บทนำ

เช้าวันนี้เป็นวันที่คะนึงนิจรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ เธอตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างและรีบออกไปจ่ายตลาดสดใกล้บ้านด้วยใจเบิกบาน ตั้งใจจะทำอาหารโปรดไว้ต้อนรับลูกชายสุดที่รัก เพราะวันพรุ่งนี้เขานัดว่าจะมาเยี่ยม แถมยังพาภรรยาและลูกชายตัวน้อยมาด้วย เพียงคิดถึงภาพการกลับมาพบกัน หัวใจของเธอก็อบอุ่นและตื้นตัน...เธอไม่ได้เจอลูกมานานเกือบสองเดือนแล้ว

ภาคินทร์ ลูกชายคนเดียวของเธอ เวลานี้ทำงานเป็นผู้อำนวยการในบริษัทร่วมทุนเทคโนโลยีระดับโลกแห่งหนึ่ง ภาระหน้าที่มากมายและการเดินทางทั้งในและต่างประเทศทำให้ชีวิตเต็มไปด้วยความเร่งรีบ แต่ไม่ว่าอย่างไร เขามักจะหาโอกาสกลับมาหาแม่เสมอ เพื่อได้พูดคุยและนั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกันอย่างเรียบง่าย

ห้าปีก่อน ภาคินทร์แต่งงานกับภาวิณี หญิงสาวที่คบหาดูใจกันมานานถึงห้าปี วันแต่งงานของลูก คะนึงนิจยิ้มทั้งน้ำตา รู้สึกว่าหน้าที่ของความเป็นแม่ได้ถูกเติมเต็ม เหมือนได้ส่งลูกชายขึ้นฝั่งอย่างสง่างาม

หนึ่งปีให้หลัง เธอก็ได้รับข่าวดีอีกครั้ง เมื่อลูกสะใภ้คลอดลูกชายที่แข็งแรงสมบูรณ์ คะนึงนิจย้ายไปอยู่ด้วยเพื่อช่วยเลี้ยงดูจนหลานอายุครบสามขวบและถึงวัยเข้าโรงเรียนอนุบาล เธอผูกพันกับหลานน้อยอย่างสุดหัวใจ แต่ด้วยความเคยชินกับบ้านหลังเดิมที่มีสนามหญ้าและพื้นที่ให้ทำกิจกรรม เธอจึงตัดสินใจกลับมาอยู่ทาวน์เฮาส์ที่เคยใช้ชีวิตกับลูกชายมานานกว่ายี่สิบปี

นับแต่นั้นมา ทุกครั้งที่ภาคินทร์มีวันหยุด เขาจะพาภรรยาและลูกชายมาเยี่ยมเสมอ ทุกมื้ออาหารที่ได้ล้อมวงกัน เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความอบอุ่นที่โอบล้อมหัวใจของผู้เป็นแม่

คะนึงนิจยิ้มทักทายเพื่อนบ้านในซอยเดียวกันที่สัญจรไปมา บ้างก็เร่งรีบออกไปทำงานเพื่อหลีกหนีการจราจรที่กำลังจะเริ่มติดขัดในไม่ช้า บ้างก็รีบขับรถไปส่งลูกเข้าเรียนในโรงเรียนในเมือง ขณะที่บางคนเลือกเดินออกกำลังกายเบา ๆ ในสวนส่วนกลางเล็ก ๆ ของหมู่บ้าน

“สวัสดีค่ะพี่นิจ วันนี้จะไปไหนแต่เช้าคะ” เพื่อนบ้านคนหนึ่งเอ่ยทัก

“ว่าจะไปจ่ายตลาดสักหน่อย เดี๋ยวของสด โดยเฉพาะอาหารทะเลจะหมดเสียก่อน พรุ่งนี้ลูกชายจะมาหาน่ะ แล้วก็พาเมียกับลูกมาด้วย พี่เลยกะว่าจะทำอาหารทะเลให้ลูกกับหลานได้ทานกัน” คะนึงนิจตอบด้วยรอยยิ้ม

“ดีจังเลยค่ะ ขอให้สนุกนะคะ”

หลังจากทักทายเพื่อนบ้านสองสามรายเสร็จ คะนึงนิจเร่งฝีเท้าไปยังตลาด เลือกซื้อของสดใหม่ ทั้งเนื้อสัตว์ ผัก และอาหารทะเล เพื่อนำมาปรุงเป็นเมนูโปรดของลูกชาย ลูกสะใภ้ และหลานชายตัวน้อย...ความสุขเรียบง่ายของคนเป็นแม่ ที่ได้ลงมือทำอาหารให้ครอบครัวได้นั่งล้อมวงทานด้วยกันพร้อมหน้า

ตลอดทั้งวัน บ้านหลังเดิมที่อบอุ่นและคุ้นเคยเต็มไปด้วยความชีวิตชีวาของเธอ คะนึงนิจจัดเตรียมอาหารและเครื่องปรุงต่าง ๆ อย่างประณีต เพื่อที่วันรุ่งขึ้นจะสามารถลงมือปรุงอาหารได้ทันที ทันเวลาที่ลูกชายและครอบครัวมาถึง เธอตั้งใจจะเก็บเกี่ยวทุกนาทีแห่งความสุขที่จะได้ใช้ร่วมกัน โดยเฉพาะคราวนี้ ภาคินทร์ลาพักร้อนได้ถึงสองวัน และตั้งใจจะพักค้างคืนที่บ้าน ทำให้เธอปลื้มใจเป็นพิเศษ

เมื่อเตรียมของในครัวเสร็จ เธอก็ขยับมาทำความสะอาดห้องนอนชั้นบน รวมทั้งห้องต่าง ๆ ภายในบ้าน เพื่อให้ลูกชาย ภรรยา และหลานชายได้พักผ่อนอย่างสะดวกสบาย...ทุกการกระทำล้วนอบอวลไปด้วยความรักและความห่วงใยที่แม่มีให้ลูกเสมอ

ท่ามกลางความเงียบสงบของชานเมืองใกล้กรุงเทพฯ บ้านทาวน์เฮาส์สองชั้นขนาดยี่สิบตารางวาค่อย ๆ มืดลงเมื่อไฟในบ้านถูกปิดทีละดวง เสียงแมลงร้องระงมแข่งกับความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ สวนเล็ก ๆ รอบบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้เขียวขจี แต่กลับให้ความรู้สึกวังเวงอย่างบอกไม่ถูก

ขณะก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นบน ร่างของคะนึงนิจพลันทรุดฮวบลงเพราะอาการเจ็บแน่นกลางอก เธอเพิ่งเสร็จจากการจัดเตรียมทุกสิ่งทุกอย่าง กะว่าจะขึ้นไปพักผ่อนในห้องนอนด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความสุขเล็ก ๆ ความสุขที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า...วันพรุ่งนี้แล้วซินะที่เธอจะได้พบหน้าลูกชาย หลานชาย และลูกสะใภ้ เธอเข้าใจว่าพวกเขายุ่งมาก หลานชายกำลังหมกมุ่นกับการเรียนเพื่อเตรียมสอบเข้าโรงเรียนดัง ส่วนลูกชายกับลูกสะใภ้ก็ติดพันกับภาระงานหนัก

แต่แล้วร่างของเธอก็เริ่มโอนเอน มือที่พยายามเกาะราวบันไดกลับอ่อนแรง หลุดปล่อยทำให้ร่างทั้งร่างร่วงลงกระแทกขั้นบันไดอย่างรวดเร็ว ทว่าภายในห้วงความรู้สึกของเธอกลับเหมือนเป็นการตกลงไปอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดแล่นผ่านทุกส่วนของร่างกาย เลือดซึมออกจากแผลที่ท้ายทอยจนทำให้ตาพร่ามัวและมึนงง

เธอพยายามยันตัวขึ้น แต่ก็ไร้เรี่ยวแรง โทรศัพท์ถูกลืมไว้ในห้องนอน เธอไม่ใช่คนที่คอยพกโทรศัพท์มือถือติดตัวตลอดเวลา น้ำตาคลอจนหยดไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ คะนึงนิจรู้สึกเสียใจที่เธอจะไม่มีโอกาสได้พบหน้าลูกชาย คนที่เธอรักที่สุดในชีวิต ในวันพรุ่งนี้และวันต่อ ๆ ไปอีกแล้ว

ใจของเธอพลันหวนย้อนคิดถึงชีวิตกว่าสามสิบปีที่ผ่านมา วันที่ต้องฝืนต่อสู้เพียงลำพังโดยไร้ใครเคียงข้าง โดยที่ครั้งหนึ่งเธอเคยหวังว่าจะมีคู่ชีวิตคอยเดินจูงมือไปด้วยกัน

ก่อนที่เปลือกตาจะค่อย ๆ ปิดลงสู่ความมืดมิดตลอดกาล คะนึงนิจหวนคิดถึงข่าวที่เธอเพิ่งอ่านเมื่อไม่นานมานี้ เรื่องของแม่ชราผู้จากไปอย่างเดียวดายในบ้าน โดยมีเพียงความเงียบงันรายล้อม เพราะลูก ๆ ต่างต้องไปทำงานในเมืองใหญ่ เธอยังจำได้ว่าตอนนั้นหัวใจของเธอหดหู่และสะท้อนใจยิ่งนัก...สังคมทุกวันนี้ ผู้คนต่างต้องดิ้นรนแสวงหาเงินเพื่อเลี้ยงปากท้องและความก้าวหน้า บางคนจำเป็นต้องห่างไกลครอบครัวเพื่อส่งเงินกลับบ้าน บางคนเลือกละทิ้งบ้านเกิดเพื่อไล่ตามอนาคตที่หวังว่าจะดีขึ้น

ความคิดเหล่านั้นวกกลับมาสู่ตัวเธอเอง คะนึงนิจไม่อยากให้ลูกชายต้องเจ็บปวดหรือเสียใจในวันที่เธอจากไป ยิ่งคิดถึงเรื่องราวในอดีต ความเสียใจมากมายยิ่งถาถม เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจบางอย่างที่เธอทำนั้นทำให้ลูกชายต้องลำบาก หากวันนั้นเธออดทนอีกเพียงเล็กน้อย ลูกก็คงไม่ต้องสูญเสียโอกาสดี ๆ ที่ควรได้รับจากพ่อของเขา

ใจของเธอเอ่ยภาวนาอย่างเงียบ ๆ วอนขอต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย โปรดเมตตา มอบโอกาสให้เธอได้แก้ไขความผิดพลาด ให้เวลาเธออีกสักหน่อย...เพื่อจะได้อยู่เคียงข้างและปกป้องลูกน้อยให้นานกว่านี้