ตอนที่ 3 ความจริงซ่อนเร้น

เอ็ดมันด์ ไวแอตต์ วัยสิบแปดปีเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเคานต์ไวแอตต์ที่ล่วงลับไป ได้รับมรดกตกทอดและบรรดาศักดิ์ในเมืองรอบนอกของดวาลินน์ต่อจากผู้เป็นบิดา ร่ำรวยเงินทองจนสามารถใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยได้อย่างไม่แยแสสิ่งใด

เขากลับหลงใหลในหญิงสาวดวงตาสีม่วงลาเวนเดอร์ราวกับถูกมนต์เสน่ห์ของเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น หมายมั่นว่าจะต้องแต่งงานกับเธอให้ได้ “เซซิเลียของผม ทำไมคุณถึงไม่ตอบตกลงสักที คุณมีอะไรปิดบังกันแน่”

ในค่ำคืนเงียบสงบช่วงต้นฤดูหนาว เขาบุกเข้ามาหาหญิงสาวในเขตสวนคฤหาสน์เพื่อถามไถ่เหตุผลและเรื่องราวค้างคาใจ หากแต่อีกฝ่ายไม่ตอบสิ่งใดปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่า “ฉันไม่ใช่เซซิเลีย ฉันคือเอเลนอร์ต่างหาก เคานต์ไวแอตต์คงสับสนจำผิดคนแล้ว”

“ไม่จริง” เขาเชื่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้ามากกว่าเพราะตลอดเวลาที่แอบคบกัน ชายหนุ่มไม่เคยเห็นหน้าคนชื่อเอเลนอร์แม้แต่ครั้งเดียว ทั้งยังไม่เคยได้ยินเรื่องราวของพี่สาวคนรักเลยสักครั้ง “ทำไมต้องโกหกผม คุณกล้าพูดไหมว่าไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับองค์ชายมาเวอริค”

“…” หญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่เขาพูดมาเข้าด้วยกัน

“คืนนั้น ผมเห็นคุณนัดเจอกับเขาที่สวนในปราสาทเลทีอัส ผมตามไปเพราะอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงหลบหน้าผม” เคานต์หนุ่มแสยะยิ้มก่อนจะพูดต่อ “แล้วรู้ไหมว่าผมเจออะไร คุณกับองค์ชายกำลังเริงรักเข้าได้เข้าเข็มเลยทีเดียว ผมจำเสียงคุณได้ ใบหน้านั้นชัดเจนจนใจผมเจ็บไปหมด”

“เคานต์ไวแอตต์ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ คุณคงเข้าใจผิดแล้ว” เธอรีบโพล่งออกมา ลนลานเพราะเห็นมีดในมือคนตรงหน้าพลางเดินถอยหลังทีละก้าว เหลือบตามองซ้ายทีขวาทีหาทางหนี

“เฮอะ” เคานต์ไวแอตต์สบถ “ถ้าอย่างนั้นคุณจะบอกว่าคนที่ร่วมรักกับองค์ชายคือคุณ ไม่ใช่เซซิเลียของผมอย่างนั้นเหรอ”

“ใช่สิ” เธอตอบโดยไม่ลังเล อย่างไรก็ต้องหาทางออกไปจากที่ลับตาคนให้ได้

“นังแพศยา” เขาก่นด่าด้วยแววตาน่ากลัว “แกคิดว่าฉันโง่นักหรือไงที่จะเชื่อเรื่องพวกนี้” ชายหนุ่มไม่อยากฟังคำแก้ตัวของเธออีกต่อไปจึงเดินลิ่วเข้ามาใกล้ คิดในใจแค่เพียงว่า เขาจะไม่ยอมให้ใครได้เธอไปอีก เธอต้องอยู่เคียงข้างเขาเท่านั้น

“อย่าเข้ามานะ ถอยไป” เธอพยายามวิ่งหนีไปอีกทางหนึ่งแต่หนีไม่พ้น ยื้อแย่งมีดกันไปมาสุดท้ายคนที่ถูกแทงกลับเป็นเธอ

เคานต์ไวแอตต์ไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ เขาเพียงแค่อยากขู่ให้เซซิเลียยอมจำนนแล้วใช้ชีวิตเคียงข้างเขาเท่านั้น ทั้งยังตกใจสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเมื่อเห็นว่าร่างบางไร้ลมหายใจจึงวิ่งหนีไปทั้งอย่างนั้น

เขาสารภาพกับนาธาเนียลไปตามตรง รู้สึกเสียใจและคิดถึงเซซิเลียมากถึงขนาดตรอมตรมอยากตายตามกันไป 

นาธาเนียลสั่งจับตัวชายคนนั้นเอาไว้ก่อนเพื่อสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมและต้องการคำยืนยันจากฝั่งเคานต์เอเวอร์เลตว่าเรื่องราวที่แท้จริงเป็นอย่างไรกันแน่ 

ชื่อของเซซิเลียเพิ่งปรากฏมาตอนนี้โดยที่เขาไม่รู้เรื่องราวได้อย่างไร และหน้าตาพวกเธอเหมือนกันขนาดไหน เคานต์ไวแอตต์จึงแยกแยะไม่ได้

ทว่า เมื่อได้ยินเคานต์เอเวอร์เลตยืนยันว่าชายคนนั้นเป็นคนที่แอบคบกับเซซิเลียจริง ๆ นาธาเนียลถึงกับเข่าทรุด ยิ่งได้รู้ว่าเซซิเลียคือน้องสาวฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนกับเอเลนอร์ราวกับแกะยิ่งทำให้เขาสงสัยคนข้างกาย

ครั้นเค้นความจริงหนักเข้าจึงได้รู้ว่าเซซิเลียอิจฉาพี่สาวถึงขนาดต้องการแย่งชิงทุกอย่างมาเป็นของตัวเอง ชอบเสแสร้งแกล้งว่าเป็นเอเลนอร์และหาทางกำจัดอีกฝ่ายเพื่อจะได้เป็นหนึ่งเดียวที่มีใบหน้างดงามนี้

“เคานต์ เดอ ลีแวร์จะบอกว่าบุตรสาวผู้โชคร้ายของผมก็คือเอเลนอร์อย่างนั้นเหรอ” คนเป็นบิดาไม่รู้จะทำตัวอย่างไร เขาคิดว่าคืนนั้นเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับบุตรสาวทั้งสอง ไม่ทันได้คิดไปเลยว่า “คงไม่ได้หมายความว่าเซซิเลียล่อลวงให้เอเลนอร์ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยออกไปพบเคานต์ไวแอตต์ พอสบโอกาสจึงทำทีเป็นถูกทำร้ายไปด้วยแล้วแกล้งความจำเสื่อมสวมรอยเป็นนางนับตั้งแต่นั้นมาเหรอ”

“โธ่ เอเลนอร์ น้องรัก” โจเซลีนพึมพำเศร้าเสียใจหยิบผ้าเช็ดน้ำตาสงสารน้องสาวที่จากไปด้วยความเจ็บปวด “ไม่แปลกใจเลย”

“…” นาธาเนียลนิ่งเงียบ รู้สึกผิดต่อเอเลนอร์เป็นอย่างยิ่ง เขาเป็นคนรักของเธอแท้ ๆ แต่กลับแยกแยะไม่ได้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เธอ 

โจเซลีนยังพูดออกมาอีกว่า “เซซิเลียอิจฉาเอเลนอร์มาตั้งแต่เด็ก ถึงท่านพ่อจะให้ความรักแก่ทั้งคู่เท่ากัน แต่เธอกลับไม่เคยแยแส เอเลนอร์รักน้องมากถึงขนาดเก็บเงียบทุกครั้งที่โดนกลั่นแกล้ง แต่บางครั้งก็ปิดเรื่องราวเหล่านั้นไว้ไม่มิด”

“เรื่องอะไรเหรอครับ” นาธาเนียลฝืนถามเพราะอยากรู้เรื่องราวของหญิงสาวชั่วช้าหน้าไม่อายคนนั้น คนที่เป็นสาเหตุทำให้คนรักของเขาต้องตายอย่างน่าสงสาร

“เฮ้อ” เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เอเลนอร์ถูกกลั่นแกล้งมาตลอด บางครั้งเลือดตกยางออกก็เพราะเซซิเลีย ถึงจะห้ามเลือดแล้วไม่มีรอยแผลเป็นก็เถอะ แต่มีครั้งหนึ่ง บาดแผลนั้นสาหัสมากเสียจนเธอเป็นลมล้มพับไปเลย”

“…”

“เซซิเลียอิจฉาที่ผมของเอเลนอร์เป็นลอนสลวย หยิบกรรไกรมาตัดผมเธอทิ้งแต่พลาดเอาปลายทิ่มต้นคอด้านหลังจนเป็นรอยแผลเป็น รักษาอย่างไรก็ไม่หาย” โจเซลีนยังคงพูดต่อ สีหน้าเศร้าสลดนึกถึงวันวานที่ผ่านมา

“เอเลนอร์ ลูกรักของพ่อ” เคานต์เอเวอร์เลตทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างอาลัยอาวรณ์ “เคานต์ เดอ ลีแวร์ จะทำอย่างไรต่อไป แต่ว่าเอเลนอร์รักน้องสาวคนนี้มาก ผม… ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าควรทำอย่างไร”

ความโกรธเคืองฝังลึกในใจของนาธาเนียล เขารู้เพียงอย่างเดียวว่าต้องรีบกลับคฤหาสน์อาเบอร์ลีนเพื่อพิสูจน์คำพูดของทุกคน แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าความจริงเป็นอย่างไร

“นาธาเนียล กลับมาแล้วเหรอคะ” เอเลนอร์คนนี้ยังคงยิ้มให้เขาเหมือนอย่างเคยแต่นาธาเนียลกลับรู้สึกสะอิดสะเอียนแทบทนไม่ไหว รีบเดินเข้ามาหาเธอโดยไม่ยอมพูดยอมจาแล้วดูที่หลังต้นคอเรียวก่อนจะแสยะยิ้มออกมา 

“...”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” น้ำเสียงนั้นไร้เดียงสาเสียจนเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าภายใต้ใบหน้าที่เหมือนเอเลนอร์จะกล้าทำเรื่องเลวร้ายได้ขนาดนั้น

นาธาเนียลมองต้นคอคนตรงหน้าที่ไม่มีรอยแผลอะไรเลย สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นคนละคนหนีออกมาจากที่ตรงนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง ทิ้งให้เธองุนงงแต่เพียงฝ่ายเดียว

ชายหนุ่มต้องการหาที่ระบายอารมณ์เพื่อจะได้มีเวลาให้คิดว่าควรทำอย่างไรกับหญิงชั่วช้าที่เสวยสุขอยู่บนความตายของคนอื่น เคานต์ไวแอตต์จึงกลายเป็นเป้าหมาย

ทว่า เมื่อไปถึงห้องขังกลับได้รับรายงานแค่เพียงว่าชายหนุ่มชิงฆ่าตัวตายไปก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมงช่วงที่เขาไม่อยู่ ความเงียบเข้าปกคลุมจิตใจ ยังไม่ทันได้ทรมานให้หนำใจก็ด่วนตายไปก่อน สวรรค์ช่างใจร้ายกับเอเลนอร์ยิ่งนัก

พลันความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา เซซิเลียที่วางแผนและเสแสร้งเป็นเอเลนอร์คนรักของเขาจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบความผิดทั้งหมดเพียงผู้เดียว เขาจะค่อย ๆ ทรมานเธอทุกวันไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำ

ไม่ยอมให้แยกจาก ไม่ยอมให้ตายไปก่อนจนกว่าวิญญาณของเอเลนอร์จะได้รับการปลอบประโลม

นาธาเนียลตัดสินใจกลับดินแดนทางตอนเหนือทันทีเพราะรู้ว่าเอเลนอร์คนนี้ร่างกายไม่สู้ดีหากพบเจอความเหน็บหนาว 

เดอ ลีแวร์เป็นดินแดนที่มีฤดูหนาวปกคลุมนานถึงหกเดือน อากาศเย็นกว่าดินแดนอื่น ๆ และมีหิมะตกหนักทุกปี อีกทั้งยังห่างไกลความสะดวกสบายอย่างเมืองหลวงดวาลินน์หลายเท่า และตอนนี้เพิ่งเริ่มต้นฤดูเท่านั้น เขาอยากรู้นักว่าปีศาจร้ายจะอดทนไปได้สักกี่น้ำกว่าจะยอมรับว่าตัวเองคือเซซิเลียแล้วขอหย่ากลับมาหาความศิวิไลซ์รุ่งโรจน์ที่เธอปรารถนามาโดยตลอด

จนกว่าจะถึงตอนนั้น เขาจำใจต้องเรียกเธอว่าเอเลนอร์ ทำให้เธอตายใจว่าความลับที่ซ่อนอยู่ยังไม่มีใครรู้