ไร้ที่พึ่งพิง

1ปีผ่านไป ตอนนี้สายขิมเรียนมัธยมศึกษาปีที่5 เธอยังคงใช้ชีวิตแบบเดิม วันไหนที่มีเพื่อนมาปาร์ตี้ที่ห้องหรือแฟนแม่มา เธอต้องไปนอนที่หลุมหลบภัย เช่นวันนี้ แต่วันนี้พิเศษกว่าตรงที่ ตอนเที่ยงคืนแม่ของพี่ธันแวะมาเอาของที่ร้าน แล้วจึงแว่บมาดูลูกว่านอนอย่างไร จึงเจอเธอเข้าจังๆ ท่านจึงเรียกฉันกับพี่ธัญออกมาคุย

“ว่ามา แกจะพรากผู้เยาว์นะตาธัน” คุณพราวและคุณธนพลนั้งกอดอกอยู่บนโซฟา ส่วนเธอนั่งตัวลีบอยู่บนพื้นด้านหน้ากับพี่ธันวา

“น้องไม่มีที่นอน เป็นบางคืนคับ ผมกับขิมไม่ได้มีอะไรกัน สาบานได้เลยคับ แค่แบ่งพื้นที่ให้น้องนอนเท่านั้น” ชายหนุ่มยืนยันเสียหนักแน่น

“ขิมอธิบายได้ค่ะคุณป้า ที่ขิมเคยบอกคุณลุงว่ามาอยู่กับพี่สาว จริงๆ แล้วขิมมาอยู่กับแม่แท้ๆ ค่ะ” ถึงเวลานี้เธอก็ต้องพูดคงามจริง แต่ไม่เอ่ยชื่อก็คงไม่เป็นไร

“คือแม่เป็นนางแบบค่ะ ไม่มีใครรู้ว่าแม่มีลูก แฟนแม่ก็ไม่รู้ค่ะ ถ้าแฟนแม่ หรือเพื่อนแม่มาขิมต้องออกมาอยู่ข้างนอก” เธอกลัวเหลือเกินกว่าจะโดนด่าว่าเป็นเด็กเหลือขอเหมือนที่แม่เธอด่าเธอบ่อยๆ

“ขิมเคยเจอพี่ธันตอนมาหลบฝนร้านขายยาข้างหน้า พี่ธันเลยเสนอที่ให้นอน แค่นั้นค่ะ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น” เธออธิบายไปยืดยาวพร้อมกับลุ้นคำตอบไปด้วย หากคุณป้ากับคุณลุงจะดุพี่ธันเธอจะรับไว้เอง

“เห้อออ ทำแบบนี้มันอันตรายนะสายขิม หากแม่เราเอาเรื่องพรากผู้เยาว์ขึ้นมา ตาธันจะหมดอนาคต” คุณพราวกลัวว่าเรื่องราวมันจะบานปลาย สำหรับเธอ เธอเชื่อว่าเด็ก2คนนี้ยังไม่เกินเลยกัน แต่คนภายนอกหล่ะ จะเป็นอย่างไร

“แม่ไม่มีทางทำแบบนั้นค่ะ แม่ไม่เคยถามว่าขิมไปนอนไหน” คุณพราวถึงกับเอามือกุมหัวใจ คนเป็นแม่คงทำหน้าที่แค่คลอดออกมาสินะ

“สายขิม ต่อไปนี้ไม่รู้จะไปนอนไหน หนูไปนอนบ้านป้านะ ธันวาอย่าพาน้องมาแอบนอนกันสองต่อสองอีก พาน้องเข้าบ้าน ใครถามให้บอกว่าเป็นลูกสาวเพื่อนแม่เอง” สิ้นคำพูดคุณพราว สายขิมยกมือไหว้น้ำตาไหล ก่อนคุณป้าใจดีจะสั่งหญิงสาวให้ไปเก็บข้าวของคืนนี้ไปนอนบ้านเธอ พ้นเด็กสาวไปแล้วเธอจึงหันมาพูดกับลูกชายต่อ

“น้องยังไม่18นะธัน และถึงแม่เขาจะไม่ค่อยสนใจแต่เขาก็มีแม่ ห้ามล่อลวงน้องเด็ดขาด เราหน่ะมันจริงๆ เลย” เธอบ่นลูกชายเสียงไม่จริงจังนัก คนเป็นแม่ทำไมจะมองไม่ออก แรกๆ ก็อาจจะสงสารหลังๆ หน่ะน่าจะคิดอย่างอื่น สายขิมสวยน้อยเสียเมื่อไหร่ ตัวเล็กๆ ผิวขาวละเอียด ตากลมโตสีน้ำตาล สวยและน่ารักในคนๆ เดียว ลูกชายเธอมีหรอจะไม่คว้าไว้

“ขิมน่าสงสารนะแม่ ทุกวันนี้ใช้เงินโคตรประหยัด เพราะแม่ขิมให้ใช้แค่ปีละแสน รวมค่าเทอม มันจะไปพออะไรหล่ะแม่ ธันสงสารน้อง น้องรักแม่มาก ธันเห็นน้องดูแม่น้องใน ยูทูปบ่อยๆ” คำบอกเล่าของลูกชายทำเอาเธอใจหวั่นไหว เป็นแม่ภาษาอะไร ความห่วงใยลูกไม่มีสักนิด

“ธัน…อนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ตามอย่าทิ้งน้องนะ น้องคงไม่มีใคร” คุณธนพลที่เงียบและคอยสังเกตุการณ์อยู่นานพูดขึ้น

“ให้น้องมาทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านเลย เรียงของในสต็อกก็ได้ ให้พี่วีสอน” ถ้าจะช่วยก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด วันรุ่งขึ้นสายขิมกลับคอนโดสายมากกว่าวันอื่นๆ ที่ออกไปนอนข้างนอก เวลานี้แม่คงออกไปทำงานแล้ว ด้วยวันนี้วันเสาร์แม่คงโชว์ตัวตามที่ต่างๆ ที่แม่ทำประจำ จึงเข้าห้องมาเก็บกวาดบ้าน เตรียมจะซักผ้าได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาเสียก่อน

ติ้ด

"มะ…" เสียงเล็กกำลังจะเอ่ยทักแม่ต้องรีบหุบปากฉับเพราะแม่พาแฟนที่เธอเพิ่งเคยเห็นตัวเป็นๆ ครั้งแรกมาด้วย

"ขิม!! เอ่อ นี่ไงคะ ที่ข้าวเคยบอกคุณว่าข้าวจ้างเด็กมาทำความสะอาดหาเงินเรียนต่อหน่ะค่ะ" แม่เธอรีบแก้สถานการณ์ด่วนจี๋ ด้วยมัวแต่เมามันส์และเริงสวาทอยู่กับแฟนหนุ่ม วันนี้แค่แวะมาเอาของแล้วก็ออกไปต่อที่บ้านเขา กลับลืมส่งข้อความหาสายขิมเสียได้

"สวัสดีค่ะ ขิมมาทำความสะอาดให้คุณข้าวค่ะ" เธอรีบยกมือไหว้ด้วยมือสั่นเทา อย่าสงสัยอะไรเลยนะเธอโกหกไม่เก่งหากเขาจับได้ แม่เฉดหัวเธอทิ้งแน่ๆ

"โอ้วว หนูขิม เก่งจังเลยนะหาเงินส่งตัวเองเรียนด้วย ขอบคุณที่ดูแลแฟนลุงอย่างดีนะ อ่ะๆ นี่เป็นทิปเล็กๆ น้อยๆ จากลุงนะ ลุงชอบเด็กขยัน" คุณเจสันยื่นแบงค์พันให้เธอ5ใบแทนคำขอบคุณที่ดูแลแฟนของเขา ตามความเข้าใจที่แม่เธอเอ่ยออกมา แม่เธอพยักหน้าให้เธอรับ มือบางจึงพนมมือไหว้และรับเงินมา

"เดี๋ยวข้าวไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าสักครู่นะคะ" เธอทำลายความกระอักกระอ่วนในใจโดยการขอแยกตัวออกมา

"ผมไปช่วยที่รัก" เจนสันที่ยังไม่อิ่มกับรสสวาทที่ข้าวสวยมอบให้อยากจะต่ออีกสักหน่อย ไม่นานเสียงครวญครางก็ดังเล็ดรอดออกมาจากห้องนอน สายขิมจึงรีบเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดให้เรียบร้อยแล้วรีบออกมาจากห้องนั้น โดยไม่ทิ้งหลักฐานอะไรให้เขาจับได้ ชีวิตเธอก็วนๆ อยู่แค่นี้ เพิ่มเติมคือมีรายได้จากการทำพาร์ทไทม์ร้านคุณป้าพราวเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อย

"ขยันจังเลยนะขิม อยู่จนช่วยพี่ปิดร้านทุกวัน เรียนรู้เรื่องป่ะเนี้ย" วีรนาเป็นผู้ช่วยเภสัชกรที่มาประจำร้านหน้าคอนโดเอ่ยแซวหญิงสาว

"ขิมไม่รู้จะไปไหนนี่ ขิมว่างก็หยิบหนังสือมาอ่านจนไม่รู้จะอ่านอะไรแล้วพี่วี" สายขิมเป็นเด็กสดใส และมีความอดทนสูงมาก จนคุณลุง คุณป้าแซวบ่อยๆ ให้เธอกรี๊ดมันออกมาบ้างเก็บไว้เดี๋ยวอกแตกตายเสียก่อน

"คิดถึงน้องธันเนาะ ไปฝึกงานเสียไกลเลย" ธันวาไปฝึกงานได้1อาทิตย์แล้ว ตอนนี้เธอจึงอยู่ในอุปการะของคุณพราวเต็มตัว หากเธอไม่มีที่นอนก็นั่งวินไปนอนบ้านคุณป้าได้เลย

"พี่ธันไปฝึกงานแค่ชลบุรีนี่เองค่ะ พี่วีก็พูดสะขิมนึกตามเลย" หญิงสาวเอ่ยแซวพี่ร่วมงานของเธอ ธันวามันส่งข้อความมาหาเธอสั้นๆ เช่น

-ไปอ่านหนังสือ

-ตั้งใจสอบ

- กินข้าวให้มันเยอะกว่านี้

บทสนทนามีเพียงเท่านี้ที่เธอได้รับในแต่ละวัน ส่วนเธอไม่มีอะไรมาก บอกแค่ว่า

-วันนี้ต้องไปที่หลุมหลบภัยแล้วค่ะ

-วันนี้แฟนแม่มาค่ะ

บทสนทนามีเพียงเท่านี้จริงๆ แต่เธอก็อุ่นใจทุกครั้งที่ได้คุยกับเขา แม่เธอก็เหมือนเดิม ไม่เคยถามไถ่เรื่องเรียนหรือเรื่องใดๆ ของเธอทั้งนั้น นอกจากเพื่อนและคุณเจสันเข้าใจว่าเธอคือเด็กที่มารับจ้างทำความสะอาดที่มักจะได้ทิปจากแฟนของแม่อยู่บ่อยๆ