01.2

ทางด้านของมาก่อนก็มีสิ่งที่ต้องทำเหมือนกันนั่นคือการนัดเพื่อนออกไปทำกิจกรรมยามว่าง เชนทร์กับจีซุนแทบไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธเพราะเจ้าตัวไปรับถึงที่บ้าน

วันนี้มาก่อนเลือกที่จะพาเพื่อนไปสนามยิงปืน เพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้ไป อยากทดสอบฝีมือสักหน่อยว่ายังแม่นเหมือนเดิมหรือเปล่า โดยมีเพื่อนสนิทสองคนที่อยู่ข้างกันคนละฝั่ง

ฝั่งซ้ายคือจีซุนหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีที่พูดเกาหลีนับคำได้อาจจะเพราะอยู่ที่ไทยมาตั้งแต่เด็กเลยคุ้นชินกับมันมากกว่าภาษาบ้านเกิด คนนี้ไม่ค่อยถนัดเรื่องปืนเท่าไรนัก แต่ก็ถือว่าแม่นใช้ได้เลยทีเดียว

ส่วนฝั่งขวาคือเชนทร์รายนี้ที่บ้านมีสนามยิงปืนจึงเป็นเรื่องง่ายราวกับปอกกล้วยเข้าปากเพราะคลุกคลีอยู่กับมันมาตั้งแต่เกิด

ที่มาก่อนยิงปืนเป็นก็ต้องขอบคุณเชนทร์ แม้เพื่อนคนนี้จะชอบทำหน้าอมทุกข์ดูเหมือนไม่เต็มใจที่จะสอนแต่สุดท้ายก็ทำให้มาก่อนยิงปืนตรงเป้าได้อย่างไม่มีพลาด

“ไม่ได้มายิงด้วยกันตั้งนาน มาก่อนกับเชนทร์ยังยิงแม่นเหมือนเดิมเลยนะครับ”

“ของแบบนี้มันอยู่ที่ฝีมือปะวะ” มาก่อนยกไหล่อย่างไม่ยี่หระ ภูมิใจในฝีมือของตัวเอง “มึงเถอะเมื่อไรจะเลิกพูดเพราะกับพวกกูสักที”

“ยังไม่ชินอีกเหรอครับ?”

“ไอ้ว่าชินมันก็ชิน แต่ได้ยินทีไรแสลงหูแปลก ๆ ใช่ไหมไอ้เชนทร์?” หันไปถามความคิดเห็นของเพื่อนอีกคนที่เอาแต่นั่งเงียบ ไม่พูดไม่จา

“มันพูดเพราะก็ดีแล้ว ใครเขาจะหยาบคายปากหมาเหมือนมึง”

นอกจากเสียงเรียบ ๆ ที่ตอบกลับเพื่อนแล้ว ใบหน้าก็ยังเรียบนิ่งอีกด้วย คนนอกมองมาอาจจะดูปกติ แต่ทว่าคนที่เป็นเพื่อนกันมานานเกือบยี่สิบปีอย่างมาก่อนดูออกได้ทันทีว่าไอ้นี่มันกวนตีน หาเรื่องจะด่าเขาชัด ๆ

“เอ้า! ไอ้นี่” มาก่อนแกว่งปลายเท้าเตะเท้าอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเห็นมุมปากเชนทร์ยกยิ้มเล็กน้อย หมดคำจะด่ามันจริง ๆ

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

จีซุนหัวเราะชอบใจที่เห็นเพื่อนสองคนตีกันจนกลายเป็นเรื่องชินตาของกลุ่มไปเสียแล้ว

“แล้วกับคนโปรดเป็นไงบ้าง มึงสองคนดีกันหรือยัง” เชนทร์เอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะเท่าที่เห็นในงานแต่งสายตาที่มองกันราวกับคนเกลียดกันอย่างไรอย่างนั้น สีหน้าบอกบุญไม่รับของคนโปรดนั่นก็ด้วย

“เฮอะ! คิดว่ามันจะดีกับกูง่าย ๆ หรือไง หรือต่อให้มันดีกับกูกูก็ไม่ดีด้วยหรอกเว้ย!”

“ปากเก่ง”

“กูพูดจริง”

มาก่อนทำหน้าทำตาจริงจังเพื่อยืนยันว่าตนไม่ได้พูดเล่น ให้เขาไปญาติดีกับแฟนเก่าน่ะเหรอไม่มีทางเสียหรอก ยิ่งเป็นแฟนเก่าที่บอกเลิกเขาแล้วหนีหน้ากันไปตั้งสี่ปีกว่าเกือบพอ ๆ กับระยะเวลาที่เป็นแฟนกัน ยังไงเสียเขาก็ไม่ให้อภัยง่าย ๆ แน่

จำไว้!!!

“กูจะคอยดูว่าจริงของมึงนี่จะจริงแค่ไหนกันเชียว”

เพราะเป็นเพื่อนกันมานานเชนทร์คิดว่าตัวเองเดาเพื่อนตัวเองไม่ผิดไปมากนักหรอก น้ำเสียงที่เปล่งออกมาไม่ได้หนักแน่นอย่างที่พูดสักนิด

ไอ้ก่อนยังไงก็ยังเป็นไอ้ก่อน ทำเป็นปากเก่งไปอย่างนั้น

.

.

หลังจากยิงปืนแข่งกันอยู่นาน ตกเย็นก็พากันไปขับรถเล่นก่อนจะแวะไปที่ร้านรุ่นพี่อย่างบาสที่เปิดสถานบันเทิงให้สาว ๆ หนุ่ม ๆ ได้ใช้เสน่ห์ของตัวเองในเวลากลางคืนท่ามกลางเสียงเพลงและแสงสี

อาหารตาดี ๆ ทั้งชายทั้งหญิงสามารถหาดูได้ในร้านนี้ แน่นอนว่าคนรักการสังสรรค์อย่างมาก่อนเข้าออกร้านนี้แทบทุกคืน อาจจะเพราะว่าสนิทกับเจ้าของร้านเนื่องจากเคยเป็นพี่รหัสของคนโปรด

ช่วงที่คบกันนัดกันไปเที่ยวเป็นกลุ่มใหญ่บ่อย ๆ ด้วยไลต์สไตล์คล้าย ๆ กันเลยคุยกันถูกคอ จากนั้นก็สนิทสนมกันมาเรื่อย ๆ จนบาสเริ่มเปิดร้านเหล้า เวลาจะกินเลี้ยงอะไรก็พากันมาที่ร้านนี้เป็นประจำ

“กูนึกว่ามึงอยู่บ้านนอนกอดเมียเสียอีก”

“เพ้อเจ้ออะไรของพี่มึง”

บาสยิ้ม ๆ พลางเบ้ปากใส่คนอายุน้อยกว่าอย่างหมั่นไส้ ตั้งแต่ที่มาก่อนเลิกกับคนโปรดร้านของเขาก็แทบเป็นบ้านหลังที่สองของมัน ก็เล่นเอาดื่มเหล้าทุกวันจนเพื่อนกลัวว่ามันจะตับแข็งตายก่อนได้รับเงินคนแก่กันพอดี ทว่าผ่านไปปีกว่า ๆ อาการหกหักรักคุดเพราะถูกเมียทิ้งก็ดีขึ้น แต่ก็ยังเทียวไปเทียวมาที่ร้านอยู่บ่อย ๆ

“มึงมาที่นี่ไอ้โปรดมันรู้ไหม ไม่กลัวว่ามันโกรธมึงอีกหรือไง”

“ผมเนี่ยนะกลัวมัน เฮอะ! ตลกน่ะพี่คนอย่างมันมีอะไรให้ผมต้องกลัว”

“ปากเก่งไปเถอะมึง เดี๋ยวก็ได้มานั่งร้องน้ำหูน้ำตาเช็ดหัวเข่าที่ร้านกูอีก”

“ไม่มีทาง ครั้งนี้คนที่ต้องร้องไห้น้ำตาเช็ดหัวเข่าคือมันนู่นไม่ใช่ผม”

มาก่อนพูดอย่างไม่ยี่หระ เขาจะไม่ร้องไห้ให้แฟนเก่าเป็นครั้งที่สองแน่ คนที่ต้องเสียใจคือคนที่เคยทิ้งเขาไปต่างหาก

เชนทร์มองเพื่อสนิทพลางส่ายหัวอย่างเอือมระอา เบื่อไอ้ปากเน่า ๆ ที่พ่นคำพูดแต่ละคำออกมาอย่างไม่คิดของมันจริง ๆ

“ก่อนอยากให้ซุนเตรียมอาหารเม็ดไว้รอไหมครับ”

“ไอ้ซุน! นี่มึงจะบอกว่ากูเป็นหมาเหรอวะ!”

“ซุนเปล่าพูดนะครับ” จีซุนตีหน้าซื่อ ยกมือขึ้นทั้งสองข้างราวกับผู้ร้ายที่กำลังถูกจับได้

ดูจากดาวอังคารก็รู้ว่าแม่งกวนตีน!

นั่งดื่มมาได้สักพักก็นึกอะไรสนุก ๆ ออก หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปบรรยากาศครึกครื้นภายในผับส่งไปให้แชตของคนโปรด ตามด้วยรูปที่ตัวเองโอบไหล่เด็กชงเหล้านมเบิ้ม ๆ คนหนึ่งในร้านที่เพิ่งกวักมือเรียกมา

ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มทั้งที่สายตายังจับจ้องอยู่หน้าจอมือถือ จนในที่สุดก็ขึ้นอ่าน จากนั้นเขาถึงได้ส่งข้อความไปบอกว่าส่งผิด แต่แล้วก็ไม่มีข้อความใด ๆ ตอบกลับมา ไม่มีแม้แต่สายโทรเข้า

“เฮอะ!”

มุมปากยกยิ้มขึ้นน้อย ๆ ตอนนี้คงกำลังหึงจนหน้าขึ้นเลือดอยู่ล่ะซิ คงจะโกรธมากถึงขั้นทำอะไรไม่ถูกแน่ ๆ

“เชนทร์ว่าเพื่อนเรายังปกติดีอยู่ไหมครับ?” จีซุนขยับเข้าไปกระซิบถามเพื่อนหนุ่มอีกคนที่ดูจะเป็นผู้เป็นคนที่สุดในกลุ่ม

“เคยเห็นมันปกติดีด้วยหรือไง” ตอบกลับนิ่ง ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติทั่วไป

“ก็จริงครับ”

จีซุนพยักหน้าเห็นด้วย ดูท่าแล้วมาก่อนคงจะอาการหนักจนกู่ไม่กลับจริง ๆ

คนโปรดเดินไปหยิบหนังสือมาอ่านอย่างสบายอารมณ์ ไม่ได้รู้สึกทุกร้อนใจร้อนกายใด ๆ กับรูปภาพที่อดีตคนรักส่งมา คิดว่าเขารู้ไม่ทันหรือยังไงกันว่าจงใจแกล้งจะยั่วให้เขาโมโห

ทำไมเขาจะต้องรู้สึกอะไรอย่างนั้น ไม่มีความจำเป็นที่เขาต้องมานั่งหึงหวง ยังไงเสียการแต่งงานของเราก็ไม่ได้เกิดจากความเต็มใจจากทั้งสองฝ่าย เป็นเพียงการคลุมถุงชนก็เท่านั้น

กับไอ้แค่แฟนเก่าคนหนึ่งทำไมเขาต้องให้ความสำคัญขนาดนั้น!

ปึง!!

หนังสือเล่มหนาถูกปิดและวางลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงเสียงดัง ก่อนที่เจ้าของห้องจะปิดไฟ พร้อมทิ้งตัวลงนอน

เขาก็แค่ง่วง ง่วงจนไม่มีสมาธิจะอ่านหนังสือ ดึกดื่นป่านนี้แล้วนอนเสียให้จบเรื่อง พรุ่งนี้ยังมีงานต้องทำอีก

“นอนเดี๋ยวนี้คนโปรด!” เสียงหวานกัดฟันพูดกับตัวเองพร้อมกับข่มตาหลับ

อา.. ให้ตายเถอะ! หงุดหงิดชะมัด

----- โปรดอย่าหย่าก่อน -----

Talk Talk

คนปากเก่ง กับคนเก่งมาเจอกันจะไปกันรอดไหมน้ออออ คนโปรดแม่ให้พูดใหม่อีกที ไม่หึงไม่หวง? แน่ใจนะ? เอาดี ๆ ลูกเราเป็นคนสวยนิ่งเข้าไว้ แล้วแม่ ๆ คิดว่าใครจะเป็นฝ่ายยอมใครก่อน ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก