chapter 5

บทที่ 05

-°•°•°•°•°•°•°•°•°•

ฟิโอน่าวิ่งไปที่โต๊ะของเธอแล้วทุบมือของเธอลงบนโต๊ะด้วยความโกรธ ริคาร์โดมองขึ้นมาที่เธอด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจแต่สับสน ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นแต่คนอื่นๆ ที่กำลังกินอาหารอยู่ที่โซนวีไอพีด้วย...

เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ไม่นานมานี้ เธอยังดีๆ อยู่ แต่ตอนนี้เธอดูเหมือนคนเสียสติที่มีผมกระจายไปหมดและแก้มของเธอแดงเหมือนถูกตบ...

"เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?" ริคาร์โดขมวดคิ้ว...

"ถึงเวลาใช้โอกาสนี้แล้ว" ฟิโอน่าคิด

เธอสูดจมูกแล้วกระพริบตา แล้วทันใดนั้นก็ร้องไห้ออกมา...

"ผู้ชายเมาบางคนพยายามจะทำร้ายฉันที่ห้องน้ำ... โชคดีที่บริกรช่วยฉันไว้" ฟิโอน่าร้องไห้

"เสียใจด้วยนะ ฟิโอน่า หวังว่าพวกเขาจะไม่ได้ทำร้ายเธอมากนัก" ริคาร์โดพูดออกมาจากความเห็นใจในฐานะมนุษย์

เธอพยักหน้ายังคงร้องไห้...

"กลับบ้านกันเถอะ" ฟิโอน่ากระซิบ

ริคาร์โดพยักหน้าแล้ววางเงินเพื่อจ่ายค่าอาหารของพวกเขาบนโต๊ะก่อนจะจากไป

เธอกอดแขนของเขาแล้วซบหน้าของเธอลงไป รอยยิ้มเยาะปรากฏบนริมฝีปากของเธอขณะที่พวกเขาเดินออกไป...

"เธอหายไปนานทำไม?" ไรอันถามเมื่อวาเลนตินามาแล้วนั่งลงใกล้เขา

"แค่มีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย" วาเลนตินายิ้มอย่างหวาน เขายิ้มตอบเธอแล้วพวกเขาก็กินอาหารของพวกเขาต่อ...

.

.

.

.

*คฤหาสน์ของริคาร์โด*

ริคาร์โดจอดรถของเขาในโรงรถแล้วลงจากรถ เขาส่งฟิโอน่ากลับบ้านก่อนจะกลับมา

เธอ настаивалаว่าจะนอนที่บ้านของเขา แต่ริคาร์โดปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เขาเกลียดเมื่อคนที่เขาไม่สนิท มาขอนอนที่บ้านของเขา...

ริคาร์โดมองรถจำนวนมากของเขาแล้วถอนหายใจก่อนจะเข้าไปในบ้านของเขา

"โลแกน..." ริคาร์โดเรียกเมื่อเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่นแต่ไม่ได้รับคำตอบ เขายักไหล่แล้วตัดสินใจไปดูเด็กๆ ของเขา

เขาเข้าไปในห้องของมินนี่ก่อน ห้องของเธอทาสีชมพูและเหลือง มีตุ๊กตาหมีอยู่ที่นี่และที่นั่น บวกกับตุ๊กตาของเธอด้วย

เธอกำลังนอนหลับอย่างสงบโดยมีผมของเธอแผ่กระจายอยู่บนหมอน

ริคาร์โดคลุมผ้าให้เธออย่างเรียบร้อยแล้วจูบผมของเธอ ก่อนจะลูบมันอย่างเอ็นดู เขายืนขึ้นแล้วเดินออกจากห้องของเธอ ปิดประตู

จุดต่อไปคือห้องของไมลส์ซึ่งอยู่ห้องถัดไป เขาเปิดมันแล้วเดินเข้าไป ไม่เหมือนห้องของมินนี่ ห้องของเขาทาสีน้ำเงิน มีฟิกเกอร์แอคชั่นมากมายวางอยู่รอบๆ ไมลส์เป็นแฟนตัวยงของซูเปอร์แมน...

ริคาร์โดรู้สึกประหลาดใจที่เห็นโลแกนกำลังนอนอยู่บนเตียงของไมลส์ พวกเขาทั้งสองกำลังกอดกันในขณะที่กำลังนอนหลับ

เขาส่ายหัวแล้วคลุมผ้าให้ไมลส์และโลแกนอย่างเรียบร้อย เขายิ้มขณะที่มองโลแกน

โลแกนเป็นเพื่อนสนิทของเขา เขายังเหมือนพี่น้องของเขา พวกเขาเติบโตมาด้วยกันมากจนถูกมองว่าเป็นฝาแฝด เขาอยู่ที่นั่นเพื่อเขาเสมอในยามดีและยามร้าย

ริคาร์โดหันตัวแล้วออกจากห้อง จุดสุดท้ายคือห้องของเขา เขาเปิดมันแล้วเดินเข้าไป เขาถอดเนคไทและเสื้อโค้ทของเขาขณะที่เดินไปทางห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ...

เมื่อเขาเปลื้องผ้าเสร็จ เขาเปิดฝักบัว ริคาร์โดเอามือลูบผมที่เปียกของเขาในขณะที่น้ำเทลงมาบนร่างกายของเขา

เขาปิดตาของเขาแล้วทันใดนั้น ความทรงจำที่เขาจูบใครบางคนภายใต้ฝักบัวเดียวกันก็แวบเข้ามาในตาของเขา

*"""""*

*ย้อนอดีต*

มันเป็นคืนที่ฝนตก ริคาร์โดถูกเห็นว่ากำลังนั่งอยู่ในบาร์ในขณะที่กำลังดื่มขวดที่หก เขาเมามาก!!

"ฉันจะบอกเอเวลินยังไงว่าฉันสูญเสียความมั่งคั่งทั้งหมดของฉันไป?! มันเกิดขึ้นได้ยังไง?! ฉันจะเลี้ยงลูกๆ อายุหนึ่งขวบของเราได้ยังไง!!" ริคาร์โดพูดกับตัวเองอยู่เรื่อยๆ

"ท่านต้องกลับบ้านแล้วครับ บาร์จะปิดในอีกหนึ่งนาทีข้างหน้า" บาร์เทนเดอร์พูด

ริคาร์โดลุกขึ้นยืนแล้วจ่ายเงินให้ชายคนนั้นก่อนจะโซเซออกจากบาร์ เขาเข้าไปในรถของเขาแล้วขับกลับบ้านอย่างปลอดภัย....

ริคาร์โดคิดถึงวิธีที่จะบอกเอเวลิน (ภรรยาของเขา) ว่าเขาสูญเสียเงินทั้งหมดที่เขามีไปอย่างไร...

เขาเข้าไปในบ้านแล้วไปที่ห้องของพวกเขา ทำให้เขาประหลาดใจที่มินนี่และไมลส์ถูกทิ้งไว้คนเดียว พวกเขาทั้งสองกำลังร้องไห้และร้องไห้

ริคาร์โดที่สับสนว่าเอเวลินจะอยู่ที่ไหน ไปแล้วก็สำเร็จในการกล่อมพวกเขาให้หลับ

เขาโซเซกลับลงไปข้างล่าง สิ่งหนึ่งเกี่ยวกับริคาร์โดคือเขาทนต่อแอลกอฮอล์ได้ เขาสามารถดื่มจนเมาแต่ก็ยังคงมีสติอยู่

ขณะที่เขากำลังจะเข้าไปในครัว เขาเห็นโน้ตติดอยู่บนโคมไฟใกล้ๆ...

💌 ถ้าคุณกำลังอ่านสิ่งนี้ นั่นก็หมายความว่าฉันอยู่ต่างประเทศแล้วตอนนี้ มันตลกมากที่ได้เห็นว่าเธอถูกหลอกได้ง่ายแค่ไหน ทั้งหมดเป็นเพราะความรัก ฮ่าฮ่าฮ่า... เอาล่ะ สำหรับข้อมูลของคุณ ฉันคือเหตุผลที่ตอนนี้เธอจน ข่าวที่น่าตกใจใช่ไหม? เอาล่ะ ฉันแน่ใจว่าจะคิดถึง... ของเธอ บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันตั้งท้องลูกๆ พวกนั้น อย่าร้องไห้มากเกินไป ฉันทิ้งลูกๆ ไว้ให้เธอเพื่อให้เธอจะไม่ลืมฉัน บายตลอดไป คาร์โด้ โอ้ และฉันก็เซ็นเอกสารหย่าแล้ว เธอสามารถหามันได้บนเตียง...💌

ริคาร์โดตัวแข็ง น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนกระดาษที่เขากำลังอ่านอยู่ เขาถูกหลอก ถูกต้ม... ผู้หญิงที่เขาพร้อมและเต็มใจที่จะเสียสละทุกอย่างเพียงเพื่อจะอยู่กับเธอทำสิ่งนี้กับเขา...

เขายังขัดใจพ่อของเขาเพียงเพื่อจะอยู่กับเธอ และดูสิ่งที่เธอทำกับเขา...

**""""""*

ริคาร์โดเปิดตาของเขากลับมา มันแดงไปแล้ว เขาต่อยกำแพงด้วยความโกรธและเจ็บปวดด้วย

ห้าปีผ่านไปแล้ว แต่แผลยังคงสดอยู่ ความทรงจำที่ว่าเธอสัญญากับเขาว่าจะให้สวรรค์และโลก ว่าเธอรักเขา คืนที่หลงใหลของพวกเขาด้วยกัน...

เขาจับหัวของเขาแน่น พยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป

"ฉันเกลียดเธอ เอเวลิน" เขาร้องไห้...

ไม่ว่าเขาจะพยายามลืมเธอมากแค่ไหน... ไม่ว่าเขาจะเกลียดสิ่งที่เธอทำกับเขามากแค่ไหน... เขาก็ยังคงรักเธอจนถึงวันนี้ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวด...

.

.

.

.

*วันถัดไป*

ตามปกติ นาฬิกาปลุกเริ่มดัง ปลุกวาเลนตินา เธอหาวแล้วลงจากเตียงแล้วโซเซอย่างง่วงนอนไปที่ห้องน้ำที่เธอเริ่มแปรงฟัน อาบน้ำหลังจากนั้น

เมื่อวาเลนตินาอาบน้ำเสร็จ เธอแต่งตัวด้วยเสื้อสีขาวกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินและรองเท้าแตะคู่เดียวของเธอ เธอมัดผมของเธอเป็นหางม้าก่อนจะลงไปข้างล่างพร้อมกับกระเป๋าถือของเธอ...

"สวัสดีตอนเช้าค่ะแม่... ไอริส" วาเลนตินายิ้มแล้วนั่งลง...

"เช้าจ้ะพี่ วันนี้พี่ดูฮอตจัง ฉันแน่ใจว่าเป็นเพราะไรอัน" ไอริสแซวแล้วขยับคิ้วของเธอ

"หุบปาก!!" วาเลนตินาพูดทำให้ไอริสหัวเราะ...

เพ็กกี้จัดโต๊ะเสร็จแล้วก็นั่งลง พวกเขาเสิร์ฟตัวเองแล้วเริ่มกิน โดยไอริสและวาเลนตินาแซวกันไปมาเหมือนกับว่าพวกเขายังเป็นเด็กอยู่...

เมื่อพวกเขากินอาหารเสร็จ ไอริสและวาเลนตินาเดินออกจากบ้าน

"ฉันยังมีเวลาเหลือพออยู่ข้างหน้าฉัน ดังนั้นฉันจะไปส่งเธอที่โรงเรียน" วาเลนตินายิ้ม

"ขอบคุณค่ะพี่" ไอริสยิ้ม

พวกเขาเริ่มเดินไปที่โรงเรียนของไอริส ในขณะที่กำลังคุยและถกเถียงกันในหัวข้อสุ่มๆ จนกระทั่งพวกเขาไปถึงโรงเรียนของไอริส

"บายจ้ะ ไอริส จำไว้นะ เพิกเฉยต่อพวกที่กลั่นแกล้ง โอเค?" วาเลนตินาพูด

ไอริสฝืนยิ้มแล้วพยักหน้าแล้วจากไป วาเลนตินาขมวดคิ้ว...

"ไอริสจะไม่มีวันจากไปโดยไม่ขอเงินจากฉัน... มีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง" วาเลนตินาคิด

.

.

.

.

*ธอร์นตัน อินเวสต์เมนต์*

ริคาร์โดอยู่ในห้องทำงานของเขาแล้ว กำลังหมกมุ่นอยู่กับงานของเขา ตั้งแต่เขาออกไปเร็วเมื่อวาน งานต่างๆ ถูกสะสมไว้ให้เขา

ประตูของเขาจู่ๆ ก็เปิดออกอย่างแรง ริคาร์โดถอนหายใจโดยไม่เงยหน้าขึ้น มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เข้าห้องทำงานของเขาโดยไม่เตือน

"พี่ชาย...!!"

ริคาร์โดลุกขึ้นยืนพร้อมกับรอยยิ้มแล้วไปกอดเธอก่อนจะดึงผมของเธอ

"รองเท้าตัวป่วนที่ฉันชอบที่สุดเป็นยังไงบ้าง?" ริคาร์โดยิ้ม

"หนูสบายดี กลับมาจากปารีสเมื่อวาน หนูมาที่ห้องทำงานของพี่แต่เลขานุการของพี่บอกว่าพี่ออกไปแล้ว ตั้งแต่หนูไม่รู้จักบ้านใหม่ของพี่ หนูเลยกลับบ้าน" คริสตินายิ้ม

"พี่คิดถึงเธอมากเลย ติติ" ริคาร์โดหยิกแก้มของเธอ

"ไม่ต้องห่วง พี่จะไม่คิดถึงหนูอีกแล้ว หนูเรียนจบแล้ว" คริสตินายิ้ม

"งั้นหลานๆ ที่น่ารักของฉันอยู่ที่ไหน" คริสตินาพูด...

.

.

.

.

ไอริสเดินไปที่ล็อกเกอร์ของเธอแล้วหยิบหนังสือภาษาอังกฤษของเธอออกมา เธอปิดมันแล้วตัวแข็งเมื่อเธอเห็นแซนเดอร์กำลังยิ้มให้เธอ...

"เธอหมดสติไปก่อนที่ฉันจะเสร็จ ฉันไม่มีเวลาได้บอกเธอว่าเธอหวานและ... แค่ไหน" แซนเดอร์เลียริมฝีปากของเขา

ไอริสเดินถอยหลังไปจนหลังของเธอชนกับล็อกเกอร์ ตอนนี้เธอตัวสั่นไปหมดแล้ว

แซนเดอร์วางมือของเขาบนล็อกเกอร์ กักขังเธอ

"ทำไมต้องสั่น ฉันไม่กัดหรอก..." เขายิ้มเยาะแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของเธอ

"ฉันแค่..." แซนเดอร์กระซิบแล้วมองเธอในตา...

"ทำไมนายถึงทำแบบนี้กับฉัน..." ไอริสร้องไห้

"เพราะเธอทำให้ฉันอับอาย ไม่มีใครกล้าปฏิเสธแซนเดอร์ ไทสันผู้ยิ่งใหญ่" แซนเดอร์ถ่มน้ำลาย

เอาล่ะ แซนเดอร์เคยชวนเธอออกเดทแต่เธอปฏิเสธเขาไป นั่นทำลายอีโก้ของเขา

"จำสิ่งที่ฉันพูดไว้... กล้าเปิดปากของเธอแล้วเธอจะเห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ" แซนเดอร์พูดแล้วจากไปทางของเขา

เข่าของไอริสอ่อนแรง เธอนั่งลงบนพื้น ร้องไห้อย่างหนักในขณะที่นักเรียนเดินผ่านเธอไปเหมือนกับว่าเธอไม่มีตัวตน...

<<<โปรดติดตามตอนต่อไป….>>>