6.2 จังหวะรัก

ร่างเพรียวบางถูกเหวี่ยงไปบนเตียงนอน แรงเหวี่ยงทำให้เธอต้องพยุงตัวลุกอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นนั่งได้ แต่พอนั่งได้ก็ถูกร่างใหญ่ทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว ข้อมือบางถูกรวบตึงไว้เหนือศีรษะแววตากลมโตตื่นตระหนกเมื่อบรู๊คลินรุกคืบหนัก เธอกำลังจะอ้าปากถาม บรู๊คลินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดอะไรเสียงที่กำลังเปล่งออกมาถูกกลืนหายลงลำคอไปริมฝีปากหนาแนบปิดสนิท เขาจูบดูดดึงอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มเนิ่นนานก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากควานหาลิ้นน้อยของอีกฝ่าย

เอเนร่าตอบสนองเขาอย่างเงอะงะกว่าเธอจะปรับตัวได้ก็สร้างความขบขันให้บรู๊คลินไม่น้อย เอเนร่ารู้ว่ากำลังถูกเยาะเย้ยจึงเป็นฝ่ายคุมเกมจูบนี้เสียเอง เธอสอดลิ้นตัวเองเข้าไปในช่องปากของเขาบ้าง เขาพยายามต้านแรงเธอ เอเนร่ารู้ว่าตนเองสู้แรงผู้ชายไม่ได้จึงต้องใช้ตัวช่วย ข้อมือบางถูกตรึงเอาไว้จึงต้องหาวิธีอื่นแทน

"บรู๊คขา.."

"อะไร ยัยเด็กร่าน" เขากระซิบถามเสียงแหบกระเส่า ริมฝีปากหนาจู่โจมซอกคอขาวเขาใช้หนวดและเคราที่เริ่มขึ้นเป็นตอแข็งขูดไปกับผิวเนื้อนุ่มของเธอ มันเพิ่มความเสียวได้ไม่น้อยแต่ก็เจ็บคัน ๆ จนคิดว่ามันต้องเป็นรอยแดงแน่นอน

ชายหนุ่มกระชากบราเซียออกจากอกสาว จนเจ้าของบราเซียมองเห็นว่าตะขอมันบิดเบี้ยวสาเหตุมาจากการกระชากอย่างแรงเมื่อครู่ ทำให้เธอส่งสายตาเขียวปั้ดใส่ บราเซียยี่ห้อดังราคาเกือบพันบาทต้องมาเสียรูปเพราะน้ำมือใหญ่คู่นี้ เขาต้องชดใช้ให้เธอ บรู๊คลินจู่โจมลงมาที่เนินนมของเธอ เขาประทับตราทับรอยเก่าของตนเองและรอยที่ไม่รู้ว่าเป็นของใคร ก่อนจะเพิ่มรอยใหม่

"ห้ามเป็นรอยนะ" เอเนร่าสั่ง

"หึ ทำไม? กลัวทับรอยใครเหรอ" เขาประชดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน แต่อีกฝ่ายไม่เข้าใจเพราะคิดว่าคนที่ทำรอยบนเนื้อตัวของเธอก็มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น เธอได้แต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดสงสัยแต่ไม่ได้ตอบอะไรออกไป

"ไม่ตอบ งั้นก็แสดงว่าคนที่มาส่งเธอใช่ไหมเจ้าของรอยที่นมของเธอ" เพี้ยน

เป็นคำที่เธอต่อว่าเขาในใจ เขาคงจะแก่แล้วจริง ๆ นั่นแหละหรือไม่ก็อาจจะเป็นไบโพล่า

หญิงสาวก้มลงมองเนินอกของตนเองที่เขาหมายถึง และเธอก็เห็นรอยแดงสองจุด แต่เมื่อเช้ามันมีแค่ข้างเดียวนี่นา เธอจำไม่ได้ว่าข้างไหนแต่จำได้ว่าตอนถอดเสื้อถ่ายรูปกับไมค์ที่ห้องยังเห็นอยู่เลยว่ามีจุดเดียว คงจะเป็นฝีมือของไมค์แน่นอนที่เพิ่มรอยนี้มาให้ เธอเกลียดผู้ชายที่ชอบแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมากที่สุด เพราะผู้ชายเหล่านั้นไม่มีสิทธิ์ แม้แต่คนตรงหน้าก็ด้วย

ใบหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้านส่งสายตาจ้องตาเขาเรียบนิ่ง เธอไม่กลัวเพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย และยังท้าทายสายตาดุของบรู๊คลินด้วยการแอ่นอกส่ายไปมาต่อหน้าเขา 

"คุณอาป่วยเหรอคะ เดี๋ยวก็จับกด เดี๋ยวก็เหวี่ยงใส่ เดี๋ยวก็มาถาม ไม่สบายก็ไปหาหมอซะนะคะ เป็นห่วง" เธอไม่ตอบและยังต่อว่าเขาอีกด้วย ทิ้งท้ายด้วยการบอกให้เขาไปหาหมอ

"แบบนี้ก็ได้ ถ้าลุกไหวเดี๋ยวจะพากลับบ้าน" 

สิ้นเสียงของบรู๊คลิน เอเนร่าก็ไม่มีโอกาสได้ค้านใด ๆ ทั้งสิ้น สิ่งที่เธอทำได้คือส่งเสียงครางเรียกชื่อเขาและบิดกายไปมาตามจังหวะที่เขาส่งให้เท่านั้น 

กระโปรงหนังของเธอหลุดออกปลายขาอย่างรวดเร็วและตามด้วยอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋ว เส้นไหมสีดำเงาปกคลุมเนินเนื้อสาว มันยังคงถูกตัดแต่งเล็มออกอย่างสวยงามเหมือนวันแรกที่ได้เห็น เขายังคงประทับใจในความใส่ใจเรื่องเล็กน้อยของเธออยู่ไม่น้อย หน้าท้องที่มีร่องของกล้ามเนื้อกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะเดียวกับการหายใจของเธอ เอเนร่านอนหงายบนเตียงบัดนี้มือทั้งสองข้างของเธอเป็นอิสระแล้ว 

ร่างใหญ่ถอยห่างออกมาเพื่อสลัดเสื้อผ้าออกจากร่างกายอย่างรวดเร็วแล้วขึ้นคร่อมทับร่างเพรียวบางอีกครั้ง ริมฝีปากแนบชิดกันอีกครั้ง ครั้งนี้หญิงสาวตอบสนองเขาอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน ริมฝีปากอิ่มบวมเจ่อเพราะถูกดูดแรงเขาเปลี่ยนไปซุกไซร้ซอกคอของเธอ ดูดขบเม้มจนเกิดรอยแดงแล้วย้ายตำแหน่งลงมาเรื่อย ๆ หน้าอกยอดถันของเธอก็ไม่ได้รับการละเว้นแต่อย่างใด และมันควรจะมากกว่าที่อื่น ๆ ด้วยซ้ำ เขาประทับตราทับรอยเก่าที่ตนเองไม่ได้ก่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนพอใจ

มือใหญ่ลูบไล้ลงมาที่หน้าท้องเนียน เขานวดคลึงบริเวณสะโพกงอนหนัก แล้วเลื่อนไปหาดอกไม้งามที่ขณะนี้ได้ปล่อยน้ำหวานออกมาให้เขาได้ลิ้มลองแล้ว

"แฉะแล้ว" เสียงกระเส่าบอกเธอ

"ก็กินสิ" เธอพูดไปอย่างนั้น เพราะอยากจะประชดเขาเท่านั้น 

สายตาคมกริบจ้องมองเธออย่างท้าทาย ในเมื่อเด็กร่านของเขาเสนอมา เขาจะใจร้ายไม่สนองตอบได้อย่างไรเล่า มือใหญ่จับหัวเข่าเนียนนุ่มแยกออกกว้าง ดอกไม้งามเบ่งบานท้าทายสายตา