เคว้งคว้าง

เธอนั่งอยู่หน้าร้านขายยาจนดึกก็ไม่มีท่าทีว่าแม่จะส่งข้อความมาบอกให้ขึ้นไปนอนได้เสียที คนตัวเล็กที่ตาจะปิดอยู่รอมร่อ ใจก็อยากขัดคำสั่งแม่ดู แต่อีกใจก็กลัวว่าจะไม่ได้เรียน ดีที่น้าเธอยอมให้อยู่ยันจบมัทธยมต้นเธอเลยไม่เครียดเท่าไหร่

“น้อง!! เห้ย!คนเมื่อเย็นนี่ มานั่งอะไรตรงนี้” ชายหนุ่มที่เธอเจอเมื่อเย็นตอนติดฝน ขับมอไซร์มาจอดตรงหน้าเธอ เพราะพ่อเขาดันลืมใบจดออเดอร์ยาเขาจึงต้องวนรถออกมาเอาให้

“แม่ยังไม่เสร็จธุระ เลยไม่รู้จะไปไหน” เธอตอบแต่ไม่ได้มองหน้าเขา ชายหนุ่มหยิบใบสั่งยาที่เสียบอยู่ในตู้จดหมายมาใส่กระเป๋ากางเกง

“ธุระแม่เธอคงเช้า ไปนอนด้วยกันป่ะ” เขาเอ่ยชวนโต้งๆ ทำเอาเธออึ้งจนอ้าปากหว๋อ

“เห้ย ไม่ใช่!! หมายถึงไปนอนบ้านพี่เปล่า เห้ยผิดๆ พี่จะพาไปหาที่นอน” เขาเอามือลูบอก เพราะเห็นความสวยของเด็กสาวที่ยังโตไม่เต็มวัย หากโตกว่านี้จะสวยขนาดไหน แค่นี้ยังทำให้เขาออกอาการพูดผิดพูดถูก

“หนูไม่มีตังนะ มีอยู่แค่100” เธอกลัวโดนหลอกเหมือนที่น้าเคยพูดกรอกหูบ่อยๆ จริงๆแล้วน้าเธอไม่ได้ร้ายใส่เธอหรอก ออกจะใส่ใจเธอแทนแม่ด้วยซ้ำ แต่เพราะบ้านน้ามีลูกๆเป็นผู้ชาย แฟนน้าก็ชอบด่าว่าเธอจะเหมือนแม่ ใจแตกตั้งแต่เด็ก น้าจึงหาทางออกให้เธอได้มาอยู่กับแม่แทน ซึ่งเธอเองก็เต็มใจมามากๆ

“เห้อออ พี่ชื่อธัน อายุ18 เราอ่ะ ชื่ออะไร” ชายหนุ่มย่อตัวลงนั่งข้างๆเด็กสาวเมื่อเห็นสายตาระแวดระวัง

“หนูชื่อสายขิม อายุ15 ถ้าพี่จะทำอะไรหนู ยังไม่พ้นคุก! อย่านะ!!” เด็กสาวมองตาขวางพร้อมเตือนด้วยเสียงนิ่งๆ

“คิดไปไหนของเธอ พี่หน่ะสงสารเราหรอก ไม่ใช่คนที่นี่ใช่ป่ะเนี่ย” มือหนาเขกลงบนกระม่อมบาง1ที

“อื้อ มาจากลำปาง มาอาศัยเรียนกับแม่ที่นี่” ไม่รู้อย่างไรตั้งแต่เสียยายเธอไม่ค่อยพูดคุยกับใครนัก ด้วยปกติมีอะไรก็ปรึกษายาย พอไม่มียายจึงไม่ชินที่จะคุยกับคนอื่นแม้แต่แม่เองก็เถอะ

แต่กับผู้ชายคนนี้เธอกลับกล้าเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง ก็คงเป็นคนดีแหละ ถ้าไม่ดีคงทำร้ายเธอตั้งแต่ติดฝนแล้ว อีกอย่าพ่อแม่เขาก็ดูเป็นคนดีด้วย หากมีอะไรเกิดขึ้น เธอจดจำทุกคนได้หมด

“ที่บอกว่ามาอาศัย คือไม่ได้อยู่กับแม่ตั้งแต่ทีแรกงั้นเหรอ” เขาถามอย่างงงงวย

“ยายเลี้ยงมา ยายเสียน้าเลยบังคับให้มาอยู่กับแม่” ร่างสูงพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมา

“ปะ หาที่นอนก่อนเถอะ เช้ามืดเดี๋ยวมาส่ง เดี๋ยวพาไปหาหลุมหลบภัย” ใครเขาจะบ้าปล่อยให้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆนั่งตัวเปียกอยู่แบบนี้ทั้งคืนหล่ะ ดีไม่ดีขี้ยาเดินผ่านโดนฉุดแน่นอน…ธันวาคิดในใจ

“หนูเชื่อใจพี่ได้รึเปล่า” ใจนึงก็ง่วงจนอยากนอน แต่อีกใจก็กลัว

“แม่กับพ่อพี่เป็นเจ้าของร้านนี้ เธอกดชื่อร้านส่งหาคนที่เธอไว้ใจได้นะ ถ้าพี่ฆ่าเธอเขาจะได้ตามตัวเธอถูก” หญิงสาวครุ่นคิด คนที่ไว้ใจหรอ มันไม่มีเลยต่างหากหล่ะ!! แม่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจะสนใจอ่านข้อความเธอหรือเปล่า ถ้าตายก็แค่ไปอยู่กับยาย แต่ถ้ารอด เธอก็ยังมีคนให้ผูกมิตร ร่างบางเดินตามชายหนุ่มไปซ้อนมอเตอไซร์ สุดแล้วแต่เขาจะพาไปไหน

“แม่ ผมนอนที่ร้านในตลาดนะ ฝนตกขี้เกียจขับกลับ เดี๋ยวถ่ายออเดอร์ยาไปให้” เขาพาเด็กหญิงมายังร้านขายยาสาขาแรกในตลาด บ้านเขาฐานะปานกลาง พ่อกับแม่เรียนจบเภสัชกร ทั้งสองคนมีลูกตอนอายุมากแล้วด้วยสุขภาพแม่ไม่ดีเท่าไหร่จึงตัดสินใจมีเขาแค่คนเดียว แต่เขาดันนอกคอกเดินทางคนละสายอาชีพกับแม่

เขาเลือกลงเรียนสายอาชีพ ตอนนี้เรียนอยู่ปวช.3 สาขาคอมพิวเตอร์ ปีหน้าก็ต่อ ปวส.คอมพิวเตอร์เหมือนกัน เขาชอบเล่นเกมส์มาก ชอบอะไรที่เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ทั้งหมดโดยเฉพาะงานกราฟฟิก

“ไปอาบน้ำไปเดี๋ยวหาเสื้อผ้าให้” หันไปบอกคนตัวเล็กที่ยืนหันรีหันขวางทำตัวไม่ถูก พอเธอได้เสื้อผ้าแล้วจึงเข้าไปอาบน้ำ เขาจัดการกดสั่งข้าวในแอปเดลิเวอรี่ให้มาส่ง รอไม่นานคนตัวเล็กก็เดินออกมาด้วยชุดบอลของเขาที่มองอย่างไรก็รุ่มร่ามชอบกล เพราะเธอดูตัวเล็กมากๆเหมือนเด็กขาดสารอาหาร

“เดี๋ยวข้าวมาส่ง กินข้าวแล้วเข้านอนเลย ตั้งนาฬิกาปลุกตี5 เดี๋ยวพี่วนกลับไปส่ง” พูดจบก็เดินออกไปรับอาหารที่ไรเดอร์มาถึงพอดี

“เท่าไหร่คะ” คนตัวเล็กเตรียมหยิบเงินให้

“ไม่ต้องหรอก พี่เลี้ยง” เขานั่งแกะกล่องข้าวยื่นไปตรงหน้าคนตัวเล็ก

“ไม่ได้ เรายังหาเงินเองไม่ได้นะ ห้ามเลี้ยงใคร” เธอจัดการยัดแบงค์ร้อยใส่มือหน้าแล้วนั่งกินข้าวจนหมดกล่อง ไม่พูดไม่จาเพราะวันนี้ทั้งวันมีข้าวตกถึงท้องแค่มื้อเดียวคือตอนมาถึงใหม่ๆ

“ไม่ได้กินอะไรมาเลยหรือไง” ตัวแค่นี้เอาไปยัดไว้ตรงไหนหมด กินซะเกลี้ยงเลย…

“อื้ม กินข้าวตอนรถแวะพัก แล้วก็ไม่ได้กินอะไรอีกเลย” เธอมาถึงไม่นานแม่ก็ไล่ให้มาซื้อโทรศัพท์ เธอรอกลับไปกินข้าวกับแม่ จนแล้วจนรอดตั้งแต่ค่ำมาเธอก็ไม่ได้รับข้อความจากแม่อีกเลย

“พี่ อายุ15 ทำงานอะไรได้บ้าง” เธอต้องรีบหางานก่อนจะไม่มีที่ซุกหัวนอนเวลาที่แฟนแม่หรือเพื่อนแม่มา

“หื้ม ทำไมจะทำงาน ไม่เรียนแล้วหรือไง” เมื่อเขาพูดเรื่องโรงเรียนขึ้นมาเธอก็คิดได้

“พี่ โรงเรียนเอกชนตรงหลังคอนโด เขายังรับสมัครนักเรียนอยู่ป่ะ” เธอลืมไปเสียสนิท

“ก็รับตลอดอ่ะแหละ เพราะจ่ายค่าเทอมเอง พรุ่งนี้พี่ว่างจะไปดูโรงเรียนป่ะ เดี๋ยวพาไป” เด็กตัวแค่นี้ทำไมไม่มีคนให้คำปรึกษาอะไรเลย ร่างเล็กถอยไปนั่งพิงพนังตรงข้ามกับเขาก่อนยกเข่าขึ้นมากอด

“ไม่มีผู้ปกครองเขาจะรับหรอพี่” เธอทุกข์ใจตรงนี้แม่ไม่มีทางไปเป็นผู้ปกครองให้เธอแน่นอน

“กลัวอะไร ตอนมอบตัวไม่ต้องให้ผู้ปกครองจูงมือไปสะหน่อย ไปมอบตัวเอง จ่ายค่าเทอมเอง ถ้าเขาอยากได้เบอร์ผู้ปกครองก็เอาเบอร์พี่ไปดิ่ บอกว่าเป็นพี่ขาย” โรงเรียนนั้นน้องสาวของเพื่อนเขาก็เรียนอยู่ มันไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่คิด แค่มีเงินจ่ายค่าเทอมก็จบ

“แล้วมีตังเรียนป่ะ” เห็นบอกว่าหางาน เผื่อเขาจะฝากงานกับแม่ให้

“ค่าเทอมแม่คงจ่ายให้ แต่ค่ากินค่าอยู่เขาไม่ได้พูดถึงเลยคิดว่าต้องทำงาน” ร่างบางอ้อมแอ้มออกมา แล้วก็ไม่รู้ว่าเอกชนที่นี่ค่าเทอมแพงแค่ไหน แล้วแม่เธอจะยอมจ่ายหรือเปล่าด้วยซ้ำ

“ค่าเทอมที่นี่มันก็กลางๆนะ ไม่ได้แพงขนาดนั้น แม่เธอเขาคงจ่าย ส่วนเรื่องเงินกิน ไว้ได้ที่เรียนก่อนจะห่งานให้ ไปนอนได้แล้ว” พูดจบเขาก็นอนหันหลังให้เธอทันที คนตัวเล็กนึกขอบคุณเขาในใจ หากไม่ได้เขาเธอคงโดนไข้หวัดเล่นงานแน่นอน เรื่องอื่นพรุ่งนี้ค่อยคิดแล้วกัน…เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอจึงล้มตัวลงนอน บนปิคนิค ที่เขาเอามาปูให้โดยปูห่างกันคนละฝั่งห้อง

05.00น.

เสียงนาฬิกาปลุกคน2คนในห้องให้ลุก ก่อนที่จะมีคนมาเปิดร้าน มือหนายื่นแปรงสีฟันที่เขาไปหยิบจากหน้าร้านมาให้ ทำธุระส่วนตัวเสร็จเขาจึงขับมาส่งน้องที่หน้าคอนโดที่เดิม

“เดี๋ยวแม่คงส่งข้อความบอก ขอบคุณมากนะคะพี่” มือบางยกขึ้นไหวพี่ชายที่แสนใจดี มิตรคนแรกที่เธอมาอยู่ที่นี่

“นี่เบอร์พี่ เข้าบ้านได้แล้ว อาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยเดี๋ยวพาไปดูโรงเรียน” มือหนาแย่งโทรศัพท์มากดเบอร์ก่อนจะกดโทรออกเข้าเบอร์เขา สั่งเรียบร้อยก็ขับรถออกไป เด็กหญิงเดินไปนั่งในสวนข้างคอนโดที่เริ่มมีคนออกมาวิ่งออกกำลังกาย

“ขิมเข้าห้องได้หรือยัง วันนี้ขิมต้องไปดูโรงเรียน” เธอส่งข้อความทิ้งไว้ก่อน เผื่อแม่ตื่นมาอ่านจะได้บอกเวลาเธอถูก

06.30น

ติ๊ง

“ขึ้นไปบนห้องได้แล้ว ฉันออกมาดื่มข้างนอกไม่ได้กลับห้องเมื่อคืน คืนนี้ก็คงไม่กลับ ฉันลืมบอกแก” อ่านข้อความจบ เธอถึงกับกำมือแน่น ลืมบอกเธอเนี่ยนะ!! ลืมคิดด้วยไหมว่าเธอจะไปนอนที่ไหน น้ำตาใสๆคลอหน่วยตา

“เรื่องโรงเรียนขิมแม่จะเอายังไง” เธอพิมพ์ข้อความกลับไปทันที เรื่องอื่นช่างมันก่อนเถอะ สนใจเรื่องเรียนเธอดีกว่า

“ฉันให้แกได้ปีละ1แสน รวมค่าเทอม ค่ากินทุกอย่าง….รู้ใช่ไหมขิม การที่ฉันมาอยู่ตรงนี้ยิ่งสูงข้าวของที่ฉันใช้มันก็ยิ่งมีราคา” สิ่งที่แม่ตอบกลับมาทำเอาเธอเครียด 1ปีมี2เทอม เหมือนให้เธอใช้6เดือนไม่ถึงหมื่น หักค่าเทอมราคากลางๆ เธออาจจะเหลือใช้เพียงเดือนละ3-4พันเท่านั้น

“ตามแต่แม่สะดวกเถอะ นี่เลขบัญชีขิม วันนี้ขิมจะไปสมัครเรียน เผื่อสมัครได้เลยขิมจะได้จ่ายค่าเทอม 0133xxxxxx” ตอนนี้ได้อะไรมาก็คว้าเอาไว้ก่อนเถอะขิม

“3ปีเท่านั้นสายขิมที่ฉันจะส่งแกเรียน!!” อ่านข้อความแม่จบเธอยิ่งท้อแท้หนักกว่าเดิม เธอไม่ตอบอะไรกลับแต่รีบขึ้นไปอาบน้ำเตรียมไปหาที่เรียนก่อน เมื่อขึ้นมาก็พบว่ากระเป๋าเสื้อผ้าเธอมันหายไปไหนไม่รู้

“เสื้อผ้าขิมหล่ะ”

“ทิ้ง เสื้อผ้าแกมันเก่า แล้วก็ขาดตังที่ให้ไปเมื่อวานไปหาซื้อใหม่” คำตอบของแม่ทำเธอกลั้นก้อนสะอื่นไม่อยู่ ก็เพราะว่ายายไม่ค่อยมีเงิน ชุดพวกนี้นานๆครั้งยายซื้อให้เธอที บางตัวเธอก็ไปรับจ้างกว่าจะได้มันมา ทำไมแม่ถึงมองแค่วัตถุภายนอก แม่ไม่ใช่แบบที่เธอจินตนาการเอาไว้เลย

เด็กหญิงอาบน้ำเสร็จสวมชุดที่ไปหาดูในตู้ของแม่ ได้เป็นกางเกงยีนส์1ตัว เสื้อยืด1ตัว นอกนั้น…อย่าเรียกว่าชุดเลย เรียกว่าเศษผ้าเหมาะกว่า เธอใส่รองเท้าผ้าใบคู่เก่งที่แพงที่สุดเท่าที่เธอเคยได้มา พี่แถวบ้านไปเที่ยวญี่ปุ่นแล้วรับหิ้วของ เธอเองตอนนั้นไม่รู้จักแบรนด์พวกนี้ แต่ก็อยากได้รองเท้าคู่เก่งสักคู่ จึงบอกพี่ว่าเอาคู่ที่ถูกที่สุดมา แต่ตอนรับของพี่เขาให้เธอจ่ายเพียงครึ่งเดียวบอกว่าที่เหลือพี่เขายกให้เธอแทนของขวัญวันเกิด จำได้ว่าเธอดีใจจนวิ่งกลับบ้านมาบอกยาย ยายที่เห็นแบบนั่นจึงน้ำตาคลอด้วยความสงสาร

เธอไม่เคยเป่าเค้กวันเกิด เธอไม่เคยจัดงานวันเกิดมีแค่ตักบาตรกับยายหน้าบ้านเพียงเท่านั้น ปาดน้ำตาออกจากหน้าก็เดินออกไปทันที เธอคิดว่าจะไม่โทรบอกพี่ธัน ไม่อยากรบกวนเขามากไปกว่านี้

“ไอ้เตี้ย เดินเหม่อไปไหน พี่จอดอยู่นี่” ชายหนุ่มนั่งค่อมมอไซร์มองร่างเล็กที่เดินลงมาแบบเหมอลอย รอว่าน้องจะหันมาน้องก็ไม่หันสักทีจนต้องร้องทัก

“พี่ หนูเกรงใจ เลยว่าจะไปเอง” เธอตอบเสียงดังฟังชัด

“ขึ้นรถ อ่ะหมวกกันน็อค ใส่แล้วขึ้นรถ ต่างบ้านต่างเมืองไปได้หรือไง” เขาสตาร์ทรถทันที เธอจึงคิดว่าหากเขาถามหาผู้ปกครองหล่ะ อย่างน้อยก็มากับพี่ชาย จึงตัดสินใจขึ้นรถออกไปกับเขา…รบกวนคนอื่นอีกแล้วสินะสายขิม…

หลังจากเข้าไปสำรวจดูโรงเรียนและคุยกันเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ แรกเข้าเธอต้องจ่ายถึง3หมื่นบาททีเดียว และโรงเรียนจะเปิดในอีก1อาทิตย์ข้างหน้า ธันวาจึงเซ็นผู้ปกครองของเธอ เธอตัดสินใจจ่ายค่าเทอมทันที ช้าไปกว่านี้เธออาจจะไม่มีที่เรียน โรงเรียนรัฐไม่ต้องพูดถึงเขาปิดสอบไปหมดแล้ว

“พี่ ซื้อชุดนักเรียนที่ไหนหรอ” เธอรีบเอ่ยถามคนขับรถทันทีที่ขับออกมาจากโรงเรียน

“ไม่บิ๊กซีก็โลตัสมั๊งที่อื่นไม่รู้สิ ไม่ได้เรียนสายสามัญ” เขาไม่ถนัดอะไรเรื่องพวกนี้หรอก เห็นแค่ตามโฆษณาในทีวีเท่านั้น

“พี่จอดตรงนี้ก็ได้ เดี๋ยวขิมเดินไปบิ๊กซีเมื่อวานอ่ะ” เธอต้องไปซื้อเสื้อผ้านักเรียนอุปกรณ์การเรียน และเสื้อผ้าที่ใส่ในชีวิตประจำวัน

“เดี๋ยวไปส่ง” ชายหนุ่มขับรถมาส่งเด็กหญิงถึงประตูหน้า มือบ้างยกมือไหว้ขอบคุณ

“ถ้าจะซื้อเสื้อผ้าใส่เล่น ด้านหลังนี้มีตลาด ป่านนี้คงตั้งแล้ว ไปเดินซื้อที่ตลาด แล้วนั่งวินมอไซร์แถวนั้นเลย บอกเขาว่าไปคอนโด น่าจะ30บาทมั๊ง” ชายหนุ่มตอบพร้อมชี้ไปทางด้านหลังของห้างสรรพสินค้า

“เปลี่ยนกระเป๋าสะพายใหม่สะ เอาที่มันแน่นหนากว่านี้” เอกสารเรื่องเรียน และเอกสารส่วนตัวของเธอเยอะมากเขากลัวมันจะหล่นหายเสียก่อน เด็กหญิงพยักหน้าพร้อมซื้อของใช้ที่จำเป็นเท่าที่นึกออกแบบรีบร้อน เพราะเธอต้องหาร้านปักชื่อ แล้วต้องเอากลับมาซักอีก ไม่รู้ว่าแม่เธอจะให้ซักและตากที่คอนโดหรือเปล่า

กว่าเด็กสาวจะกลับถึงห้องก็เป็นเวลาเกือบ4โมงเย็น แม่บอกเธอแล้วว่าวันนี้จะไม่กลับ เธอจึงเปิดประตูแล้วตรงไปซักผ้าทันที กว่าแม่จะมามันคงแห้งพอดี ไม่ต้องโดนด่า ส่วนเสื้อนักเรียนต้องปักชื่อก่อนจึงจะเอามาซักวันนี้จึงซักชุดใส่เล่น5-6ชุดที่ซื้อมาแทน

“แม่ ขิมไม่รู้จะไปปักเสื้อที่ไหน” ส่งไปแล้วกำลังจะกดยกเลิกการส่งแม่เธอก็อ่านพอดี

“อย่าให้มากไปนังขิม ฉันมีเวลามากขนาดนั้นหรือไง” เธอไม่กดอะไรต่อไปอีก เรื่องที่จะหางานทำคงต้องพับไว้ก่อน อายุเท่าเธอไม่มีใครรับทำงานแน่ๆ รอให้ชินที่ทางก็ค่อยว่ากัน