บ้านที่ไม่ใช่บ้าน

“ก็เพราะยายแกไง ยายแกบอกว่าจะเลี้ยงแกเอง ฉันถึงได้อุ้มท้องจนแกคลอดออกมา ไม่รู้ว่ายายแกจะรีบตายไปไหน” ข้าวสวยยอมรับว่าเธอเป็นคนทะเยอทะยานสูง การโดนดูถูกจากบ้านอดีตสามี ทำให้เธออยากเอาชนะ

“แม่ ขิมจะไปนอนไหน ขิมมีแค่แม่นะ“ เด็กสาวอ้อนวอนถึงที่สุด ไม่ค่อยจะส่งเสียเธอ เธอก็ไม่ว่า แต่ทำไมต้องตัดที่ซุกหัวนอนเธอด้วย

“นังขิม อีกไม่กี่เดือนแกก็จะจบ ม.6แล้วนะ แกจะมาถ่วงความเจริญฉันไม่ได้ ตอนแกเกิดแกก็ตัดอนาคตฉันไปทีนึงแล้ว ตอนนี้แกจะทำลายอนาคตฉันอีกเหรอ” เธอรักเจสันมาก กว่าเธอจะถีบตัวเองมาได้สูงขนาดนี้ เธอใช้เวลาเกือบ10ปี ตอนนี้เธอเป็นนางแบบแถวหน้าของวงการ และกำลังจะเข้าสู่ประตูวิวาห์กับแฟนหนุ่มนักธุระกิจ เรื่องใครจะมาแฉว่าเธอมีลูก เธอไม่กลัวหรอกเพราะเรื่องนั้นมันมีแค่4คนที่รู้ คือตัวเธอ สายขิมผู้เป็นลูกสาว แม่ของเธอที่ตายไปแล้ว และน้องสาวที่คะยั้นคะยอให้เธอไปรับสายขิมมาเลี้ยง เพราะทางโน้นก็ไม่ได้อยากมีภาระ

“แกก็รู้ว่าฉันใช้ความอดทนมากขนาดไหน แกจะทำมันพังหรอสายขิม” สายขิมรักแม่มาก เพราะตั้งแต่เกิดมายายมักจะสอนเธอว่า ปล่อยให้แม่เดินตามทางที่เลือก ถ้าแม่มีความสุข แม่ก็จะไม่อาละวาดเธอกับยาย

“ขิมจะไปนอนไหนหล่ะแม่ แม่ไม่สงสารขิมสักนิดเลยหรือไง” แม้ตลอดเวลา2ปีกว่าๆที่มาอยู่กับแม่หลังยายเสีย เธอต้องออกไปข้างนอกทุกครั้งที่แฟนแม่กลับมาจากดูงาน แต่มันไม่เคยชินสักที

“เห้อออ ฉันจะให้เงินแกไปก้อนนึง แก่อย่าทำลายความฝันของฉันนะสายขิม เรื่องที่ฉันเป็นแม่ ให้มันตายไปกับยายแกเถอะ” คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าแม่หยิบเงินออกมาปึกนึง ราวๆ1แสนบาท

“ฉันคงทำหน้าที่แม่ได้แค่นี้” คนตัวเล็กยื่นมือสั่นเทาไปรับเงินมาจากมือแม่ เธอต้องใช้เงินเรียน เธออยากเรียนให้สูงที่สุด วันนี้คงต้องไปอาศัยนอนที่หลุมหลบภัยของเธอ

ย้อนไปเมื่อ2ปีที่แล้ว

เธอเพิ่งย้ายมาอยู่กับแม่ผู้ให้กำเนิดได้2สัปดาห์ หลังจากยายเสีย น้าชายและน้าสะใภ้ของเธอก็ข่มขู่ว่าจะแฉเรื่องที่แม่เคยมีลูกเป็นสายขิมลงโซเชียล แม่ที่กำลังมีชื่อเสียงจากอาชีพนางแบบรีบส่งค่ารถมาให้สายขิมนั่งรถทัวร์ไปหาที่กรุงเทพ เริ่มแรกเธอดีใจไม่น้อยที่จะได้อยู่กับแม่ที่เธอเฝ้าติดตามแม่แค่ทางผลงานมาตลอด แต่เมื่อมาถึงมันไม่ได้เป็นดั่งใจคิด

“ไม่ต้องเอาข้าวของออกมา จะใช้อะไรก็ค่อยหยิบจากในกระเป๋าแก และฉันมีข้อตกลงกับแก ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดว่าฉันเป็นแม่ ถ้าแฟนฉันมาแกต้องออกไปที่อื่น หรือถ้าบังเอิญเจอจริงๆ…ให้บอกว่าเป็นเด็กที่ฉันจ้างมาทำความสะอาด เข้าใจไหมสายขิม” คำพูดยืดยาวที่แม่เปร่งออกมาเธอจับใจความได้เพียงแค่ ห้าม ห้าม และห้ามเท่านั้น

“แม่จะส่งให้ขิมเรียนต่อหรือเปล่า” เธอถามเพราะตั้งแต่ข้อห้ามที่แม่ว่ามา ไม่เคยพูดถึงการเรียนเธอสักนิด

“ถ้าทำตามที่ฉันบอกฉันก็ส่ง เรียนแถวนี้เอา ไปหามาว่าจะเรียนตรงไหน ฉันจะออกไปเช่าหอให้” เธอเพิ่งมาเหยียบที่อยู่อาศัยผู้ให้กำเนิดแท้ๆ แต่แม่เตรียมจะผลักไสเธออีกแล้ว

“ขิมขออยู่ที่นี่ได้ไหมแม่ ขิมไม่รู้ที่ทาง ขิมไม่อยากอยู่คนเดียว เดี๋ยวขิมจะไปหางานพาสไทม์ทำ ดึกๆค่อยกลับมานอน แบบนั้นได้ไหม หรือถ้าแม่มีแขกแม่ก็ส่งข้อความบอกขิม ขิมจะไปหานอนที่อื่นเอา” ความฝันของเธอคือการได้อยู่ใกล้ๆแม่ ถึงได้พยายามตื้อจนถึงที่สุดอยู่ตอนนี้อย่างไร

“อย่าให้ฉันเดือดร้อนนะนังขิม ไม่งั้นแกจะไม่ได้เรียน” พูดจบแม่ก็ยื่นเงินมาให้เธอ10,000บาท

“เอาไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ เปลี่ยนเบอร์ด้วย ไม่จำเป็นไม่ต้องติดต่อกับคนที่โน้นให้มันเอามาประจานฉัน” สั่งเสร็จก็เดินเข้าห้องไปทันที สายขิมเก็บของส่วนตัวไว้ในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด ก่อนจะหยิบคีการ์ดกับเงินที่แม่ทิ้งไว้เดินลงไปที่ชั้นล็อบบี้ทันที ด้วยความไม่รู้จักใคร ไม่รู้ว่าจะไปทางไหน จึงเดินเข้าร้านขายยาด้านหน้าคอนโดไปสอบถามพนักงานในร้าน

“ถ้าหนูต้องไปซื้อพวกของใช้ หนูต้องไปที่ไหนหรอคะ” ผู้ชายที่เป็นเภสัชกร มองเด็กหญิงผ่านแว่นสายตา

“เพิ่งมาอยู่แถวนี้หรอหนู” ชายวัยกลางคนถามด้วยความเอ็นดู เด็กหญิงแต่งตัวด้วยเอี๊ยมยีนส์กับเสื้อยืด สะพายกระเป๋าใบเล็ก เดินเข้ามาถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

“สวัสดีค่ะคุณลุง หนูเพิ่งมาจากลำปางค่ะ” เด็กหญิงไม่ลืมยกมือไหว้

“มาอยู่กับใคร ทำไมไม่มีผู้ใหญ่พาไปไหนมาไหนหล่ะ รถเยอะอันตรายนะ” เธอรีบคิดทันทีว่าจะตอบว่าอย่างไรให้ทุกคนไม่ต้องรู้ว่าแม่เธอเป็นใคร

“มาอยู่กับพี่สาวค่ะ แต่พี่สาวไม่มีเวลาหนูเลยจะไปซื้อของใช้แล้วก็หาดูโรงเรียนค่ะ” เธอส่งยิ้มกว้างให้คุณลุงตรงหน้าแทน

“รอลูกชายลุงมาก่อนแล้วกันเดี๋ยวให้พี่เขาพาไป ไปนั่งรอก่อนสิ” พยักเพยินหน้าไปยังเก้าอี้ติดริมกระจก เด็กสาวจึงยกมือไหว้แล้วเดินไปนั่งรอตามที่เขาบอก เธอคิดว่าลุงดูท่าทางใจดี และลูกลุงคงเป็นผู้หญิงที่ใจดีเช่นกัน

“เฮีย พี่ธันไปเตะบอลต่อนะ เดี๋ยวจัดสินค้าเสร็จปิดร้านเร็วหน่อย สาขาในมอไม่มีคนเฝ้า” มีผู้หญิงวัยกลางคนอีกท่านเปิดประตูเข้ามา แล้วตะโกนบอกคุณลุงเจ้าของร้าน

“อ่าว ว่าจะให้พี่ธันเขาพาเด็กคนนี้ไปส่งห้างเสียหน่อย เขามาจากต่างจังหวัดหน่ะ” ธนพลบอกภรรยาเขาทีี่ปกติจะแยกกันเฝ้าร้านขายยาที่เปิดอยู่3สาขา วนเวียนสลับกันไปดู โดยมีลูกชายคนเดียวช่วยดูหลังเลิกเรียน แต่ช่วงนี้ปิดเทอมจึงเฝ้าร้านยาตลอดทั้งวัน ก่อนจะขอไปเตะบอลกับเพื่อนๆในตอนเย็น จริงๆร้านขายยาสาขานี้เพิ่งเปิดได้สองวัน โดยจะส่งพนักงานที่ร้านเก่าวนเวียนกันมาจัดของขายหน้าร้าน

“อ่าว แล้วแบบนี้แม่หนูจะไปยังไงหล่ะ” คุณพราวหันมาถามเด็กหญิงตรงหน้า ซึ่งลุกขึ้นยืนพร้อมยกมือไหว้

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า เออ หนูแค่รบกวนบอกหนูได้ไหมคะว่าหนูจะไปซื้อมือถือได้ตรงไหนอ่ะค่ะ” ถ้าเธอมีมือถือเธอค่อยเปิดแมพดูเอาก็ได้

“อ่อ หนูเดินเลาะไปด้านหลังคอนโดนี่นะ แล้วเดินตรงไปเลย จะมีห้างบิ๊กซีอยู่จ้ะ แต่มันเป็นทางลัดนะ ระวังๆพวกขี้เมาหน่อย นี่เบอร์โทรป้านะ ถ้าหาทางกลับไม่เจอถ้าได้โทรศัพท์แล้วโทรมานะลูก” คุณพราวอดจะห่วงคนตัวเล็กไม่ได้ถ้าไม่ติดว่าอีก2สาขาไม่มีคนดูเธอจะเดินไปส่งเองเลย

“ขอบคุณค่ะคุณป้า ขอบคุณค่ะคุณลุง” มือบางยกมือขึ้นไหว้ก่อนจะเดินไปทางที่คุณป้าใจดีบอก เมื่อมาถึงทางลัดที่ว่า เธอก็เห็นห้างสีเขียวๆอยู่ไม่ไกลนัก โดยมีโรงเรียนเอกชนแห่งนึงอยู่ระหว่างทางที่เธอไป เธอจึงรีบจำชื่อโรงเรียนเอาไว้ หากได้โทรศัพท์มาเธอค่อยใช้หาข้อมูลอีกที

6โมงเย็น

สายขิมได้โทรศัพท์เรียบร้อย เดินออกมาจากห้างก็เจอกับท้องฟ้ามืดครึ้ม จึงรีบวิ่งกลับมาทางคอนโดของแม่ แต่ไม่ทัน…เมื่อเธอวิ่งมาไม่ถึง50เมตรฝนก็เทลงมาอย่างหนักหน่วง เธอรีบเข้ามาหลบในป้ายรถเมล์ที่ตอนนี้มีเพียงเด็กวัยรุ่น2คนยืนอยู่ มือบางหยิบโทรศัพท์ออกมากดส่งข้อความหาแม่ที่เธอจำเบอร์ได้ขึ้นใจ

“นี่เบอร์ใหม่ขิม ขิมติดฝนอยู่ห่างจากคอนโดประมาน500เมตร” กดส่งเรียบร้อยเธอก็เอาแต่ลุ้นว่าแม่จะตอบกลับมาไหม ไม่ทันได้สังเกตุว่าผู้ชายร่างสูง ผิวขาว ปากอมชมพู ขยับมานั่งข้างเธอ เธอเงยหน้าขึ้นมาก็ตกใจจะขยับหนี

“เดี๋ยวก็ตก” เขาดึงแขนเธอไว้เพราะอีกข้างมันสุดทางนั่งแล้ว

“ปิดโทรศัพท์ได้แล้วเดี๋ยวฟ้าผ่า” ท่าทางหวาดระแวงของเธอทำเอาเขาต้องขยับถอย กลัวน้องจะเข้าใจผิดว่าคุกคาม

“รอแม่ตอบข้อความอยู่” เธอตอบอ้อมแอ้ม หลังรู้เจตนาของอีกฝ่าย

ติ๊ง!!

“ตอนนี้ห้ามกลับมา แกหาที่นั่งรอไปก่อน เพื่อนฉันมาห้อง อย่าเสนอหน้ามา!!” ข้อความที่ส่งกลับมาทำเอาตัวเธอชาดิก แม่ไม่ถามสักคำว่าเธอตัวเปียกไหม แม่ไม่ถามสักคำว่าเธอกินอะไรหรือยัง คนร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆเหลือบสายตามองข้อความในมือถือ ก่อนจะเข้าใจรางๆว่าเหตุใดเธอจึงรอ คงจะรอให้อีกคนอนุญาติให้เข้าห้อง

“เห้ย ไอ้ธันฝนหยุดแล้วไปป เดี๋ยวแม่มึงด่า” เธอสะดุ้งออกจากพะวัง หันมามองเด็กวัยรุ่นสองคนซ้อนท้ายกันออกไป ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไร สายตาของพี่คนที่ชื่อธันจึงมองเหมือนห่วงใยเธอ

เมื่อฝนเบาลงเธอจึงเดินกลับมาที่คอนโด นั่งอยู่ตรงหน้าร้านขายยาที่เธอมาเมื่อเย็น เงินที่แม่เธอให้มาซื้อโทรศัพท์นั้น ยังเหลืออีกประมาน5000 เธอเอาติดตัวไว้เพียง300บาทก่อนจะฝากทั้งหมดนั้นใส่บัญชีที่ยายเคยพาเธอไปเปิดไว้ เมื่อตอนได้รับทุนการศึกษา ก่อนจะมาที่นี่เธอได้ไปทำบัตรเอทีเอมเอาไว้แล้ว เพื่อความสะดวก

จริงๆตอนยายเสียเธอก็มีเงินที่น้าแบ่งให้หลังจากแกะซองทำบุญ และก็ยายทำเงินประกันไว้ด้วย น้าเธอจึงแบ่งให้เธอครึ่งนึงตามคำขอของยาย ด้วยเธอเป็นคนดูแลยายมาตั้งแต่แรก รวมๆตอนนี้เธอมีเงินในบัญชีราวๆ70,000บาท เธอไม่ได้บอกใครเรื่องนี้ มีแค่น้าที่รู้ มือบางล่วงลงไปกำบางอย่างในกระเป๋าแน่น มันคือสร้อยคอทองคำห้อยพระที่ติดตัวเธอมาตั้งแต่เด็ก ยายบอกว่า พ่อของเธอให้เอาไว้ก่อนจะหนีหายไป และไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย และเธอเก็บมันเอาไว้จนถึงทุกวันนี้