ตอนที่ 2: เมื่อแก๊งหมอเริ่มป่วน (2/3)

เวย์ปรายสายตามองเพื่อนสนิทที่จู่ ๆ ก็เล่าเรื่องสาววิศวะตาปรอย ก่อนจะเอ่ยตัดบทเสียงขรึม

“ถ้าพวกมึงว่างขนาดมานั่งวิเคราะห์เรื่องผงชูรสหรือนมอัดเม็ด...โน่น วอร์ดผู้ป่วยนอกเปิดแล้ว ไปสแตนด์บายได้แล้วครับ”

พูดจบ พี่หมอซึนก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าแก้วกาแฟแล้วเดินหนีออกจากห้องพักไปทันที ทิ้งให้เพื่อนทั้งสามหัวเราะไล่หลังอย่างชอบใจ

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า...มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ กำลังลูบซองนมอัดเม็ดซองหนึ่งเล่นเบา ๆ อย่างไม่รู้ตั

(ตัดภาพมาที่โต๊ะม้าหินอ่อน คณะวิศวกรรมศาสตร์) 

“ฮัดเช้ย!”

ข้าวฟ่าง จามออกมาเบา ๆ จนจมูกรั้นขึ้นสีแดงระเรื่อ มือเรียวรีบคว้าทิชชู่มาเช็ดขยิบตาปริบ ๆ “ใครนินทาฟ่างหรือเปล่านะ...”

“ไม่มีใครนินทาหรอกแก มีแต่คนจะชมนางเอกนมอัดเม็ดคนนี้!” มีน เอ่ยขำ ๆ พร้อมกับหันไปตบไหล่ ใบบัว ที่กำลังนั่งกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ “เป็นไงบัว โดนพี่หมอเวย์ดุว่ามุกแป้ก แถมยึดขนมไปต่อหน้าต่อตา ใจเสียไหม?”

“ใจเสียอะไรล่ะยัยมีน ใจฟูสิไม่ว่า!” ใบบัวทุบโต๊ะดังปึก แววตาเป็นประกายวิบวับ “แกคิดดูนะ คนนิ่ง ๆ ดุ ๆ แบบพี่เวย์ ถ้ายัยวาฬเอาไปให้ พี่เขาอาจจะกินเงียบ ๆ แต่ประเด็นคือพี่เขา 'ยอมรับของจากมือฉันจ้า' แถมหาข้ออ้างเรื่องค่าปรับบ้าบออะไรนั่นอีก ปากบอกไม่ขำ...แต่ขนมในมือน่ะคว้าหมับไปหมดห้าซองเลยนะจ๊ะ!” 

“เออจริงของแกว่ะบัว” วาฬ ตบมือเห็นด้วย “ปกติพี่เวย์ไม่รับของใครง่าย ๆ นะ ยิ่งผู้หญิงคณะอื่นมาดักเจอคือโดนเดินผ่านเป็นธาตุอากาศตลอด แต่นี่พี่แกยอมต่อปากต่อคำด้วย ถือเป็นนิมิตหมายอันดีงามระดับห้าดาว!”

ใบบัวยืดอก ยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ “เพราะฉะนั้น ในเมื่อพี่หมอเวย์ชอบปรับ...วันนี้ยัยบัวคนนี้จะยกระดับแผนการ! ยึดนมอัดเม็ดไปห้าซองใช่ไหม...เดี๋ยวเจอแผนขั้นต่อไป!”

มีนหรี่ตามองอย่างนึกสงสัย “แผนอะไรของแกอีกยัยบัว?”

ใบบัวยกนิ้วชี้ขึ้นมากระดิกไปมา พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์สุดแสบตามสไตล์สาววิศวะจอมแสบ

เช้าวันต่อมา ณ ห้องพักแพทย์ คณะแพทยศาสตร์... 

บรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเครียดของตำราแพทย์ กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องทักอันตื่นเต้นของหมออาร์ค เจ้าเก่าเจ้าเดิมที่ก้าวขาเข้ามาในห้องเป็นคนแรก 

“เฮ้ย ๆ ๆ พวกมึงมาดูนี่ด่วน! ไอ้วัตถุแปลกปลอมสีน้ำเงินนี่มันคืออะไรวะ!”

อาร์คกวักมือเรียกภีมและเรย์ให้พุ่งตัวมาที่หน้าล็อกเกอร์ส่วนตัวของเวย์ สิ่งที่ห้อยเด่นหราอยู่บนลูกบิดประตูตู้เหล็กคือ ‘ถุงผ้าหูรูดสีน้ำเงินเข้ม’ สกรีนลายฟันเฟืองเกียร์วิศวะขนาดใหญ่เบ้อเริ่มชนิดที่ว่ามองเห็นตั้งแต่หน้าประตู และที่สะดุดความสนใจที่สุดคือมันส่งกลิ่นหอมของน้ำหอมกลิ่นแป้งเด็กกระจายไปทั่วบริเวณ

ยังไม่ทันที่ใครจะได้แตะต้อง เจ้าของตู้ตัวจริงอย่าง ‘หมอเวย์’ ในชุดเสื้อกาวน์เรียบร้อยก็เดินหน้านิ่งเข้ามาในห้องพอดี หมอหนุ่มขมวดคิ้วมองถุงผ้าลึกลับตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า

“ของมึงใช่ไหมเวย์? แหม... แบรนด์เนมรุ่นนี้ลิมิเต็ดเอดิชั่นส่งตรงจากตึกเกียร์เลยนะเว้ย” อาร์คแซวยิ้ม ๆ ยื่นมือไปช่วยปลดถุงผ้าส่งให้เพื่อนสนิท

เวย์รับถุงผ้าสีน้ำเงินมาเปิดออกดูด้วยท่าทางสุขุม ทว่าพอเห็นของข้างใน... นัยน์ตาคมหลังกรอบแว่นถึงกับสั่นไหวไปวูบหนึ่ง

สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ข้างในคือ ‘นมอัดเม็ดจำนวน 30 ซอง’ ที่ถูกมัดรวมกันเป็นแพ็คหนาเตอะราวกับระเบิดเวลา มาพร้อมกับ ‘น้ำดื่มขวดสีชมพูพาสเทล’ แปะสติกเกอร์เกียร์วิศวะ และสิ่งที่เป็นทีเด็ดที่สุด... คือกระดาษโพสอิทสีชมพูสะท้อนแสงที่แปะหราอยู่ข้างขวด

“ไหน ๆ มีจดหมายรักด้วยเหรอวะ อ่านให้ฟังหน่อยดิ๊!” อาร์คไม่รอช้า ยื่นหน้าเข้ามาร่วมวงทันที