ตอนที่ 2: เมื่อแก๊งหมอเริ่มป่วน (3/3)

เวย์พยายามจะซ่อนโพสอิทแผ่นนั้น แต่ไม่ทันความไวแสงของหมออาร์คที่คว้าหมับไปแล้วเปิดฉากอ่านออกเสียงเสียงดังฟังชัดลั่นห้องพักแพทย์:

“เมื่อวานพี่หมอปากแข็งยึดนมอัดเม็ดบัวไปห้าซอง วันนี้บัวเลยเอามาจ่ายค่าปรับล่วงหน้าให้ครบ 30 วันเลยค่ะ! อ้อ...บัวแถมน้ำหวานสีชมพูไปให้ด้วยนะคะ กลัวพี่หมอเคี้ยวนมเยอะแล้วจะคอแห้งตายน่าเสียดาย... คราวนี้ไม่มีเรื่องยัยวาฬให้ปรับแล้วนะ นอกจากจะ ‘ปรับเปลี่ยน’ มาเป็นชอบบัวแทน งิ้ว ๆ ” (ลงชื่อ: ใบบัว วิศวะปีสอง คนเดิมที่เติมความหวานให้พี่หมอไงคะ)

“งิ้ว ๆ มีใส่อีโมจิแลบลิ้นด้วยว่ะมึง! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!” 

อาร์คขำจนตัวโยน แทบจะลงไปนอนดิ้นกับพื้นห้องพักแพทย์ ส่วนภีมถึงกับต้องยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นขำจนไหล่สั่น แม้แต่เรย์สายติสต์ยังหลุดยิ้มมุมปากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ยัยเด็กนี่... ไร้สาระจริง ๆ” เวย์เอ่ยเสียงต่ำพึมพำ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง แต่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมานิด ๆ กับความใจกล้าบ้าบิ่นของรุ่นน้องคณะวิศวะคนนี้ มือหนารีบดึงโพสอิทเจ้าปัญหาคืนมาแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ทันที

“ไร้สาระแต่เขียนยาวเป็นเรียงความเลยนะมึง” อาร์คตบไหล่เพื่อนปึก ๆ “น้องใบบัวนี่โคตรแน่ บุกมาส่งเสบียงถึงห้องพักแพทย์ แถมสืบรู้เลือกร้านน้ำหวานเจ้าดังหน้ามอซะด้วย... แผนรุกกองโจรแบบนี้ มึงจะเททิ้งลงถังขยะตามฟอร์มไหมครับคุณหมอเวย์?”

เวย์ไม่ได้ตอบคำถามท้าทายของเพื่อน หมอหนุ่มทำเพียงแค่เปิดตู้ล็อกเกอร์ ยัดแพ็คนมอัดเม็ดสามสิบซองเข้าไปเก็บไว้ด้านในอย่างเป็นระเบียบ... แต่ทว่า มือหนากลับไม่ได้เก็บขวดน้ำสีชมพูขวดนั้นลงไปด้วย

แกร๊ก...

เวย์หมุนเปิดฝาขวดน้ำหวานสีชมพูพาสเทล ก่อนจะยกขึ้นจิบเงียบ ๆ หน้านิ่ง ราวกับมันเป็นเพียงแค่น้ำเปล่าธรรมดา ๆ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเพื่อนสนิททั้งสามคนที่อ้าปากค้างไปเป็นที่เรียบร้อย

“กินด้วยว่ะ... ไอ้วัยรุ่นมันกินน้ำหวานสีชมพูของสาววิศวะด้วยว่ะพวกมึง!” อาร์คชี้มือสั่น ๆ ราวกับเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก

“รสชาติ... ก็ไม่ได้แย่” เวย์ตอบเรียบ ๆ ก่อนจะเดินถือขวดน้ำหวานเดินออกจากห้องไปราวด์วอร์ดหน้าตาเฉย ทิ้งให้แก๊งเพื่อนหมอยืนมองตามหลังด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

กำแพงน้ำแข็งอันแข็งแกร่งของเดือนคณะแพทย์ปี 5... ดูเหมือนจะเริ่มมีรอยร้าวเล็ก ๆ เพราะน้ำหวานสีชมพูกับนมอัดเม็ดสามสิบซองเข้าให้แล้ว