02.1

02

ไอ้หมาบ้าน้ำลาย

“อะ..”

ใบหน้าหล่อเหยเกบิดเบี้ยวครั้นรู้สึกเจ็บบริเวณเอวร้าวไปถึงสะโพก ก่อนจะสัมผัสได้ว่าแผ่นหลังของตนเองนอนอยู่บนพื้นแข็ง ๆ เย็น ๆ แทนที่จะเป็นที่นอนนุ่มอุ่น

มาก่อนค่อย ๆ หยัดกายให้ลุกขึ้นนั่ง ทั้งที่ตายังไม่ลืม เอื้อมมือไปจับเอวตัวเองตรงส่วนที่เจ็บ ยังมึนหัวไม่หาย เมื่อคืนคงดื่นจนเพลินไปหน่อยถึงขนาดขับรถกลับมาเองไม่ไหว ลำบากเชนทร์ที่แบกมาโยนไว้หน้าบ้านก่อนที่จะกลับไป

“!!!”

จู่ ๆ ภาพในหัวก็เด่นชัดขึ้นมาราวกับ Full HD ไอ้อาการปวดหลังนี่เขาก็จำได้แล้วว่าเกิดจากอะไร เปลือกตาหนักลืมขึ้นก่อนที่ดวงตาคมจะมองไปรอบ ๆ ห้อง

ไม่ผิดแน่.. ภาพในหัวเมื่อกี้คือเรื่องจริง

เหตุการณ์เมื่อคืน

หลังจากที่เชนทร์มาส่งมาก่อนที่หน้าบ้านแล้วกลับไป เจ้าของบ้านก็พยุงตัวเองเข้ามาถึงชั้นบน แต่แทนที่จะกลับไปนอนห้องตัวเองกลับเดินไปยังอีกห้อง ไม่รู้ว่าเจ้าของห้องลืมล็อกประตูหรือเปล่าเขาถึงเข้ามาง่ายขนาดนี้

ภายในห้องมืดสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงไฟจากส่วนใดของห้องเปิดสักดวง ทว่าทันทีที่ประตูเปิดออกแสงจากภายนอกสาดส่องเข้าไปทำให้เห็นร่างบางภายใต้ชุดนอนผ้าลื่นสีกรม กางเกงขาสั้นร่อนขึ้นมาเกือบถึงสะโพกอวบ แม้แสงสว่างจากโถงทางเดินที่เล็ดลอยเข้าไปจะน้อยนิดแต่ก็ทำให้เห็นผิดขาวเนียนชัดเต็มสองตา นั่นเพราะคนโปรดนอนไม่ห่มผ้าเนื่องจากเป็นคนขี้ร้อน ต่อให้แอร์ในห้องจะลดเหลือยี่สิบองศาเจ้าตัวก็ไม่รู้สึกเย็นสักเท่าไร

คนเมากลืนน้ำลายลงคอเสียงดังอึก ภาพยั่วยวนที่คุ้นตาแบบนี้เขาไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้วสินะ แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

ร่างสูงโปร่งเดินเซเข้ามาในห้องไม่ลืมที่จะปิดประตูอย่างเบามือ ก่อนที่จะพาตัวเองไปทิ้งตัวลงนอนซ้อนหลังเจ้าของห้องบนเตียง สติที่มีอยู่น้อยนิดสั่งการให้ทำตามใจอย่างไม่อาจห้าม

แขนแกร่งยกขึ้นโอบกอดอีกฝ่าย ขยับกายเข้าแนบชิด ใช้หัวถูกไถแผ่นหลังเล็กผ่านเนื้อผ้าลื่นเย็น

คนโปรดสะดุ้งตื่นตกใจนึกว่าตัวเองถูกผีอำตั้งแต่มานอนที่บ้านหลังนี้คืนแรกเสียอีก ที่ไหนได้เป็นแฟนเก่าตัวดีที่แอบเข้ามานี่เอง

กลิ่นเหล้าโชยเตะจมูกจนนึกหงุดหงิด ปกติคนโปรดไม่ชอบกลิ่นเหม็นพวกนี้นักรู้สึกแสบจมูกทุกครั้งที่สูดดมเข้าไป เมื่อก่อนที่ยังเป็นแฟนกันเขาก็ห้ามมาก่อนอยู่บ่อย ๆ แต่ด้วยนิสัยรักสังสรรค์อีกทั้งเป็นคนที่มีเพื่อนมีสังคมใครชวนไปเที่ยวก็ไปมันเสียทุกครั้ง จนหลัง ๆ คนโปรดก็เหนื่อยที่จะห้าม

แต่นี่มันไม่ใช่แล้ว! ตอนนี้เราไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย ถึงจะเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายก็ใช่ว่าจะเข้ามารุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเขาได้

“ปล่อยกู!”

“อือ ที่รักจ๋า~”

ให้ตายเถอะไอ้เวรนี่! เมาแล้วเรื้อนขนาดนี้จะไปดื่มหาพระแสงอะไรของมัน!

“ปล่อย!”

“ม่ายปล่อย”

นอกจากไม่ปล่อยอย่างที่พูดแล้วยังกอดรัดแน่นกว่าเดิมอีกต่างหาก

“ไม่ปล่อยใช่ไหม”

“ม่ายปล่อยหรอก ฮ่า ๆ”

ไม่ว่าจะตอนเมาหรือไม่เมามาก่อนก็ยังกวนประสาททำให้คนโปรดหัวเสียได้ทุกครั้ง และครั้งนี้ก็ด้วย

“ได้!”

คนโปรดใช้แรงที่มีพลิกตัวให้หัวหน้ามาประจันกับอีกฝ่าย ก่อนจะยันเท้าถีบเข้าท้องมาก่อนเต็มแรง คนเมากลิ้งตกลงจากเตียงอย่างน่าเวทนา

เสียงร้องอู้อี้ไม่เป็นคำดังอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงียบไป คนโปรดลุกขึ้นนั่งเปิดไฟตรงหัวเตียงชะโงกหน้ามาดูก็เห็นว่าอีกคนหลับไปแล้ว ไม่รู้ว่าดื่มไปมากขนาดไหนถึงได้เมาแอ๋ขนาดนี้

“เล่นกับใครไม่เล่น สมน้ำหน้า!”

มาก่อนคงจะลืมไปว่าแฟนเก่าของตัวเองคนนี้เคยเรียนเทควันโดจนได้สายดำมาแล้ว ตื่นมาเจ็บตัวก็คงต้องโทษตัวเองนั่นแหละที่ผลีผลามเข้าห้องคนอื่นเขาโดยไม่ขออนุญาตทั้งยังมาตัวรุ่มร่ามใส่อีก

“เจ็บฉิบหายไอ้เหี้ย ถีบมาได้!”

ครั้นนึกเหตุการณ์เมื่อคืนออกทั้งหมดก็ร้องโอดครวญขึ้นมาทันที ถึงเขาจะทำแบบนั้นจริง ๆ ก็ไม่น่าถึงขึ้นต้องถีบก็ได้ไม่ใช่หรือไง

เมื่อคืนในห้องยิ่งมืด ๆ อยู่ด้วยถ้าเกิดถีบผิดไม่ใช่หน้าท้องแต่เป็นเจ้าหนอนน้อยไซซ์ยักษ์ของเขาจะทำยังไง ขาที่สามพิการขึ้นมามันจะแย่เอานะ

“เกือบไปแล้วลูกพ่อ” ว่าพลางก็ลูบหนอนยักษ์อย่างโล่งใจ

ตั้งสติอยู่พักหนึ่งก็พาตัวเองกลับไปที่ห้องนอน ล้างหน้าล้างตาก่อนจะลงมาชั้นล่าง เจอกับภรรยาตัวแสบที่กำลังนั่งทานข้าวอย่างสบายใจเฉิบ

“ทำไมตื่นแล้วไม่เรียกกูด้วย”

“ขี้เกียจ”

ตอบกลับสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ ทำเอามาก่อนถึงกับเบ้ปากถอนหายใจ ขมุบขมิบปากทำเป็นล้อเลียน ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวตักข้าวต้มใส่ถ้วยถือออกมานั่งฝั่งตรงข้ามกับอีกคน

“วันนี้ไปทำงานไหม”

“อืม”

“มึงนี่ขยันเนอะ”

“ใครจะขี้เกียจตัวเป็นขนเหมือนมึง” ตอบกลับทันควันแบบไม่ต้องคิดไตร่ตรองอะไรให้มากมาย เพราะที่รู้มาแฟนเก่าไม่เอาไหนคนนี้ไม่มีงานมีการเป็นหลักเป็นแหล่ง วัน ๆ ก็เที่ยวเล่นกับเพื่อนสนิทสองคนนั้นที่นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว

หมายถึงเพื่อนมันน่ะเป็นฟ้า ส่วนมันเป็นเหว

“ขี้เกียจอะไรกูก็มีงานมีการเหมือนกัน” มาก่อนมองหน้าอีกฝ่ายทว่าดูเหมือนจะไม่เชื่อที่เขาพูดสักเท่าไร “นี่มึงไม่เชื่อกูหรือไง”

“เรื่องของมึงเถอะ”

พูดจบก็ลุกขึ้นเอาถ้วยไว้ในครัวก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน เขารู้ดีเลยละว่าถ้ามาก่อนไม่ได้คำตอบที่ตรงตามใจตัวเองก็จะเซ้าซี้ถามต่อจนกว่าจะพอใจ เพราะงั้นหนีไปทำงานที่บริษัทดีกว่า ขี้เกียจจะสนทนาหมาบ้าน้ำลายกับมันมากนัก

----- โปรดอย่าหย่าก่อน -----

Talk Talk

สภาพ555555555555 ขำไอ้ก่อนไม่ไหว ตอนแรกก็อยากจะสงสารอยู่หรอกที่ถูกถีบตกเตียง แต่ก็อดขำไม่ได้5555555