เป็นอย่างดี นิสัย การพูด ท่าทาง ความคิดของเธอกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงจนนึกว่าคนตรงหน้าเขาในเวลานี้เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่คนรักของตัวเอง

“นาธาเนียล กำลังคิดอะไรอยู่คะ ฉันเรียกคุณตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว” เอเลนอร์รินน้ำชาให้เขาเหมือนอย่างเคย ท่าทางนอบน้อมของเธอยิ่งทำให้เขาแปลกใจ 

ไม่ใช่ว่าการกระทำที่เธอมีต่อเขาจะไม่ดีหรืออย่างไร แต่มันกวนใจเขามากเกินไปเพราะหากเป็นเอเลนอร์ที่เขารู้จักคงจะคิดเห็นและกระทำอีกแบบหนึ่งมากกว่า มิหนำซ้ำคนร้ายตัวจริงยังลอยนวลเขาไม่อาจปล่อยให้เป็นอย่างนั้นได้

นาธาเนียลจึงเขียนจดหมายฉบับหนึ่งส่งหาลอร์ดวินสตัน ผู้ช่วยงานของเขาให้ตามหาคนร้ายที่หลบหนีไปและสืบเรื่องราวเพิ่มเติมอย่างลับ ๆ 

หลังกลับมาดวาลินน์ได้ไม่ถึงห้าวันพลันได้ข่าวคราวจากผู้ช่วยว่าสามารถจับกุมคนที่ลอบทำร้ายบุตรสาวทั้งสองคนของตระกูลเคานต์เอเวอร์เลตได้แล้ว

คำสารภาพของเคานต์เอ็ดมันด์ ไวแอตต์ คนร้ายในคดีนี้กลับทำให้เขาตะลึงงันไม่คาดฝัน ความจริงที่ว่าเสียดแทงหัวใจไม่มีชิ้นดีเพราะคนที่ถูกทำร้ายจนถึงแก่ความตายนั้นไม่ใช่เซซิเลียแต่ว่าเป็นเอเลนอร์ เอวอร์เลตผู้หญิงที่เขารัก

หากเป็นเช่นนั้นแล้ว เอเลนอร์ที่อยู่ข้างเขา แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่