6.1 จังหวะรัก

"หิวแล้วก็ไปกินค่ะ ข้าวอยู่โน่น เดี๋ยวฉันเอาจานกับช้อนไปให้" เธอพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย เธอไม่ค่อยคุ้นชินกับบรู๊คลินในเวอร์ชันนี้เลย

"ก็บอกแล้วว่าไม่ได้หิวข้าว" เขายังคงล็อกเธอเอาไว้ในอ้อมแขนของตัวเองอยู่ไม่ยอมให้เธอหนีไปไหนได้ แถมยังขยับร่างหนาเข้ามาแนบชิดกับตัวเธอมากกว่าเดิม เขาจับใบหน้าสวยให้หันกลับมา

เรียวปากหนาแนบจูบปากอิ่มของเธอ เอเนร่าพยายามดิ้นหนีบรู๊คลินจึงจับยึดท้ายทอยของเธอเอาไว้ มวยผมถูกขยุ้มรวบตึงเพื่อที่เขาจะได้จูบถนัดถนี่ เอเนร่าส่งเสียงอู้อี้ค้านในลำคอเมื่อเธอไม่สามารถขัดขืนหรือประทุษร้ายเขาได้ เธอตกใจกับอาการรุกหนักของเขาจนเธอรู้สึกกลัวขึ้นมา

เขายอมรับว่าเมื่อเธอได้มาเป็นของเขาแล้ว เขายิ่งอยากได้อีก แต่ก็ต้องข่มความปรารถนาเอาไว้เหมือนว่าเอเนร่าเป็นของต้องห้ามที่ไม่ควรเอาตนเองเข้าไปยุ่งเกี่ยว หากวินรู้เรื่องเข้า คงจะได้ฆ่าเขาตายแน่ ๆ บรู๊คลินตั้งใจว่าจะเข้าไปสอนโยคะให้เอเนร่าสัปดาห์ละครั้งต่อจากนี้ไปเพื่อเป็นการเว้นระยะห่างระหว่างเขากับเธอ แต่เด็กยั่วก็เหลือเกินโทร.ให้เขาออกไปหาที่ห้างสรรพสินค้า จะปฏิเสธก็ไม่ได้ต้องยอมออกไปรับ

และเขาก็ได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าเขาจะไม่ยุติความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอเพียงเท่านี้ เขาจะสานต่อแต่อาจจะมีข้อตกลงร่วมกัน ลิ้นร้อนชื้นถูกสอดเข้าไปในช่องปากของคนตัวเล็กกว่า เอเนร่าเป็นผู้หญิงรูปร่างสูงเพรียวหุ่นสวยสมส่วน และเนื้อนมไข่เน้น ๆ จะจับลูบคลำตรงส่วนไหนก็เต็มไม้เต็มมือเขาเป็นอย่างมาก ทำให้เขายิ่งคิดถึงเธอมากขึ้นเมื่อคืนกว่าจะข่มตาหลับได้ก็เป็นเวลาตีสามเสียแล้ว ทำให้วันนี้เขาตื่นสายกว่าปกติ

"บรู๊ค อะ อื้อ พอละ..." เธอพยายามขอร้องให้เขาหยุด เพราะเธอหายใจไม่ทัน เขายอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระได้ไม่นานฉกจูบอีกครั้งและอีกครั้ง

เสื้อไหมพรมคอวีถูกถอดออกไปตอนไหนไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย เรือนร่างอวบอึ๋มซ่อนรูปค่อย ๆ เด่นชัดขึ้น มือใหญ่เปรียบเหมือนหนวดหมึกลูบคลำนวดคลึงไปทั่วตัว

"ว่าจะปล่อย คงปล่อยไม่ได้แล้ว" เขาพึมพำให้เธอได้ยิน เอเนร่างุนงงแต่ยังไม่ทันได้ถามให้กระจ่าง ก็ถูกจูบอีกครั้ง 

เสื้อกล้ามของเขาที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อถูกถอดออกจากร่างใหญ่ บัดนี้รูปร่างสูงล่ำสัน บึกบึนของเขาประจักษ์แก่สายตาของเธอ เอเนร่าเผลอใช้มือเรียวลูบที่กล้ามเนื้อแน่นบริเวณอกบึกบึนของเขา เรียวปากหนาเลื่อนมาที่ซอกคอขาวเขาอยากจะฝากรอยรักไว้ที่ลำคอของเธอ หากไม่กลัวว่าเอเนร่าจะถูกมองไม่ดี 

"นี่อะไร!" บรู๊คลินเอ่ยถามเสียงเข้ม เมื่อสายตาไปปะทะกับรอยจ้ำแดงที่เนินอก ข้างที่เขาไม่ได้ทำตำหนิเอาไว้ เพราะข้างที่เขาฝากรอยไว้เมื่อคืนมันคือข้างซ้ายไม่ใช่ขวา

"ไหนบอกว่าไปกับเพื่อนไง เอเนร่า"   

เสื้อกล้ามของเขาที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อถูกถอดออกจากร่างใหญ่ บัดนี้รูปร่างสูงล่ำสัน บึกบึนของเขาประจักษ์แก่สายตาของเธอ เอเนร่าเผลอใช้มือเรียวลูบที่กล้ามเนื้อแน่นบริเวณอกบึกบึนของเขา เรียวปากหนาเลื่อนมาที่ซอกคอขาวเขาอยากจะฝากรอยรักไว้ที่ลำคอของเธอ หากไม่กลัวว่าเอเนร่าจะถูกมองไม่ดี 

"นี่อะไร! " บรู๊คลินเอ่ยถามเสียงเข้ม เมื่อสายตาไปปะทะกับรอยจ้ำแดงที่เนินอก ข้างที่เขาไม่ได้ทำตำหนิเอาไว้ เพราะข้างที่เขาฝากรอยไว้เมื่อคืนมันคือข้างซ้ายไม่ใช่ขวา

"ไหนบอกว่าไปกับเพื่อนไง เอเนร่า คุณไปกับใครมา" น้ำเสียงเข้มกดเสียงทุ้มต่ำถามด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกติจนเธอสัมผัสได้ 

แน่นอนว่าเอเนร่าตกใจจึงค่อย ๆ ผละหนีออกห่าง เธอก้าวถอยหลังไปสองก้าว มันก้าวต่อไปไม่ได้มากกว่านี้เพราะว่ามือใหญ่คว้าข้อมือบางของเธอไว้ สายตาแข็งกร้าวจ้องมองอย่างฉุนเฉียว เขาเองก็บอกไม่ถูกว่าตนเองเป็นอะไรรู้เพียงแต่ว่าไม่ชอบและก็โกรธมากที่เธอโกหก เพราะเธอโกหกเขาจึงโกรธและโมโห เขาพยายามบอกตัวเองแบบนี้ 

"บอกผมมา ว่าคุณไปไหนกับใครมา"

"อะไรกันคะ คุณอาเป็นอะไร เป็นไบโพล่าเหรอ" เธอกลัว แต่ก็พยายามถามออกไปด้วยความสงสัยว่าเขาเป็นอะไร เมื่อครู่ยังปกติดีอยู่เลย 

"บอกผม" เขาย้ำคำถามอีกครั้ง

"ก็เพื่อนน่ะสิคะ คุณอาคงจะไม่สบายฉันว่า...ฉันกลับก่อนดีกว่าค่ะ" เอเนร่าสะบัดข้อมือออกจากมือใหญ่ของเขาเพื่อที่จะไปเก็บเสื้อผ้ามาใส่ แต่ก็ถูกกระชากเข้าไปหาอย่างแรง

"อ๊ะ!"

"เพื่อนก็เพื่อน เดี๋ยวไปส่งเอง แต่ไม่ใช่ตอนนี้" เขาพูดพร้อมกับฉุดกระชากให้เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้องนอน