chapter 6

บทที่ 06

-°•°•°•°•°•°•°•°•°•

*ร้านอาหารเมลล่า*

วาเลนตินาเดินเข้ามาในร้านอาหารแล้วสวมผ้ากันเปื้อนรอบเอวของเธอแล้วหยิบผ้าขนหนูซึ่งเธอแขวนไว้บนแขนขวาของเธอ เธอมัดผมของเธอเป็นหางม้าแล้ว

"ฉันพร้อมทำงานแล้ว" วาเลนตินายิ้ม

"ติน่า อาหารนี้ต้องเสิร์ฟที่โต๊ะ 45 โซนวีไอพี" พ่อครัวคนหนึ่งยื่นอาหารให้เธอ

เธอรับมันมาแล้วรีบออกไปวางออร์เดอร์...

.

.

.

.

*ธอร์นตัน อินเวสต์เมนต์*

"เอมิเลีย... ไฟล์ที่ฉันขอให้เธอเอามาอยู่ไหน?" ริคาร์โดถามพลางมองผ่านไฟล์ที่เขามีอยู่ในมือ

"นี่ค่ะบอส" เอมิเลียยื่นมันให้เขาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

ริคาร์โดรับมันมาแล้วมองผ่านมัน เขาขมวดคิ้ว บริษัทอาร์-บี คอร์ปอเรชั่นกำลังทำแบบนั้นอีกแล้ว

แปลกที่บริษัทนี้ขโมยไอเดียเทคโนโลยีของพวกเขาอยู่เรื่อยๆ พวกเขาผลิตอุปกรณ์แล้วปล่อยมันออกมาก่อนที่พวกเขาจะทำได้

"ยืนยันแล้ว.. มีหนอนบ่อนไส้ในบริษัทของฉัน แต่จะเป็นใครกัน?" ริคาร์โดคิด

เขาหลับตา พยายามคิดเรื่องต่างๆ ให้รอบคอบ แต่เขาก็ทำไม่ได้ เขาถอนหายใจแล้วขยี้ขมับของเขา ตอนเช้าตรู่และเขาก็ปวดหัวไมเกรนแล้ว

"ขอกาแฟหน่อย?" ริคาร์โดพูด

เอมิเลียพยักหน้าแล้วเดินไปที่เครื่องชงกาแฟที่อยู่มุมห้องทำงานของเขา เธอชงกาแฟให้เขาแล้วมอบให้เขา...

เขารับมันมาแล้วจิบมัน ในขณะที่คลิกและเลื่อนดูแล็ปท็อปของเขา

"เธอยังยืนอยู่ตรงหน้าฉันเหมือนรูปวาดทำไม กลับไปทำงาน!!" ริคาร์โดตวาด

เอมิเลียรีบวิ่งออกจากห้องทำงาน

"ฉันต้องจัดการสายลับคนนี้ให้เร็วที่สุด และคนคนนั้นจะไม่ได้เจอเรื่องง่ายๆ กับฉันแน่" ริคาร์โดพูดในใจ...

.

.

.

.

*แอล-ดีไซน์*

นั่นคืออุตสาหกรรมแฟชั่นของโลแกนที่เขาเป็นซีอีโอ..

"ท่านคะ คุณเจด บรูคลิน พร้อมสำหรับการถ่ายทำแล้วค่ะ" ผู้ช่วยส่วนตัวของเขาพูด

"โอเค ให้เธอใส่คอลเลกชันที่ดีที่สุดของเรา" โลแกนพูดพลางดูไฟล์ของผู้สมัครใหม่บางคน

"ได้ครับบอส" เขาพูดแล้วจากไป

เจด บรูคลิน เป็นนางแบบชั้นนำของอุตสาหกรรม เธอสมบูรณ์แบบมากในสิ่งที่เธอทำ

โลแกนสแกนผ่านไฟล์ต่างๆ ด้วยสายตาของเขา เขากดปุ่มแล้วไม่นานหลังจากนั้น ผู้ช่วยส่วนตัวของเขาก็เข้ามา

"ใช่ครับบอส?" เขาพูด

"ผู้สมัครใหม่พวกนี้ พวกเขาอยู่ที่นั่นแล้วหรือยัง?" โลแกนถาม

"มีแค่สามคนเท่านั้นครับ" เขาพูด

"โอเค ให้พวกเขาเข้ามาทีละคนเพื่อทบทวน ปฏิเสธคนอื่นๆ ที่ยังไม่มา ฉันเกลียดความไม่ตรงต่อเวลา" โลแกนพูด

ผู้ช่วยส่วนตัวของเขาพยักหน้าแล้วจากไป...

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับผมสีน้ำตาลสั้นและรูปร่างผอม

"สวัสดีตอนเช้าค่ะท่าน" เธอยิ้ม

"สวัสดีตอนเช้า เชิญนั่งครับ" โลแกนพูดแล้วเริ่มสัมภาษณ์

~หลายนาทีต่อมา~

"คุณได้งานแล้ว!" โลแกนยิ้ม

"โอ้มายก๊อด... จริงเหรอ?! ขอบคุณมากค่ะ!!" เธอกระโดดขึ้นลง

โลแกนแค่ยิ้ม เธอน่ารักแต่ไม่ใช่ผู้หญิงในสไตล์ของเขา ถ้าไม่ใช่เขาคงจะจีบเธอไปแล้ว

"ยินดีครับ คุณเฟลิซิตี้" โลแกนตอบ

เธอโค้งคำนับแล้วออกจากห้องทำงานก่อนจะฉลองต่อไป

คนต่อไปที่จะเดินเข้ามาเป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เธอแต่งตัวในสไตล์ที่ยั่วยวน เสื้อผ้าของเธอแทบจะปริออกมา

"สวัสดีตอนเช้า..." โลแกนขมวดคิ้ว เขาคิดว่ามันเป็นผู้หญิงบ้า...

"สวัสดีตอนเช้าค่ะท่าน" เธอยิ้มอย่างยั่วยวนให้เขาแล้วนั่งลง

~หลายนาทีต่อมา~

"และถ้าคุณต้องการ ฉันสามารถให้คุณได้ลิ้มรสสวรรค์" ผู้หญิงคนนั้นกระซิบ

"ยาม!!" โลแกนตะโกน

ชายร่างใหญ่สองคนเดินเข้ามาแล้วพาผู้หญิงคนนั้นออกจากห้องทำงาน

"ปล่อยฉันไป!! เธอกำลังทำให้ฉันเจ็บ!" เธอโวยวายในขณะที่พวกเขาพาเธอออกไป...

โลแกนบีบขมับของเขาแล้วถอนหายใจ เขาเป็นเพลย์บอยใช่ แต่เขาเกลียดผู้หญิงที่คิดว่าพวกเธอสามารถมีทุกอย่างได้ด้วยการเสนอร่างกายของพวกเธอให้ผู้ชาย...

"คนต่อไป" เขาพูด

ประตูเปิดออกและตาของโลแกนแทบจะถลนออกมา ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผมดำยาวเดินเข้ามาในห้องทำงาน

สายตาของเขาเดินทางผ่านร่างกายของเธอ เธอสวมแว่นกันแดดกับริมฝีปากเล็กๆ ที่น่าจูบของเธอที่ทาสีแดง

เธอแต่งตัวด้วยกระโปรงหนังสั้นรัดรูปสีดำกับเสื้อยืดสีขาวซึ่งเธอใส่ไว้ในกระโปรงและเข็มขัดดีไซเนอร์รอบเอวของเธอ

"ดูร่างกายนั้นสิ" โลแกนคิดยังคงจ้องมองเธอ

"สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณแดเนียลส์" ผู้หญิงคนนั้นทักทาย

"เอ่อ... สวัสดีตอนเช้า เชิญนั่งครับ" เขาพูดแล้วส่งรอยยิ้มยั่วยวนให้เธอ

เธอนั่งลงแล้วถอดแว่นกันแดดของเธอออก สะบัดผมของเธอในระหว่างนั้นก่อนจะไขว้ขาของเธอ

โลแกนมองเรซูเม่ของเธอแล้วมองกลับมาที่เธอ เธอสวยกว่าในรูปมากในชีวิตจริง

"คริสตินา ธอร์นตัน" เขาอ่านชื่อของเธอออกมา ไม่รู้ยังไง ชื่อนั้นดูคุ้นเคยมากสำหรับเขา แต่เขาไม่รู้ว่าจากที่ไหน

"ใช่ นั่นคือฉัน" คริสตินาตอบแล้วก็ยิ้ม รอยยิ้มของเธอเพียงอย่างเดียวทำให้เขาใจเต้น...

"งั้นบอกฉันหน่อยว่าทำไมเธอถึงอยากเป็นนางแบบของเรา" โลแกนมองขาของเธออย่างมีสไตล์

คริสตินามองเขาอยู่นาน เธอตกใจเมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องทำงานนี้แต่ยังคงรักษาสีหน้าที่สงบไว้

"ฉันแน่ใจว่าเขาไม่จำฉันได้... โลแกน" เธอคิดแล้วก็กระแอม

"งั้นมันเป็นความฝันของฉันที่จะเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียงระดับโลก และนั่นคือสิ่งที่ฉันทำงานเพื่อมัน ฉันเรียนการเป็นนางแบบมาสามปีดีๆ และฉันเป็นเด็กฝึกงานในสถาบันการเป็นนางแบบที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งเป็นเวลาหนึ่งปี... ฉันเชื่อว่าฉันเหมาะสมและสามารถเดินตามเส้นทางของฉันเพื่อเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียงระดับโลก" คริสตินาพูด

"โอเค นั่นคือคุณสมบัติมากมายที่จำเป็นในบริษัทนี้ ฉันเชื่อว่าเธอจะประสบความสำเร็จในมัน ดังนั้นเธอได้งานแล้ว" โลแกนพูด

"ขอบคุณค่ะ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ไม่ทำให้คุณผิดหวัง" คริสตินาพูด

"เธอเริ่มพรุ่งนี้ตอน 9 โมงเช้า อย่าลืมมาถึงตรงเวลา" โลแกนพูด

"โอเคค่ะท่าน" คริสตินาตอบแล้วลุกขึ้นยืน...

พวกเขาจับมือกันแล้วคริสตินาหยิบกระเป๋าถือของเธอ

"ขอเบอร์ของเธอได้ไหม คนสวย?" โลแกนกระซิบที่หูของเธอ

คริสตินายิ้มเยาะแล้วโน้มตัวไปที่หูของเขาพร้อมกับโต๊ะที่กั้นพวกเขาไว้

"ฉันขอโทษ ฉันไม่ค่อยสนิทกับบอสของฉัน" เธอกระซิบกลับแล้วสวมแว่นกันแดดของเธอแล้วเดินออกไป

โลแกนจ้องมองก้นของเธอจนกระทั่งเธอออกจากห้องทำงานของเขา เขานั่งลงบนเก้าอี้ของเขา...

"เธอไม่ค่อยสนิทกับบอสของเธอเหรอ? เราจะได้เห็นกัน" เขายิ้มเยาะ

.

.

.

.

*ร้านอาหารเมลล่า*

วาเลนตินาเดินกลับเข้าไปในครัว ท้องของเธอร้องครวญครางเพราะได้กลิ่นอาหารอร่อยๆ ทั้งหมดที่เตรียมไว้ที่นั่น

"ติน่า นี่ ลูกค้าคนสำคัญต้องการให้เสิร์ฟสิ่งนี้ให้เธอ" พ่อครัวยื่นให้วาเลนตินา

เธอพยักหน้าแล้วเดินออกจากครัวมุ่งหน้าไปที่โซนวีไอพี

"นี่คืออาหารกลางวันของคุณค่ะคุณผู้หญิง" เธอยิ้ม

คนคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาแล้ววาเลนตินาก็ตกใจ...

"เธอ??" พวกเขาพูดพร้อมกัน

ฟิโอน่ายิ้มเยาะ ดังนั้นเธอคิดถูกเกี่ยวกับวาเลนตินาที่ทำงานที่นี่

"เรายังเจอกันอีกแล้ว เจ้าผู้น่าสงสาร!!" ฟิโอน่ายิ้มเยาะ สแกนเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า สิ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิดมากขึ้นก็คือวาเลนตินาสวยมาก...

วาเลนตินาแค่เงียบไว้ กฎข้อที่ 1 คือไม่ดูหมิ่นลูกค้า โดยเฉพาะลูกค้าวีไอพี ถึงแม้ว่าเธอจะสงสัยว่าเธอจะรักษาความสงบของเธอไว้ได้นานแค่ไหน...

"ฉันสาบานกับตัวเองว่าเธอจะต้องเสียใจ แค่มองหน้าฉันสิ รอยมือยังคงอยู่ที่นั่น" ฟิโอน่าตะโกนใส่เธอ...

"เธอเริ่มก่อน" วาเลนตินาโพล่งออกมา

ฟิโอน่ายิ้มเยาะแล้วหยิบแก้วกาแฟของเธอขึ้นมา

"หวังว่าเธอจะจบเรื่องนี้" ฟิโอน่าพูดแล้วเทกาแฟใส่ตัวเองแล้วกรีดร้อง...

"อ๊ากกกก!!!!! มันร้อน!!!!!" เธอกรีดร้อง

ผู้คนหันมาหาพวกเขาแล้วผู้จัดการก็รีบเข้ามาในโซนวีไอพี

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่?!" ผู้จัดการถาม ตื่นตระหนกเล็กน้อย ฟิโอน่าเป็นลูกค้าคนสำคัญของพวกเขา...

"บริกรที่ไร้ประโยชน์ของพวกคุณเทกาแฟร้อนไปทั่วตัวฉัน มันร้อน" ฟิโอน่าร้องไห้...

ตาของวาเลนตินาเบิกกว้าง

"ฉัน... ฉันไม่ได้ทำอะไรให้เธอเลย ฉันสาบาน" วาเลนตินาโต้แย้ง

"วาเลนตินา!!! เธอทำได้ยังไง!!!" ผู้จัดการตะโกนด้วยความโกรธ

"ฉันไม่ได้ทำ-"

"เธอต้องถูกไล่ออก... และยังต้องถูกพาไปโรงพยาบาลบ้าด้วย!!" ฟิโอน่าตะโกน...

วาเลนตินาสูญเสียความอดทนของเธอในครั้งนี้

"พอแล้ว!! เธอจะหุบปากไหม เจ้าสิ่งที่ไร้ประโยชน์!!!" วาเลนตินาตะโกนแล้วตบเธออย่างแรงจริงๆ ทำให้ฟิโอน่าล้มลง

เธอกระโดดใส่ฟิโอน่าแล้วเริ่มตีเธอ ดึงผมของเธอไปตรงนี้ตรงนั้น

"ช่วยด้วย!!! เธอกำลังจะฆ่าฉัน!!!" ฟิโอน่าตะโกน

ลูกค้าคนอื่นๆ กำลังยุ่งอยู่กับการถ่ายวิดีโอและถ่ายรูป คนดังที่ถูกทำให้อับอายโดยบริกรเป็นสิ่งที่เราไม่ได้เห็นทุกวัน

บอดี้การ์ดของฟิโอน่ามาแล้วดึงวาเลนตินาออกจากฟิโอน่า ครั้งนี้ชุดของฟิโอน่า การแต่งหน้า ผมของเธอเละไปหมด!

ผู้จัดการเดินมาหาวาเลนตินาพร้อมกับสีหน้าที่โกรธ...

"วาเลนตินา!! เธอคือ..."

"ฉันรู้เพลง!!! ฉันถูกไล่ออก!!! แต่จำคำพูดของฉันไว้.. เพียงเพราะผู้คนจนไม่ได้หมายความว่าความยุติธรรมไม่มีอยู่... จำไว้ว่ากรรมเป็น..." วาเลนตินาพูดต่อสู้กับน้ำตาของเธอ

เธอเพิ่งสูญเสียงานเดียวที่ช่วยให้เธอเลี้ยงครอบครัวของเธอ...

"และเธอ ฟิโอน่า จำคำพูดของฉันไว้... เธออยากเห็นว่าความบ้าคืออะไร?! ฉันจะแสดงให้เธอเห็นว่ามันหมายความว่าอย่างไรโดยการเป็นคนบ้าทุกครั้งที่เราข้ามเส้นทางกัน" วาเลนตินาถ่มน้ำลาย

เธอเดินกลับไปที่ครัวแล้วหยิบของของเธอแล้วออกจากร้านอาหาร แบบนั้นแหละ เธอเพิ่งสูญเสียงานของเธอ...

เธอเดินไปในระยะสั้นๆ แล้วนั่งลงบนม้านั่งแล้วเริ่มร้องไห้...

"ตอนนี้ฉันจะทำอะไร?" เธอคิดในขณะที่กำลังร้องไห้...

"เธอต้องสู้" จิตใต้สำนึกของเธอบอกเธอ

"ใช่" เธอเช็ดน้ำตาของเธอออกแล้วกำหมัดของเธอด้วยความมุ่งมั่น

"สู้!!!" เธอพึมพำแล้วลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มมุ่งหน้ากลับบ้าน มันคือบ่าย 2 โมงอยู่แล้ว...

ระหว่างทางกลับบ้าน เธอได้ยินเสียงร้องไห้ที่อู้อี้

"หยุดเถอะ..." ใครบางคนร้องไห้..

นั่นทำให้เธออยากรู้ขณะที่เธอเลี้ยวไปที่ทางเดินเงียบๆ ที่มักจะเก็บกะหล่ำปลีไว้

"โอ้ พระเจ้าของฉัน!!?" เธอแทบจะอุทานเมื่อเธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งพยายามจะบังคับตัวเองกับผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมชุดนักเรียน....

เธอวิ่งหนีไปอย่างเงียบๆ แล้วกลับมาพร้อมกับท่อนไม้ใหญ่ในมือของเธอ

"รับนี่ไป ไอ้..." เธออุทานด้วยความโกรธแล้วตีคนคนนั้นอย่างแรงที่หัวสองครั้ง

"อ๊าก!!!" คนคนนั้นสลบลงบนพื้น เลือดไหลออกจากหัวของเขา

"เธอปลอดภัยแล้วตอนนี้...."

วาเลนตินาตัวแข็งไปหมด ไม้หลุดออกจากมือของเธอขณะที่น้ำตาหยดหนึ่งตกลงมาจากตาของเธอ...

"ไอริส..."

<<โปรดติดตามตอนต่อไป….>>