บทที่ 5 (1/3)

บทที่ 5

“คุณกำลังถืออะไรอยู่ในมือ... แพคฮายอน!”

สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังกึกก้องไปทั่วห้องทำงานปีกตะวันออก แววตาคมกริบของชเวแทกยอมที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องฉายประกายดุดันจนร่างโปร่งสะดุ้งสุดตัว เอกสารแผ่นบางในมือของฮายอนสั่นระริกตามแรงเต้นของชีพจร

“ท... ท่านประธานาธิบดี...” ฮายอนละล่ำละลัก ใบหน้าหวานซีดเผือด “คือ... เอกสารแผ่นนี้ร่วงหล่นลงมาจากก้นกล่องไม้โบราณครับ ผมกำลังคัดแยกสัญญาสมัยก่อตั้งรัฐ แล้วพบว่ามีช่องลับซ่อนอยู่ด้านล่าง”

แทกยอมก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานเพียงไม่กี่ก้าว รังสีความกดดันอันเยียบเย็นแผ่ซ่านออกมาจนฮายอนแทบจะกลั้นหายใจ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าแผ่นกระดาษจากมือที่สั่นเทาของฮายอนขึ้นมาอ่านในทันที

สายตาคมกวาดมองหัวกระดาษที่พิมพ์ตราประทับสัญญาความร่วมมือด้านเวชภัณฑ์และรายชื่อสารตั้งต้นเคมีรุ่นทดลอง ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะไปหยุดนิ่งอยู่ที่ตราประทับสีแดงชาดของตระกูลคังและลายเซ็นของคังจินฮวัน ส.ส. ฝ่ายค้าน

สันกรามของแทกยอมขบแน่นจนขึ้นสันนูน นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ ‘คังจินฮวัน... มึงแอบสอดไส้สัญญาฟอกเงินและลักลอบนำเข้าสารเคมีเถื่อนไว้ในกล่องจดหมายเหตุของบรรพบุรุษเพื่อใช้เป็นที่ซุกซ่อนเอกสารชั่วร้ายอย่างนั้นหรือ’

“ท่านครับ... เอกสารนี้เป็นของสำคัญใช่ไหมครับ” ฮายอนเอ่ยถามเสียงแผ่ว พลางมองสีหน้าเคร่งเครียดของผู้นำหนุ่มด้วยความกังวลใจ

“ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องกังวล” แทกยอมพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว “และห้ามพูดเรื่องเอกสารแผ่นนี้ให้ใครได้ยินแม้แต่ครึ่งคำ เข้าใจที่ผมสั่งไหม”

“เข้าใจครับท่าน... ผมจะไม่บอกใครเด็ดขาดครับ” ฮายอนพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น

ทว่าในวินาทีนั้นเอง ชเวแทกยอมกลับชะงักนิ่งไป ร่างสูงตระหง่านเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นกุมขมับที่เริ่มปวดตุบๆ เส้นเลือดที่ข้างขมับปูดโปน ลมหายใจเริ่มติดขัดและร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟสุมอยู่ภายในทรวงอก

กลิ่นฟีโรโมนไม้ซีดาร์ที่เคยสุขุมเยือกเย็นพลันปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงและปั่นป่วน ไอร้อนแผ่กระจายออกมาจากเรือนกายหนาจนอุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!

“ท่านประธานาธิบดี! ท่านเป็นอะไรไปครับ!” ฮายอนร้องออกมาด้วยความตกใจ รีบถลันตัวเข้าไปประคองแขนแกร่งไว้โดยสัญชาตญาณ

ผิวเนื้อของแทกยอมร้อนจัดจนฮายอนสัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้าสูท นัยน์ตาของผู้นำหนุ่มเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ สัญชาตญาณสัตว์ป่าของอัลฟ่าอินิกมากำลังถูกปลุกเร้าด้วยภาวะรัทระยะเริ่มต้นที่ปะทุขึ้นมาโดยไม่อาจควบคุม!

“อึก... ถอยออกไปฮายอน...” แทกยอมกัดฟันกรอด พยายามสะกดกลั้นลมหายใจ “ออกไปให้พ้นตัวผมเดี๋ยวนี้...”

“แต่ท่านตัวร้อนมากเลยนะครับ หน้าผากมีเหงื่อท่วมไปหมด จะให้ผมทิ้งท่านไปได้ยังไงครับ!” ฮายอนไม่ยอมถอย ทั้งยังจับแขนแทกยอมไว้แน่นขึ้นเพื่อพยุงไม่ให้เขาล้มลง

กลิ่นหอมหวานของลูกพีชขาวฉ่ำน้ำที่แผ่ออกมาจากกายของฮายอนด้วยความตื่นตระหนก ลอยเข้ากระทบประสาทสัมผัสของแทกยอมอย่างจัง มันเปรียบเสมือนหยาดน้ำทิพย์ที่รดลงบนกองเพลิงอันบ้าคลั่ง!

แทกยอมสูดลมหายใจเข้าลึก นัยน์ตาคมกริบจ้องมองดวงหน้าหวานที่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ลำคอแห้งผาก

“คืนนี้... อาการรัทของผมมันเริ่มแล้ว...” แทกยอมเอ่ยเสียงพร่าต่ำ “สัญญาที่คุณเซ็นไว้... ถึงเวลาที่คุณต้องทำตามข้อตกลงแล้วคุณฮายอน”

ฮายอนชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเต้นกระหน่ำในอก แต่เมื่อเห็นแววตาทรมานของชายตรงหน้า ความกลัวทั้งหมดก็มลายหายไป เหลือเพียงความสงสารและความต้องการช่วยเหลือ

“ผมพร้อมครับท่าน... ผมจะช่วยท่านเองครับ”

แทกยอมจับข้อมือบางของฮายอนไว้แน่น ก่อนจะพาเดินผ่านประตูลับที่เชื่อมต่อระหว่างห้องทำงานเข้าสู่ห้องนอนส่วนตัวของประธานาธิบดีในปีกตะวันออก

ภายในห้องนอนโอ่โถงถูกปิดม่านหน้าต่างหนาทึบจนแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาได้เพียงรำไร อากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศไม่สามารถดับความร้อนรุ่มของฟีโรโมนอินิกมาที่กำลังหมุนวนอยู่ในห้องได้เลย เตียงนอนขนาดคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูสีเทาเข้มตั้งเด่นอยู่กลางห้อง

แทกยอมถอดเสื้อสูทและเนกไททิ้งลงบนโซฟาข้างเตียง ปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดเพื่อระบายความร้อน ลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วงและขาดห้วง

ฮายอนยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง สองมือบีบเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า แม้จะเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาแล้วในคืนพายุฝน แต่ในสภาพที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนเช่นนี้ ทุกอย่างกลับดูน่าหวาดหวั่นและชวนให้ใจสั่นยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า