บทที่ 5 (2/3)

แทกยอมทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงหนานุ่ม เขาเงยหน้าขึ้นมองฮายอน แววตาที่เคยมั่นคงแฝงไว้ด้วยความเว้าวอนอย่างที่ไม่มีประชาชนคนใดในประเทศเคยพบเห็น

“อย่ากลัวผมเลยนะครับคุณฮายอน...” แทกยอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า “ผมจะไม่ทำอะไรเกินเลยถ้าคุณไม่อนุญาต... ผมสัญญา”

คำสัญญาที่หนักแน่นทว่าเปี่ยมไปด้วยความเกรงใจทำให้น้ำตาของฮายอนรื้นขึ้นมาเบาๆ ร่างโปร่งก้าวเข้าไปหาแทกยอมช้าๆ

“ผมไม่กลัวครับ... ถ้ากลิ่นของผมช่วยท่านได้ ผมยอมครับ”

สิ้นเสียงหวาน แทกยอมก็เอื้อมมือหนาไปรวบเอวคอดของฮายอนเข้ามาแนบชิด ก่อนจะยกร่างโปร่งขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่งของเขาอย่างนุ่มนวล!

“อ๊ะ ท่านประธานาธิบดี...” ฮายอนอุทานแผ่วเบา สองมือวางทาบลงบนบ่ากว้างของแทกยอมโดยอัตโนมัติเพื่อพยุงตัว

แทกยอมไม่รอช้า เขากอดรัดเอวคอดไว้แน่น ซุกใบหน้าคมสันลงกับซอกคอขาวเนียนของฮายอนทันที ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อนบางจนฮายอนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“อืม... ฮายอน...” แทกยอมส่งเสียงครางต่ำในลำคอ พลางสูดดมกลิ่นฟีโรโมนลูกพีชขาวฉ่ำน้ำที่ไหลรินออกมาจากต่อมฟีโรโมนหลังใบหูและลำคออย่างหิวกระหาย

กลิ่นพีชที่หอมหวาน นุ่มละมุน และสดชื่น ดุจดั่งผลท้อสุกงอมท่ามกลางสวนสวรรค์ แทรกซึมเข้าสู่ปอดและเส้นเลือดของแทกยอม ค่อยๆ ปลอบประโลมความทรมานและบรรเทาความบ้าคลั่งของฟีโรโมนอินิกมาลงทีละน้อย

ฮายอนหลับตาแน่น แผ่นอกบางกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ เขาปล่อยให้ฟีโรโมนของตนเองไหลเวียนออกมาอย่างเป็นอิสระ โอบล้อมร่างสูงใหญ่ที่กำลังสั่นเทาจากความเจ็บปวดเอาไว้อย่างทะนุถนอม

“ดีขึ้นไหมครับท่าน...” ฮายอนกระซิบถามข้างใบหูของแทกยอม

“ดีขึ้นมาก... กลิ่นของคุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง” แทกยอมตอบพลางกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นยิ่งขึ้น จนแผ่นอกของทั้งคู่บดเบียดแนบชิดกันแทบไร้ช่องว่าง

ทว่ายิ่งฟีโรโมนทั้งสองสายหลอมรวมเข้าด้วยกัน สัญชาตญาณความต้องการทางกายภาพก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น แทกยอมค่อยๆ ถอนใบหน้าออกจากซอกคอ เลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับดวงตากลมโตคู่สวยที่สั่นระริก

ริมฝีปากหยักได้รูปของแทกยอมเลื่อนไปประทับจูบแผ่วเบาที่ขมับชื้นเหงื่อของฮายอน ไล่ลงมาตามแนวพวงแก้มเนียนนุ่ม ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มใส

“ขอผมจูบคุณได้ไหม...” แทกยอมกระซิบถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนระคนเรียกร้อง

ฮายอนรู้สึกราวกับถูกมนต์สะกด ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงใบหู ร่างเล็กพยักหน้าลงช้าๆ อย่างจำนน

แทกยอมไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย ริมฝีปากร้อนระอุประกบแนบลงบนกลีบปากอวบอิ่มของฮายอนในทันที สัมผัสแรกนั้นนุ่มนวลและอ่อนโยนดุจปุยหิมะ ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นลึกซึ้งและดูดดื่มขึ้นตามแรงขับดันของสัญชาตญาณ

“อื้อ~” ฮายอนครางประท้วงในลำคอเมื่อปลายลิ้นร้อนชื้นของแทกยอมแทรกผ่านเข้ามาเกี่ยวตวัด รสชาติหวานล้ำของลูกพีชและรสฝาดลุ่มลึกของไม้ซีดาร์ผสมผสานกันอย่างลงตัว ปลุกเร้าให้เลือดในกายของฮายอนร้อนฉ่า

มือหนาของแทกยอมเลื่อนผ่านเนื้อผ้าฝ้าย ลูบไล้แผ่นหลังเนียน สัมผัสความโค้งเว้าของเอวคอด และเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านกางเกงนอนเบาๆ ทำให้ฮายอนต้องแอ่นกายเข้าหาอกแกร่งอย่างลืมตัว

แทกยอมผละริมฝีปากออกชั่วครู่ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว แทกยอมขยับตัวให้ฮายอนเอียงคอเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยกัดฟันเดิมที่ท้ายทอยซึ่งยังคงทิ้งรอยจางๆ เอาไว้ตั้งแต่คืนฝนตก

รอยกัดนั้นเริ่มเปล่งประกายความร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีที่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเจ้าของฟีโรโมน!

แทกยอมก้มลงใช้ปลายลิ้นร้อนชื้นเลียไล้รอยกัดนั้นอย่างเชื่องช้า ดูดดึงเบาๆ เพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของและถ่ายทอดฟีโรโมนซีดาร์เข้มข้นเข้าสู่ต่อมฟีโรโมนของฮายอนโดยตรง

“อ๊า~ ท่านประธานาธิบดีครับ... อึก...” ฮายอนหวีดร้องแผ่วเบา ร่างกายสั่นด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง สองมือเรียวเลื่อนขึ้นไปโอบกอดรอบคอของแทกยอมไว้แน่น เล็บมนจิกเข้ากับท้ายทอยของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว

“คุณฮายอน... ร่างกายของคุณตอบรับผมขนาดนี้... คุณรู้สึกเหมือนกันใช่ไหม” แทกยอมกระซิบเสียงพร่า พลางขบฟันลงบนผิวเนื้อข้างรอยกัดเบาๆ

“อึก... ท่านประธานาธิบดีครับ... มันร้อน... มันร้อนไปหมดแล้วครับ...” ฮายอนหอบหายใจรดซอกคอแทกยอม สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนด้วยความสุขสมที่ท่วมท้น