ตอนที่ 1 : เปิดตัวโมเดล(3/3)

เสียงหวานใสหลุดอุทานออกมาแผ่วเบา พร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่เอียงคอเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด แก้มกลมป่องขาวนุ่มฟูทั้งสองข้างขยับขึ้นตามแรงเอียงคอจนดูน่าฟัดเหมือนซาลาเปาก้อนนิ่ม ๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันกึ่งอมยิ้มกึ่งสงสัย นัยน์ตาใสแจ๋วไร้เดียงสาคู่นั้นกวาดมองไปที่น็อตและมิกซ์สลับกันไปมา พวงแก้มยุ้ย ๆ ขยับยุบยับยามที่เธอทำท่าทางกระพริบตาปริบ ๆ ราวกับกำลังประมวลผลว่าพี่ชายร่างยักษ์แปลกหน้าสองคนที่ทำท่าทางประหลาด ๆ เหมือนหลุดมาจากคณะตลกพวกนี้คือใครกันแน่

ท่าทางเอียงคอเล็กน้อยบวกกับดวงตากลมโตที่กะพริบปริบ ๆ ราวกับลูกแมวสงสัยโลกของยัยแก้มก้อน มันช่างส่งดาเมจความน่ารักรุนแรงระดับทำลายล้างหัวใจคนมองได้ในพริบตา

กึก

น็อตที่กำลังอ้าปากเตรียมจะล้อโยต่อ ถึงกับหยุดชะงักค้างกลางอากาศ มือหนาที่ตะปบแก้มเพื่อนอยู่ร่วงผลึ่บลงข้างตัวทันที ส่วนมิกซ์ที่กำลังสวดมนต์ไล่ผีก็พนมมือค้าง ดวงตาของสองหนุ่มเบิกกว้างแต่คราวนี้ไม่ได้เหวอเพราะเพื่อนพูดคะขา... แต่ช็อกเพราะหัวใจโดนความนุ่มนิ่มกระแทกเข้าอย่างจัง

ความสดใสเป็นธรรมชาติไม่มีจริตเสแสร้งของเด็กสาวตรงหน้า ทำเอาหนุ่มโสดจิตใจแห้งเหี่ยวมาทั้งปีถึงกับหูอื้ออึ้ง วิญญาณแทบหลุดลอยออกจากร่าง ทั้งคู่ได้แต่ยืนตื่นตะลึง อ้าปากค้าง จ้องยัยแก้มก้อนตาเชื่อม ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นโครมครามพ่ายแพ้ต่อความน่ารักของยัยน้องโมเดลเข้าอย่างจังทันทีโดยไม่มีข้อแม้!

"พวกมึงอย่าเพิ่งมาตกตะลึง มาช่วยกูขนของขึ้นไปข้างบนก่อนดิ๊"

สเกลเอ่ยขัดจังหวะขึ้นมาเสียงดังพลางเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนสนิททั้งสองคนที่ยังยืนทำหน้าเหลอหลาอึ้งตาค้างกันอยู่อย่างนั้น พี่ชายแท้ ๆ ได้แต่ส่ายหัวอย่างระอา ก่อนจะบุ้ยปากไปทางเด็กสาวตัวเล็กพลางเอ่ยแนะนำแบบกวน ๆ ตามประสา

"ไอ้ห่า... ยืนเอ๋อกันอยู่ได้ นี่ ‘โมเดล’ น้องสาวแท้ ๆ ของกูเอง เพิ่งย้ายมาอยู่คอนโดนี้วันแรก"

"ไอ้สเกล…มึงมีน้องสาวน่ารักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ซ่อนไว้ไม่บอกเพื่อนบอกฝูงเลยนะมึง!" น็อตที่เพิ่งได้สติรีบหันขวับมาถลึงตาใส่เพื่อน พลางทำท่าจะพุ่งเข้าไปช่วยยกกล่องลังกระดาษตรงหน้าน้องโมเดลทันทีหวังทำคะแนน

"เอ่อ ๆ ๆ น้องโมเดลครับ ของมันหนักน้า... ถือแบบนั้นเดี๋ยวเจ็บมือเปล่า ๆ ครับ ให้พี่มิกซ์คนนี้ช่วยแบกขึ้นห้องให้ดีกว่านะครับ!" 

มิกซ์รีบเสนอหน้าเข้ามาสมทบพลางส่งยิ้มหวานใสซื่อ พยายามแย่งกล่องไปถืออย่างกระตือรือร้น สลัดลุกกวน ๆ เมื่อครู่ทิ้งไปจนหมดสิ้น

พรึ่บ!

ทว่ายังไม่ทันที่มือของสองหนุ่มจะแตะโดนกล่อง ร่างสูงใหญ่ของโยธา ก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางขวางหน้าเอาไว้ทันที แผ่นหลังกว้างหนาบึกบึนบดบังร่างเล็กไซส์พกพาของยัยแก้มก้อนไว้จนมิด นัยน์ตาคมดุที่สลับโหมดกลับมานิ่งสนิทตึงเปรี๊ยะตวัดมองเพื่อนสนิททั้งสองคนด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนขนลุกซู่

"อันนี้กูถือเอง... พวกมึงไปขนกระเป๋าทางนู้นเหอะ"

น้ำเสียงต่ำลึกทุ้มดุของไอ้เพื่อนหน้านิ่ง ทำเอาน็อตกับมิกซ์ถึงกับชะงักกึก โยปัดมือเพื่อนออกอย่างไร้เยื่อใยพลางส่งสายตาคมไล่ส่ง ก่อนจะก้มลงไปกวาดเอากล่องของหนัก ๆ ทั้งหมดจากมือน้องโมเดลมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแกร่งของตัวเองคนเดียวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ และแฝงความหวงก้างเอาไว้แบบเนียน ๆ ด้วยการโยนภาระหนักหน่วงอย่างกระเป๋าเดินทางใบโตไปให้เพื่อนสนิททั้งสองรับผิดชอบแทนอย่างหน้าตาเฉย

หมับ!

ยังไม่ทันที่ยัยตัวเล็กจะได้ตั้งตัว ก้านแขนแกร่งแฝงมัดกล้ามข้างที่ยังว่างอยู่ก็ยกขึ้นพาดโอบกอดคอยัยแก้มก้อนเอาไว้หลวม ๆ ดึงรั้งร่างนุ่มนิ่มให้เข้ามาแนบชิดกาย ลากพาน้องเดินนำลิ่วตรงเข้าลิฟต์ไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครได้คัดค้าน ทิ้งให้สองกรรมกรจำเป็นยืนอ้าปากค้างมองตามตาปริบ ๆ ส่วนพี่ชายแท้ ๆ อย่างสเกลก็ได้แต่ยืนมองเพื่อนตัวเองและส่ายหน้ากับความหน้ามึนขั้นสุดของไอ้เพื่อนสนิทคลั่งรักคนนี้

"เริ่มแล้วสินะไอ้โย... หึหึ"

เสกลพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางมองตามแผ่นหลังกว้างของเพื่อนสนิทที่กอดคอรั้งท่อนแขนโอบพาน้องสาวของเขาเดินเข้าลิฟต์ไปหน้าตาเฉย รอยยิ้มรู้ทันจุดขึ้นที่มุมปากของพี่ชายแท้ ๆ เพราะเขารู้ดีมาตลอด... รู้มาเนิ่นนานแล้วว่าไอ้เพื่อนร่างยักษ์ดีกรีเฮดว้ากและประธานนักศึกษาคนนี้ แอบรักยัยตัวเล็กแก้มก้อนของเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไร เพียงแต่ที่ผ่านมามันทำได้แค่เก็บอาการและเฝ้ารอเวลาให้ยัยน้องโตพอที่จะรับรู้ความรู้สึกของมันก็เท่านั้น

ในฐานะพี่ชายคนโต... ลึก ๆ แล้วสเกลรู้สึกยินดีและเบาใจอย่างบอกไม่ถูกที่น้องสาวเพียงคนเดียวจะมีผู้ชายอย่างโยธาเข้ามาคอยดูแล เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องของฐานะ ครอบครัวที่อบอุ่น หรือแม้กระทั่งเนื้อแท้ของนิสัยใจคอ โยธาก็มีครบถ้วนและดีพร้อมทุกอย่าง

มันคือผู้ชายเพียงคนเดียวในโลกที่เขากล้าพูดได้เต็มปากว่า สามารถยอมให้โมเดลฝากชีวิตเอาไว้ด้วยได้โดยไม่มีข้อกังขาใด ๆ เลยสักนิด

ติ๊ง…

เสียงสัญญาณลิฟต์ปิดตัวลงเบา ๆ บดบังสายตาของพี่ชายและกลุ่มเพื่อนสนิทจนเหลือเพียงพื้นที่สี่เหลี่ยมส่วนตัวที่มีแค่เขาสองคน

ทันทีที่อยู่กันตามลำพัง ยัยตัวเล็กก็รีบย่นจมูกใส่คนตัวโตแล้วพยายามจะมุดตัวออกจากวงแขนแกร่งที่โอบกอดคอเธออยู่ทันที ทว่ามีหรือที่เสือร้ายแห่งคณะวิศวะจะยอมปล่อยเหยื่อตัวนุ่มให้หลุดมือ โยธากระชับอ้อมแขนรั้งร่างเล็กให้เข้ามาแนบชิดอกแกร่งกว้างกว่าเดิมจนโมเดลแทบจะจมหายไปกับแผ่นอกหนา

"ปล่อยเดลเลยนะพี่โย! ไม่ต้องมาเนียนกอดคอเลย ปล่อยให้เดลขนของลงจากรถคนเดียว" ยัยแก้มก้อนบ่นอุบอิบ เสียงหวานสะบัดงอนใส่ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่สูงกว่าตัวเธอตั้งเยอะ

โยธาไม่ได้ตอบอะไรในทันที ใบหน้าดุดันหน้านิ่งที่คนทั้งคณะหวาดกลัว ค่อย ๆ โน้มต่ำลงมาหาคนตัวเล็กจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มกลมป่องขาวนิ่ม นัยน์ตาคมดุบัดนี้ทอประกายระยิบระยับลุ่มลึกระคนคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มมุมปากที่น้อยคนนักจะได้เห็นจุดขึ้นเบา ๆ ก่อนน้ำเสียงทุ้มต่ำละมุนหูจะเอ่ยกระซิบ

"พี่ขอโทษนะคะที่ปล่อยให้โมเดลขนของลงรถคนเดียว... อยากให้พี่โยคนนี้ทำอะไรบอกมาได้เลยค่ะ พี่โยทำให้โมเดลได้ทุกอย่างเลย หายโกรธพี่นะคะ นะ?"

"..."

โมเดลชะงักกึก ดวงตากลมโตที่เคยโกรธ หน้ามุ่ยๆ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นทอประกายระยิบระยับขึ้นมาในพริบตา ใบหน้าจิ้มลิ้มเอียงคอเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มจะค่อย ๆ คลี่ขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างมีแผนการ นึกหมั่นไส้คนตัวโตที่ปล่อยให้เธอขนของคนเดียว ยัยตัวแสบกระชับกระเป๋าเป้ข้างกายแล้วเอ่ยเสียงใสสวนกลับทันที

"ทุกอย่างจริงๆ นะคะ... หึหึ"