LOGIN“อะไรวะ! ไอ้จ้อนงง” ไอ้จ้อนได้แต่ยกมือเกาหัวมองซองสีน้ำตาลที่มีรูปหลักฐานที่ตัวเองไปหามาให้เจ้านายด้วยความมึนงง พอขึ้นมาบนห้องหฤทย์ก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเกงยีนส์ตัวเก่าสีซีดของตัวเองมากดต่อสายหาณปภัช โดยไม่สนใจว่าเวลานี้จะสามทุ่มกว่า และไม่คิดว่าหล่อนจะนอนหลับแล้ว เขากดต่อสายรอสายอยู่นานปลายสายก็ไม่ยอมรับสายจนต้องส่งข้อความไปในไลน์ของคนตัวเล็ก ‘หลับรึยัง’ เขาพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งไปถาม ‘ทำไมเงียบ? รู้นะยังไม่หลับ’ เขาส่งข้อความไปอีกเมื่อเธอยังไม่กดอ่าน ‘ถ้าโทรไปครั้งนี้เจอดีแน่’ เขาพิมพ์ขู่ส่งไปในไลน์แล้วกดโทรหาณปภัชอีกครั้ง และเหมือนเดิม ปลายสายไม่ยอมกดรับจนต้องกำโทรศัพท์ในมือแน่น กรอด! เสียงกัดกรามแน่นดังลอดออกมาจากริมฝีปากหนาด้วยความเดือดดาลแม่คนตัวเล็กแสนพยศของตัวเอง “ให้มันได้แบบนี้สิยัยเด็กบ้าเอ้ย!” แล้วเขาก็กดต่อสายหาไอ้จ้อนทันที เขาไม่ต้องการอยู่ที่นี่ เขาต้องการไปสำเร็จโทษแม่เด็กดื้อของตัวเองที่กล้าไม่รับโทรศัพท์ของเขา ร้อนถึงไอ้จ้อนต้องขับรถพาเจ้านายมากรุงเทพฯ ในตอนดึก และแน่นอนว่ามันก็ง่วง แต่เมื่อเจ้านายสั่งมันก
จังหวัดสุโขทัย ไร่ส้มหฤทย์ หฤทย์รอคอยมาตลอดอาทิตย์ที่จะให้ถึงวันศุกร์ แต่พอถึงวันศุกร์นี้กลับไม่เป็นเหมือนศุกร์สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาหงุดหงิดจนแทบจะพังบ้านเมื่ออันนา ลูกสาวของเจ๊ณีหอบข้าวของเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา และมาบอกว่ากำลังอุ้มท้องลูกของเขา ให้ตายเถอะ ตลกเป็นบ้า ผู้หญิงสำส่อนอย่างหล่อนกล้าดีหน้าด้านจนเขาไม่รู้จะพูดยังไง กล้าเหลือเกินที่มาบอกว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขา ทั้งๆ ที่เขาใส่ถุงยางอนามัยทุกครั้งตอนมีเซ็กซ์กับหล่อน “แน่ใจว่าเด็กเป็นลูกผมไม่ใช่ลูกคนงานสิบๆ คนที่ร้านของคุณน่ะแอน” เสียงกระด้างลอดจากริมฝีปากหนาพร้อมกับจ้องมองหน้าของเจ้าหล่อนที่แต่งมาหนา และนึกตลกตัวเอง มองยังไงว่าแม่นี่เร่าร้อน ตอนนี้ดูยังไงก็น่าขยะแขยงที่สุด ไม่น่าเอาตัวเองไปเกลือกกลั้วกับคนสำส่อนแบบอันนาเลย “ทำไมคุณโหดถามแอนแบบนั้นคะ” หล่อนดัดเสียงตีหน้าเศร้าน้อยใจเสียใจกับคำถามของชายหนุ่มอย่างเจ้ามารยา “ผมไม่ได้โง่ คุณก็น่าจะรู้ จะสารภาพเองหรือจะให้ผมหาหลักฐานมา และถ้าถึงวันนั้นคุณจะอยู่ที่จังหวัดไม่ได้แน่นอน ผมจะทำให้คุณอับอายจนอยู่ไม่ได้ หรือบางทีจนอยากตายจากโลกเลยก็ได้ ผมไม่ไ
พอได้ยาแก้ปวดและยาลดไข้ขึ้นมาพร้อมน้ำในขวดอุณหภูมิห้อง หฤทย์ก็ไม่รอช้าจะป้อนยาคนที่นอนหลับหนาวสั่นละเมอบนเตียง เขาช้อนอุ้มร่างน้อยประคองขึ้นมาแล้วนำยาแก้ปวดและยาลดไข้ใส่ปากตัวเองแล้วบดจูบปากอวบอิ่มสีระเรื่อแห้งผากของสาวน้อยทันที ใช้ลิ้นสากดุนดันเม็ดยาในปากตัวเองส่งไปในปากน้อยของเธอ ดุนดันไปในปากน้อยบังคับให้เธอกลืนยาแค่ก! แค่ก! แค่ก!ณปภัชสำลัก แต่ยาก็ไหลลงคอไปแล้ว เขาจึงเปิดบิดขวดน้ำแล้วดื่มน้ำอมในปากแล้วก้มลงไปปิดปากน้อยป้อนน้ำตาม หลังจากที่ป้อนยาสาวน้อยแล้วแค่ก! แค่ก! แค่ก!เธอสำลักอีกครั้งพร้อมกับคนหน้าโหดปล่อยเธอนอนนิ่งบนเตียงแล้วตัวเองก็ล้มลงไปนอนซ้อนตัวในใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอแล้วรั้งสาวน้อยเข้ามากอดให้ความอบอุ่น“อือ...แม่จ๋า...พ่อจ๋า...”“หลับซะนะไอซ์ เดี๋ยวก็หายแล้ว เดี๋ยวก็หายแล้ว” เขาลูบหลังนวลเนียนปลอบประโลมคนไข้ละเมอสลับกับก้มจูบกระหม่อมบางไปด้วย จนเวลาผ่านไปไม่นานสาวน้อยก็หยุดครางละเมอนอนสั่น เขาจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจแล้วก็กอดณปภัชหลับตามเธออีกครั้ง ตอนนี้หฤทย์ไม่รู้เลยว่าตัวเองทำแบบนี้เพราะอะไร เพราะไม่ต้องการแม่เลี้ยงเลยทำทุกทางเพื่อจะกำจัดหล่อนโดยการใช้ร่า
“เอ้า! ยังไม่กลับสุโขทัยเหรอพี่ และรีบอะไรพี่โหด” ลภัชดนย์เอ่ยทักพี่ชายที่เดินเร็วๆ ลงมาจากบันได “เสือก!” หฤทย์ตอบน้องชายคนรองสั้นๆ แล้วเดินตรงไปยังห้องเก็บยาสามัญประจำบ้านทันที “เอ้า! คนถามแค่นี้ก็หาว่า ‘เสือก!’ กูผิดอะไรเนี่ย”ลภัชดนย์พึมพำกับตัวเองแล้วเดินไปทางห้องนั่งเล่นสมทบกับพ่อของตัวเอง วันนี้ดิฐามีประชุมที่บริษัทแต่เช้าออกไปแต่เช้าแล้ว จริงๆ เขาและพี่ชายคนโตก็ควรไปด้วย ถึงไม่ได้บริหารงาน แต่ก็มีตำแหน่งงานใหญ่โตพอๆ กับดิฐา แต่เขาและพี่ชายต่างยกหน้าที่ตัดสินใจให้ดิฐา เชื่อว่าน้องชายคนเล็กตัดสินใจอะไรแม่นยำเสมอ และไม่เคยทำให้ผิดหวังสักครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกัน หากไม่เป็นงานใหญ่งานสำคัญจริงๆ ลภัชดนย์กับหฤทย์ไม่จำเป็นต้องเข้าไปบริหารงานธุรกิจครอบครัวก็ได้ ดิฐาคนเดียวเอาอยู่ศิวดลมองลูกชายคนรองเดินบ่นพึมพำเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็ปิดหนังสือปรัชญาชีวิตในมือลงแล้วมองไปทางคนที่เดินมาทิ้งตัวนั่งลงโซฟาตัวที่อยู่ข้างๆ ตัวเอง“บ่นอะไรไอ้เลว”“ไม่มีอะไรหรอกพ่อ ก็ไอ้พี่โหดสิ ผมแค่ถาม แต่ก็ตอบผมแบบไปต่อไม่ถูกเลย”“ตอบว่าไงล่ะ”“ตอบว่า ‘เสือก!’ ครับพ่อ เนี่ยผมงง ก็แค่ถามปกติเอง ไม่รู
“อ่ะ...อื้อ” ความใหญ่โตของบุรุษอัดแน่นเข้ามาฝากตัวกลางร่างทำให้อึดอัดท้องน้อยจนอยู่นิ่งไม่ได้ เอวเล็กคอดบิดเร่าสะท้านเสียวไปมาพร้อมกับสองมือจับเอวหนาจิกเล็บสั้นแน่นไปกับผิวเข้มครามแดดของหฤทย์ “อ่า...แน่นเป็นบ้าไอซ์ อ่า...แน่นและเสียว อื้อ...ตอดรัดดีด้วย อ่า...ไม่ไหวแล้ว แรงๆ ทูนหัว” มือใหญ่โอบกอดลำคอระหงแล้วรั้งท้ายทอยเธอให้แหงนเงยขึ้นพร้อมกับโน้มลงบดจูบปากอวบอิ่มที่ร้องครางเสียวและเอวหนาโยกเร่ากดคลึงหนักหน่วงไปด้วย “อ่ะ...อื้อ” พั่บ! พั่บ! พั่บ! เสียงเนินเนื้อกระทบกระทั่งกันหนักหน่วงพร้อมปากหนาดูดเร่าคลึงลิ้นแสนหวานของคนอ่อนไร้เดียงสา เขารู้ดีว่าปากจิ้มลิ้มของณปภัชน่าค้นหามากแค่ไหนและค้นเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ ความหวาน ความเงอะงะมันทำให้เขาติดใจพอๆ กับความคับแน่นของเธอ เขาเอนตัวคร่อมทับดันร่างน้อยไปพิงกระจกด้านหลังแล้วอีกมือก็ยกเรียวขาเล็กขึ้นพาดไหล่ตัวเองโหมกระแทกจ้วงไหวลำเนื้ออวบใหญ่ให้ลึกสุดโคน เขาขูดไถเข้าออกซอยถี่พร้อมเสียงครางกระเส่าเสียวดังลอดออกมาจากปากของเขาและสาวเจ้าที่บดจูบดูดลิ้นกันอยู่ “โอว์...อ่า” พั่บ! พั่บ! พั่บ! จังหวะเร่าร
“อ่ะ...อื้อ” เมื่อถูกอุ้มในท่าที่ยังสอดประสานกันจากด้านหลัง เธอก็ตกใจอดไม่ได้ที่จะร้องครางเสียวท้องน้อยอีกครั้งเมื่อส่วนไวต่อความรู้สึกของเธอและเขายังกลืนกินกันอยู่นั้นได้เกิดแรงเสียดสีอีกครั้ง “ยังไม่จบแค่นี้หรอกอีหนู!” เมื่อเห็นคิ้วสวยได้รูปขมวดเข้าหากันก็เอ่ยบอกเธอแล้วถอดถอนท่อนเนื้อจากด้านหลังยกเธอไปวางไว้ที่แท่นอ่างล้างหน้าหน้ากระจกหมุนคนตัวเล็กให้หันหน้ามาหาตัวเองนั่งหย่อนขากลับลงมาจากแท่นหน้าอ่างล้างหน้า แล้วตัวเขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าโน้มโค้งตัวลงไปปล่อยลมหายใจเป่ารดใบหน้าสวยชื้นเหงื่อ “มะ...ไม่นะ ไม่ไหวแล้ว” ณปภัชบอกไม่เต็มเสียงเท่าไหร่นัก เมื่อมือใหญ่สากกร้านกอบกุมสองเต้าพร้อมเคล้นคลึงหนักหน่วงจนต้องเผลอหลุดร้องครวญครางและแอ่นเด้งเร่าหน้าอกขึ้นตอบสนองมือใหญ่อย่างไม่ได้ตั้งตัว “อ่า...ไม่ไหวแต่ร่างกายไม่ได้บอกแบบนั้นนี่ทูนหัว ไอซ์พร้อมให้ฉันแล้วเด็กดี อ่า...” เขาโน้มลงไปดูดลำคอระหงขบเม้มเคลื่อนไล้ปลายจมูกโด่งมายังเนินอกอวบอูมแล้วมาหยุดที่กลางหว่างอกที่สองมือกอบกุมเคล้นคลึง “อ่า...คนสา...ระ...เลว อ่ะ...อุ๊ย!” แล้วก็ต้องสะดุ้งแอ่นเด้งตัวตวัดสองแขนโอบกอดลำค







