ตอนที่ 1 : เปิดตัวโมเดล(2/3)

เอี๊ยดดดด !!!

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงล้อรถยนต์บดกับพื้นถนนด้านหน้าทางเข้าคอนโดก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของรถสปอร์ตสองประตูสีดำขลับคันคุ้นตาที่จอดเทียบสนิทอย่างรีบร้อน ประตูฝั่งคนขับถูกผลักออกทันทีโดยที่เจ้าตัวยังไม่ได้กดดับเครื่องยนต์เลยด้วยซ้ำ

ร่างสูงใหญ่ในชุดกีฬาเนื้อดีที่เน้นรูปร่างบึ้กบึนสมส่วนพุ่งตัวลงจากรถ เรียวขายาวสับตรงมายังโถงล็อบบี้ด้วยความเร็วแสง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งดุดันอยู่ตลอด บัดนี้กลับฉายแววลนลานและเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ที่เกาะตามไรผมจากการแข่งกีฬาเมื่อครู่ยังมีให้เห็นอยู่

"โมเดลขา..."

น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ห่างไกลจากคำว่าดุดันลิบลับดังขึ้นก่อนที่ตัวจะเดินมาถึงเสียอีก ‘พี่โยหน้านิ่ง’ ของคนทั้งคณะวิศวะ บัดนี้กลายร่างเป็นหมาใหญ่ตัวโตที่รีบปรี่เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ายัยแก้มก้อน นัยน์ตาคมดุก้มลงมองคนตัวเล็กไซส์พกพาด้วยความรู้สึกผิดเต็มเปี่ยม

"พี่ขอโทษนะคะ ที่มาช้า อย่างอนพี่นะคะ"

และทันใดนั้นเองที่ประตูโถงล็อบบี้ ก็มีชายหนุ่มร่างใหญ่อีกสามคนวิ่งกระหืดกระหอบหน้าตื่นตามเข้ามา คนแรกที่พุ่งนำมาก่อนใครเพื่อนก็คือ ‘สเกล’ พี่ชายแท้ ๆ ของเธอนั่นเอง

"ยัยแก้มก้อนของพี่ มานานหรือยัง... มา ๆ ๆ พี่ช่วยถือนะ!"

สเกลรีบสลัดลุกกัปตันทีมบาสแล้วทำเสียงสองเสียงสามถามน้องสาวสุดที่รักด้วยท่าทางลนลานทันที ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดระคน มือไม้รีบยื่นไปคว้ากระเป๋าเดินทางรอบตัวน้องมาถือไว้ราวกับจะแก้ตัวที่มาสาย

ในขณะที่ ‘น็อต’ และ ‘มิกซ์’ สองหนุ่มร่างใหญ่เพื่อนสนิทได้แต่ยืนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก เพราะไม่รู้ว่าเด็กสาวตัวเล็กแก้มก้อนที่อยู่ตรงหน้าคือใคร และทำไมไอ้เพื่อนตัวดีดีกรีเฮดว้ากกับกัปตันทีมบาสทั้งสองคน ถึงได้ทำหน้าหงอย และต้องเอาอกเอาใจอะไรเบอร์นั้น

"โมเดลขา ไม่งอนน๊า... มา ๆ ขึ้นห้องกัน เดี๋ยวพี่พาไปกินชานมพ่นไฟนะคะ"

พี่โยรีบเอ่ยเสียงสองเอาใจยัยแก้มก้อนรัว ๆ ทันทีเมื่อเห็นยัยน้องยังยืนหน้ามุ่ยไม่ยอมพูดด้วย สายตาคมดุที่คนทั้งคณะกลัวหนักหนาบัดนี้เว้าวอนเต็มเปี่ยม

"เชี้ยย!!"

น็อตและมิกซ์ประสานเสียงอุทานออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ดวงตาของทั้งคู่เบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้าเมื่อได้ยินคำว่า 'คะ ขา' หลุดออกมาจากปากไอ้โย พี่เฮดว้ากหน้าโหดผู้ไม่เคยประนีประนอมและยิ้มให้ใคร

น็อตรีบถลันตัวเดินเข้าไปหาโยทันที มือหนายกขึ้นอังหน้าผากเพื่อนสนิทอย่างไว ก่อนจะใช้สองมือตะปบหมับเข้าที่แก้มสากของโยแล้วจับหันซ้ายหันขวาอย่างแรงจนหน้าหล่อ ๆ สะบัดไปตามแรง นัยน์ตาของน็อตฉายแววหวาดระแวงและสงสัยขั้นสุดก่อนจะเอ่ยโพล่งขึ้นมาเสียงดัง

"มึงเป็นใคร! ออกไปจากร่างเพื่อนกูเดี๋ยวนี้นะ! ไอ้โยเพื่อนกูมันพูดคำว่าคะขาเป็นที่ไหน ออกไปจากร่างเพื่อนกูเดี๋ยวนี้นะ อีผีบ้า!"

"สัส! กูนี่แหละจะใคร" โยปัดมือเพื่อนออกอย่างแรง ใบหน้าหล่อเหลาสลับโหมดกลับมานิ่งสนิทดุดันดั่งเสือร้ายในพริบตา เขาสบถสั้น ๆ เสียงต่ำใส่ไอ้เพื่อนตัวดีที่ล้อเลียนไม่เข้าเรื่อง

พลึ่บ!

ยังไม่ทันขาดคำ มิกซ์ที่ยืนเงียบอยู่ก็รีบก้าวเข้ามาสมทบ มือเรียวยกขึ้นพนมมือไหว้ท่วมหัวพลางทำท่าสวดมนต์ไล่ผีใส่โยรัว ๆ

"สัพเพสัตตาเลยกู... ไอ้โยตัวจริงหน้านิ่งชิบหาย ไม่มีทางพูดคำว่าโมเดลขาแน่นอน มึงมันไม่ใช่เพื่อนกู! แก้มก้อนนุ่มนิ่มเหี้ยไรเนี่ย โคตรขนลุกเลยสัส!" 

มิกซ์บ่นอุบอิบพลางทำท่าลูบขนแขนตัวเองที่ลุกซู่ขณะที่พูด

ในระหว่างที่หนุ่ม ๆ วิศวะตัวยักษ์กำลังเปิดศึกไล่ผีกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ยัยเด็กดื้อที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่เมื่อครู่ก็ค่อย ๆ คลายมือออกจากการกอดอก ดวงตากลมโตแป๋วสีนิลขยับมองภาพตรงหน้าอย่างไม่วางตา

"เอ๋..."