chapter 4

บทที่ 04

-°•°•°•°•°•°•°•°•°•

"ที่รัก" วาเลนตินายิ้ม

"ติน่า... เธอดูสวยมาก" ไรอันยิ้ม

วาเลนตินาเดินไปที่อีกฝั่งหนึ่งของรถแล้วเปิดมันก่อนจะเข้าไปข้างใน เธอหันมาเผชิญหน้ากับไรอันแล้วก็ยิ้ม...

"เธอกำลังลืมอะไรบางอย่างที่นี่" ไรอันทำปากจู๋

วาเลนตินาหัวเราะคิกคักแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้น เธอกดริมฝีปากของเธอบนริมฝีปากของเขา เขาใช้โอกาสนี้เพื่อทำให้จูบลึกซึ้งยิ่งขึ้น...

"ฉันคิดถึงคุณ" วาเลนตินาพูดเมื่อพวกเขาถอนจูบออกมา...

"ผมก็เหมือนกันที่รัก" ไรอันพูดแล้วมองไปข้างหน้า เขาสตาร์ทเครื่องยนต์ให้มีชีวิตแล้วขับออกไป..

.

.

.

.

*ร้านอาหารเมลล่า*

ริคาร์โดลงจากรถของเขาแล้วมองไปที่ร้านอาหารที่อยู่ตรงหน้าเขา เขาถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปข้างใน

ผู้คนในนั้นต่างก็พึมพำและกระซิบกระซาบในขณะที่มองเขา..

👥 ฉันคิดว่าฉันกำลังฝันอยู่.. นั่นคือริคาร์โด ธอร์นตันใช่ไหม?

👥 เขาหล่อกว่าบนทีวีอีก ดูเหมือนว่าการมาที่นี่จะเป็นความคิดที่ดี..

👥 ฉันหวังว่าเขาจะแค่มองมาทางฉัน..

"สวัสดีตอนเย็นครับ คุณธอร์นตัน ผมจะช่วยอะไรคุณได้บ้างครับ?" บริกรคนหนึ่งโค้งคำนับอย่างสุภาพให้เขาพร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา

"คุณฟิโอน่า เจย์ จองโต๊ะไหนไว้?" ริคาร์โดถาม

"อยู่ตรงนั้น.. เชิญตามผมมาครับท่าน" บริกรพูดแล้วเริ่มเดินจากไป ริคาร์โดเดินตามหลังไปโดยมีมืออยู่ในกระเป๋าของเขา...

พวกเขาไปถึงโต๊ะที่ฟิโอน่านั่งอยู่ เธอสวมชุดเดรสสีน้ำเงินกรมท่าที่เข้ากันกับชุดของริคาร์โด ดูสวยและน่ารักมาก

"ริคาร์โด.." ฟิโอน่ายิ้มมองขึ้นไปที่เขา

เธอยื่นมือของเธอให้เขาแล้วเขาก็รับมันแล้วจูบหลังมือของมันก่อนจะนั่งลงตรงข้ามเธอ

"เป็นยังไงบ้าง ฟิโอน่า?" ริคาร์โดถาม แกล้งทำเป็นยิ้ม...

"ฉันสบายดี รู้สึกดีมากที่ได้กลับมาที่ประเทศบ้านเกิดของตัวเอง" ฟิโอน่ายิ้มอย่างหวาน

"ใช่" ริคาร์โดตอบแล้วหยิบเมนูขึ้นมา สายตาของเขามองผ่านเมนู

"คุณสั่งอาหารแล้วหรือยังคะ?" บริกรถามฟิโอน่า

"ใช่ ฉันจะเอาซุปมังกรกับไวน์หนึ่งขวด" ฟิโอน่าพูด

บริกรจดมันลงไปแล้วหันไปหาริคาร์โด

"สเต็กเนื้อธรรมดาก็พอ" ริคาร์โดพูด บริกรจดมันลงไปแล้วถอนสายบัวแล้วจากไป..

"งั้นเล่าให้ฉันฟังเพิ่มเติมเกี่ยวกับตัวเธอหน่อยสิ" ฟิโอน่าถาม วางมือทั้งสองข้างของเธอบนโต๊ะซึ่งแตะมือของริคาร์โดอย่างมีสไตล์

ริคาร์โดมองมันแล้วเอามันออกอย่างมีสไตล์ จากนั้นยกแก้วน้ำของเขาไปที่ปากของเขาซึ่งเขาจิบจากมัน

"เอ่อ... อย่างที่เธอรู้ ผมคือริคาร์โด เอ่อ ผมอายุ 27 ปี มีลูกสองคนของตัวเอง เป็นซีอีโอของธอร์นตัน อินเวสต์เมนต์ และเจ้าของโรงแรมดีลักซ์กับสถาบันอื่นๆ อีกมากมาย" ริคาร์โดพูด

"คุณแต่งงานแล้วเหรอ?" ฟิโอน่าถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"ไม่ ผมหย่าแล้ว" ริคาร์โดตอบ

"โอ้..."

บริกรสองคนมาที่โต๊ะของพวกเขาแล้ววางออร์เดอร์ของพวกเขาบนโต๊ะ คนหนึ่งเทไวน์ลงในแก้วสองใบแล้ววางมันไว้ตรงนั้นก่อนจะจากไป

ริคาร์โดหยิบส้อมของเขาขึ้นมาแล้วเริ่มกิน ฟิโอน่ามองเขาแล้วก็ยิ้มแล้วมองอาหารของเธอ

"เขาหล่อ ฉลาด รวยมาก และฉันพนันได้เลยว่าเขาต้องเก่งบนเตียงด้วย ฉันต้องทำให้เดทนี้สำเร็จ" ฟิโอน่าคิด

ในขณะเดียวกัน รถคันหนึ่งก็จอดอยู่หน้าร้านอาหาร ไรอันลงจากรถแล้วเปิดประตูให้วาเลนตินาลงมาด้วย

เสียงพึมพำเริ่มขึ้นอีกครั้ง...

👥 วันนี้มีอะไรพิเศษเหรอ? ไร บราวน์ก็อยู่ที่นี่ด้วย!!

👥 ผู้หญิงคนนั้นข้างๆ เขาเป็นใคร ดูเสื้อผ้าของเธอสิ

👥 อย่าบอกนะว่าพวกเขากำลังคบกัน!!

ไรอันก็เป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงเช่นกัน วาเลนตินากอดแขนของเขาแล้วพวกเขาเดินเข้าไปแบบนั้น...

"ผมจะช่วยอะไรคุณได้บ้างครับท่าน?" บริกรโค้งคำนับ

"ผมต้องการจองโต๊ะวีไอพีสำหรับสองคน" ไรอันพูด

"ได้ครับ เชิญตามผมมาครับ" บริกรทำท่าทางเชิญแล้วเดินไปข้างหน้าพร้อมกับคู่รักที่เดินตามหลัง

"นี่คือที่นั่งของคุณครับ"

ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้วาเลนตินา เธอยิ้มแล้วนั่งลง ไรอันนั่งลงหลังจากนั้น

"งั้นเล่าให้ฉันฟังหน่อยว่าทริปของคุณเป็นยังไง?" วาเลนตินาถาม

"เอ่อ... มันดีและน่าสนใจมาก ทริปที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา แม้ว่าผมจะคิดถึงคุณ" ไรอันยิ้มทำให้เธอหน้าแดง

มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าหัวใจของเธอเต้นเร็วแค่ไหนทุกครั้งที่เขาให้คำชมเธอ

"สั่งอะไรดีครับ?"

พวกเขาเปิดดูเมนูแล้วสั่งอาหารของพวกเขาก่อนจะคุยกันต่อ

.

.

.

.

ริคาร์โดเอามือประคองคางของเขาในขณะที่เขาจ้องมองอย่างเบื่อหน่ายไปที่ฟิโอน่าที่กำลังเล่าเรื่องชีวิตของเธอให้เขาฟัง เขาแค่เห็นริมฝีปากของเธอขยับ แต่คำพูดไม่ได้เข้าไปในหูของเขา

เขารู้สึกอยากหาวจริงๆ แต่แบบนั้นจะเสียมารยาท เขาก็เลยพยักหน้าทำให้เธอคิดว่าเขากำลังตามทัน

.

.

.

.

*คฤหาสน์ของริคาร์โด*

โลแกนถูกเห็นว่ากำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นโดยมีหูฟังเสียบอยู่ขณะที่กำลังดูอะไรบางอย่างบนโทรศัพท์ของเขา

เด็กๆ กินอาหารค่ำเสร็จแล้ว และเขาช่วยให้พวกเขาอาบน้ำ แปรงฟัน และพาพวกเขาเข้านอนด้วย

ตอนนี้เขากำลังดูหนังเรื่อง '50 shades of gray' บนโทรศัพท์ของเขาในขณะที่รอการกลับมาของริคาร์โด

เขากำลังยุ่งอยู่กับการยิ้มในขณะที่ดูฉาก... ในหนังเมื่อทันใดนั้นมือข้างหนึ่งก็มาและดึงหูฟังของเขาออกจากโทรศัพท์ของเขา

เขามองขึ้นไปเห็นว่าเป็นไมลส์กำลังยิ้มให้เขา สวมชุดนอน 'ซูเปอร์แมน' ของเขา

"ลุงโลแกน ลุงกำลังดูอะไรอยู่? แล้วทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงร้องไห้?" ไมลส์พูดพยายามจะมองโทรศัพท์

โลแกนรีบลุกขึ้นจากที่นั่งของเขาแล้วหยุดหนังไว้

"เอ่อ... เธอกำลังถูกผู้ร้ายทรมาน" โลแกนพูด ยิ้มอย่างเก้อเขิน

"ผมชอบมัน! เราดูมันด้วยกันได้ไหม?" ไมลส์พูดพยายามจะหยิบโทรศัพท์ของเขาแต่เขารีบเอาใส่กระเป๋าของเขา

"เอ่อ... ไม่ได้ โทรศัพท์ของลุงแบตใกล้หมดแล้วตอนนี้" โลแกนพูดแล้วจับมือของเขา

"เธอควรไปนอนได้แล้วตอนนี้ พรุ่งนี้เป็นวันไปโรงเรียนของเธอ" โลแกนพูด

"ผมจะนอนก็ต่อเมื่อลุงบอกผมว่าเกิดอะไรขึ้นในหนัง" ไมลส์ทำปากจู๋อย่างดื้อรั้น

"โอ้...! ใครก็ได้ช่วยฉันจากเด็กพวกนี้ที" โลแกนอ้อนวอนในใจ...

"โอเค ไปกันเถอะ" โลแกนพูดแล้วไปที่ห้องของไมลส์กับเขา

เขาวางเขาไว้บนเตียงแล้วเริ่มเล่าเรื่องที่เขาเพิ่งคิดขึ้นมาให้ไมลส์ฟัง..

.

.

.

.

"ฉันต้องไปเข้าห้องน้ำ จะกลับมานะคะที่รัก" วาเลนตินาพูดแล้วลุกขึ้นยืนแล้วจากไป

ไรอันยิ้มแล้วส่ายหัวแล้วจิบเครื่องดื่มของเขาในขณะที่มองคนอื่นๆ

เขาขมวดคิ้วเมื่อเขาเห็นใครบางคนที่คุ้นเคยแต่ไม่สามารถเห็นใบหน้าได้เพราะเห็นเพียงด้านหลังที่หันมาทางเขา

เขาแค่ยักไหล่แล้วจิบเครื่องดื่มของเขาต่อ

******""""

วาเลนตินาเปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินเข้าไป มีคนหนึ่งกำลังยุ่งอยู่กับการแต่งหน้าของเธอในนั้น

เธอเดินผ่านผู้หญิงคนนั้นไปแล้วเข้าไปในห้องน้ำเพื่อปัสสาวะ

ฟิโอน่าปิดขวดมาสคาร่าของเธอแล้วจ้องมองภาพสะท้อนของเธอบนกระจก

"ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วที่ฉันพยายามจีบเขาแต่ก็ยัง..! ไม่มีผู้ชายคนไหนต้านทานเสน่ห์ของฉันได้ ทำไมเขาถึงทำได้?!" ฟิโอน่าตะโกนด้วยความโกรธ

เธอถอนหายใจแล้วเริ่มเก็บของของเธอใส่ในกระเป๋าของเธอ

"ครั้งนี้ฉันจะใช้อาวุธทั้งหมดของฉัน" ฟิโอน่าคิด

วาเลนตินาออกมาจากห้องน้ำแล้วไปล้างมือของเธอ เธอเปิดน้ำมากเกินไปทำให้น้ำกระเด็นใส่ตัวของฟิโอน่า

"อี...!! ดูสิว่าเธอทำอะไรกับชุดของฉัน!" ฟิโอน่าตะโกน เธอคิดว่าวาเลนตินาเป็นบริกรในร้านอาหาร

"ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะคุณผู้หญิง... ฉันไม่ได้ตั้งใจ" วาเลนตินาขอโทษอย่างจริงใจ

"เธอไม่ได้ตั้งใจ ฉันแน่ใจว่าเธอแค่อิจฉาฉัน... รับนี่ไป!!" ฟิโอน่าพูดแล้วก่อนที่เราจะรู้ตัว เธอก็ตบหน้าวาเลนตินา

วาเลนตินาจับแก้มของเธอแล้วมองเธอด้วยความสับสน

"นี่คือสิ่งที่เธอสมควรได้รับ... คนโง่ที่ไร้ค่า" ฟิโอน่าถ่มน้ำลาย เธอกำลังถ่ายโอนความโกรธของเธอไปยังวาเลนตินาทางอ้อม

เธอกลอกตาแล้วกำลังจะเดินจากไป แต่วาเลนตินาจับเธอไว้ที่แขน

"อะไร?! ต้องการอีกเหรอ? ฉันสามารถให้...."

วาเลนตินาตัดบทเธอด้วยตบที่ทำให้ตาพร่าและดังก้อง เธอจับฟิโอน่าอย่างรุนแรงที่ผม...

"เธอคิดว่าเธอเป็นใครฮะ? เรียกฉันว่าคนโง่ที่ไร้ค่า... เธอคิดว่าเธอดีกว่าเหรอ?! ฉันแน่ใจว่าข้างหลังเสื้อผ้าแฟนซีพวกนั้นคือผู้หญิง..." วาเลนตินาพูดด้วยความโกรธ...

"เธอกำลังทำให้ฉันเจ็บ..." ฟิโอน่าร้องโอดโอย

วาเลนตินาหัวเราะคิกคักแล้วส่ายหัว

"ฉันคิดว่าเธอแข็งแกร่งแต่ไม่... เธอแค่กุ้งแห้ง ฟังแล้วมองหน้าฉันให้ดีๆ... ทุกครั้งที่เธอเห็นฉันเดินผ่านไป แค่หดตัวแล้วหายไป โอเค? ฉันจัดการไม้จิ้มฟันอย่างเธอเป็นของหวาน!" วาเลนตินาพูดแล้วตบเธออีกครั้งก่อนจะปล่อยเธอ

ฟิโอน่าวิ่งออกจากห้องน้ำด้วยความกลัว

"เธอเป็นโรคจิตตัวจริง" ฟิโอน่าคิดในขณะที่รีบไปที่โต๊ะของเธอ ผมของเธอรุงรังไปหมด บวกกับแก้มของเธอแดงมาก

วาเลนตินายืนอยู่พร้อมกับรอยยิ้มเยาะในขณะที่ดูเธอวิ่งหนีไป...

"ครั้งหน้าอย่ามายุ่งกับโรคจิตอย่างฉัน ฉันไม่ทนเรื่องไร้สาระจากใครทั้งนั้น" วาเลนตินาพูดแล้วเดินจากไป

<<โปรดติดตามตอนต่อไป…>>